เคมีที่เข้ากันไม่ได้หรืออย่างไร

"เธอโง่หรือบ้ากันแน่หะ ยัยตัวแสบ..." เสียงกระซิบพร่าทุ้มต่ำยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ท่ามกลางเสียงเฮฮาและเสียงปรบมือแสดงความยินดีจากทีมงานหลังเวทีคอนเสิร์ตประชันดนตรีมหาลัยที่ดังอื้ออึง แต่สำหรับรินรดาแล้ว โลกทั้งใบกลับเงียบงันลงถนัดตา หัวใจดวงน้อยที่เพิ่งจะเต้นรัวระรัวจากการหวดกลองชุดในเพลงสุดท้าย โหมกระหน่ำยิ่งกว่าเก่าเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของคนตรงหน้าไล้ผ่านกรอบหน้าอย่างถือวิสาสะ ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างกันแค่คืบ คีย์ มือกีตาร์อัจฉริยะปากจัดประจำคณะ ที่เวลาปกติมักจะพ่นคำพูดกวนประสาทใส่เธอได้ไม่เว้นแต่ละวัน ทว่าในวินาทีนี้... แววตาสีเข้มคู่นั้นกลับไหวระริก เจือไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะแปลความหมาย มันคือความโลเล ความโล่งอก และ... ความหวาดกลัวบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากความหยิ่งผยอง "นาย... ถอยไปไกลๆ เลยนะคีย์ คนมองกันหมดแล้ว" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามดึงสติแล้วผลอกไสอกแกร่งเบาๆ แม้ว่าฝ่ามือของเธอจะสั่นน้อยๆ อย่างน่าโมโหก็ตามที "มองอะไร เจ้าพวกนั้นมันเก็บอุปกรณ์กันอยู่ ไม่มีใครสนใจหลุมศพความซึนของฉันหรอกน่า" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ แต่ยอมผละใบหน้าออกห่างอย่างเสียดาย ทว่ามือเรียวยาวกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ไม่ยอมให้ถอยหนีไปไหน "แล้วเธอกล้าดียังไงถึงเกือบทำให้ฉันสติหลุดบนเวทีฮะรินรดา? รู้ไหมว่าตอนที่ไฟบนเวทีดับลงแล้วไม่เห็นเธอนั่งอยู่หลังกลอง... ฉันเกือบจะโยนกีตาร์ทิ้งแล้ววิ่งลงมาตามหาเธอทั่วงานอยู่แล้ว" คำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักนั้นรวดเร็วและจริงจังเสียจนรินรดาชะงัก ประโยคตัดพ้อที่เจือความห่วงใยอย่างไม่ปิดบังทำให้ความตั้งใจที่จะสวนกลับด้วยคำพูดแสบสันต์จุกติดอยู่ที่ลำคอ มือกลองสาวกะพริบตาปริบๆ สมองประมวลผลไม่ทันกับโหมด 'คลั่งรักแบบไม่ฟอร์ม' ของรุ่นพี่ตัวแสบคนนี้ "ฉัน... ฉันก็แค่ไปเข้าห้องน้ำย่ะ ใครจะไปรู้ว่านายจะโรคจิตขนาดเดินตามหา" เธอเชิดหน้าขึ้นปฏิเสธ กลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู "ห้องน้ำนานสิบห้านาทีเนี่ยนะ? โกหกไม่เนียนเลยนะยัยเตี้ย" คีย์หรี่ตามองอย่างรู้ทัน มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจ "หรือว่า... แอบไปตื่นเต้นเพราะคำพูดก่อนขึ้นเวทีของฉันจนต้องไปตั้งสติ?" "ใครตื่นเต้นยะ! นายอย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย ประสาท!" รินรดาแหวใส่เสียงดัง กลบเกลื่อนอาการพิรุธที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เธอสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรงจนหลุดรอดมาได้ "เลิกกวนประสาทฉันสักทีเถอะคีย์ การแสดงก็จบแล้ว ต่างคนต่างแยกย้ายเถอะ!" ร่างบางหมุนตัวเตรียมจะเดินหนีไปยังห้องแต่งตัวเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ทว่าเสียงทุ้มต่ำและประโยคต่อมาก็หยุดฝีเท้าของเธอไว้ทันที "ถ้าคิดว่าจบแล้วแยกย้าย... เธอก็คงไม่เข้าใจอะไรเลยจริงๆ สินะ รินรดา" รินรดาชะงัก หันกลับไปมองด้วยความไม่พอใจ คีย์ในตอนนี้ไม่ได้มีแววตาล้อเล่นเหมือนทุกที สีหน้าของเขากลับจริงจังและเคร่งขรึมจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวของพวกเขาทั้งคู่เริ่มคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับจุดไฟติดบนกองฟาง "นายหมายความว่ายังไง?" เธอถามเสียงห้วน "หมายความว่าไงงั้นเหรอ?" คีย์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย ทีละน้อย จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องแต่งตัวด้านหลังอย่างไร้ทางหนี ดวงตาสคมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "เธอคิดว่าการที่เราต้องมาซ้อมด้วยกัน เล่นดนตรีบนเวทีเดียวกัน ผ่านเรื่องบ้าๆ มาด้วยกันเป็นเดือนๆ มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญหรือไง?" "แล้วมันคืออะไรล่ะ? หรือนายแค่อยากเอาชนะธันวา?" รินรดาโต้กลับทันควัน ความรู้สึกน้อยใจลึกๆ ที่สั่งสมมานานทำร้ายความรู้สึกเธอจนต้องหยิบยกคู่แข่งตัวฉกาจขึ้นมาเป็นเกราะกำบัง "นายก็แค่อยากพิสูจน์ให้เห็นว่าวงของนายเหนือกว่าวงของธันวา... ส่วนฉันก็แค่เครื่องมือชิ้นหนึ่งในแผนการของนายเท่านั้นแหละ!" *เพล้ง!* ราวกับมีกระจกใสบางๆ แตกละเอียดอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งคู่ คีย์ชะงักกึก สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความโกรธขึงที่ระอุขึ้นในดวงตาสีเข้ม มือหนายกขึ้นทุบผนังข้างศีรษะของเธอเสียงดังสนั่นจนรินรดาต้องสะดุ้งสุดตัว "เธอคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอวะรินรดา?" เสียงของเขาต่ำลึกจนน่ากลัว มันสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอัดอั้น "สมองเธอมีไว้ทำอะไร ถึงมองความหวังดีและความรู้สึกบ้าๆ ที่ฉันพยายามส่งให้... เป็นแค่เครื่องมือเอาชนะคนอื่นเนี่ยนะ!" "ก็แล้วปากนายมันบอกแบบนั้นไหมล่ะ!" รินรดาเองก็ระเบิดอารมณ์ออกมาเช่นกัน ความอึดอัดทั้งหมดที่สะสมมาถูกปลดปล่อยผ่านหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยตาคู่สวย "นายไม่เคยพูดดีกับฉันเลยสักครั้ง! มีแต่คำดูถูก มีแต่คำว่ายัยตัวแสบ ยัยเตี้ย โง่เง่า บ้าบอ... นายทำเหมือนฉันเป็นตัวน่ารำคาญมาตลอด แล้วจะให้ฉันคิดว่านายรู้สึกยังไงกับฉันล่ะ ห๊ะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร รินรดายกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลพรากด้วยความคับแค้นใจ ขณะที่คีย์ยืนนิ่งค้าง สมองของมือกีตาร์หนุ่มอัจฉริยะประมวลผลไม่ทันกับภาพตรงหน้า เขาลืมตัวไปสนิทว่าความซึนเดเระและวาจาเชือดเฉือนที่ใช้กลบเกลื่อนความเขินอายของตัวเองในทุกๆ วัน กลับกลายเป็นคมมีดที่กรีดแทงหัวใจคนที่เขาแคร์มากที่สุดเข้าอย่างจัง "ฉัน..." คีย์อ้าปากพะงาบๆ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนจุกแน่นหน้าอก มือที่เคยทุบผนังค่อยๆ ลดลง เอื้อมไปหมายจะแตะไหล่บางเพื่อปลอบประโลม "ริน... ฉันไม่ได้หมายความว่า..." "ไม่ต้องมาแตะฉัน!" รินรดาปัดมือเขาออกอย่างไร้เยื่อใย เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ทั้งหมด "ในเมื่อการแสดงก็จบแล้ว งานของเราก็หมดแค่นี้... ขอบคุณสำหรับเวทีห่วยๆ นี่นะรุ่นพี่คีย์ หวังว่าเราคงไม่ต้องโคจรมาเจอ ญ. กันอีก!" พูดจบ มือกลองสาวก็ผลักอกแกร่งให้ถอยออกไปแล้ววิ่งสวนสนามออกไปจากห้องแต่งตัวทันที ทิ้งให้คีย์ยืนเคว้งคว้างอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงัน มือกีตาร์หนุ่มหลับตาลงแน่น มือหนาขย้ำกลุ่มผมตัวเองอย่างหัวเสีย ความหงุดหงิดและเกลียดตัวเองพุ่งทะยานถึงขีดสุด เขามันโง่เง่าเต่าตุ่นสิ้นดีที่ปากไม่ตรงกับใจจนทำให้เรื่องราวบานปลายไปกันใหญ่ "โธ่เว้ย!" คีย์สบถออกมาเสียงดังลั่นห้องเตรียมจะวิ่งตามร่างบางออกไปเพื่อเคลียร์ให้รู้เรื่อง แต่ทว่า... ก่อนที่มือของเขาจะผลักบานประตูห้องแต่งตัวออกไป เสียงฝีเท้ารelentless และเสียงเคาะประตูดังรัวก็แทรกขึ้นเสียก่อน พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่ผลักประตูพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ไอ้คีย์! แย่แล้ววะ! เกิดเรื่องใหญ่ข้างนอกแล้ว!" ธันวา... คู่แข่งตัวฉกาจของเขายืนหอบหายใจโยนโทรศัพท์มือถือที่มีหน้าจอเปิดคลิปวิดีโอสดลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง "ดูนี่ซะ! ยัยรินรดากำลังจะโดน..." คีย์ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นทีละน้อยเมื่อเห็นภาพเหตุการณ์สดๆ บนลานจอดรถหน้าฮอลล์ ร่างบางของรินรดากำลังเผชิญหน้าอยู่กับกลุ่มชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งที่ดักรอเธออยู่ และหนึ่งในนั้น... คือคนที่เคยมีเรื่องบาดหมางกับวงของพวกเขาเมื่อเทอมก่อน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับจังหวะหัวใจบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ