การเดินทางไปต่างจังหวัด

"ถ้าพี่จะวางมาดขนาดนี้ ผมแนะนำให้ไปเป็นรูปปั้นหน้ารีสอร์ตแทนมือกีตาร์นะคีย์ ดูท่าทางจะรุ่งกว่าเยอะ" รินรดากระแทกกระเป๋าเดินทางใบย่อมลงบนพื้นไม้ระเบียงหน้าบ้านพัก ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบมองร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงเสาไม้ทำหน้านิ่งเป็นหิน เขาไม่ได้ตอบโต้อะไรทันที เพียงแค่ขยับแว่นสายตาแล้วปรายตามองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ปากดีไม่เปลี่ยนนะริน... ที่นี่คือที่พักค่าย ไม่ใช่เวทีประกวดด่า ใครจะไปรู้ว่าคนอย่างเธอถ้าไม่มีไม้กลองอยู่ในมือ จะเอาเวลาไปฝึกฝนฝีปากให้จัดจ้านได้ถึงขนาดนี้" คีย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความกวนประสาทที่ทำเอาคนฟังคันยุบยิบไปทั้งใจ "อ๋อเหรอคะ? งั้นขอบคุณที่ชมนะพี่คีย์" รินรดาก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเขาจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปนิดหนึ่ง "อุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงที่พักกลางหุบเขาเพื่อมาด่ากันโดยเฉพาะแบบนี้ พี่เนี่ย... คลั่งรักผมเหรอ?" "หลงตัวเอง" คีย์รีบตัดบท ใบหูของเขาขึ้นสีระเรื่ออย่างรวดเร็วซึ่งเจ้าตัวพยายามเบือนหน้าหนีไปทางทิวเขาที่โอบล้อมรีสอร์ตเอาไว้ เขาไม่ใช่คนพูดไม่เก่ง แต่เวลาที่อยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ คำพูดดีๆ ที่เตรียมมามักจะถูกความประหม่ากลบจนกลายเป็นคำจิกกัดไปเสียทุกที "พวกมึงสองคนจะยืนจีบ... เอ้ย! ยืนด่ากันอีกนานไหมครับ?" เสียงของมินท์ดังแทรกขึ้นมาจากลานกว้างด้านล่าง "ห้องพักน่ะเลือกกันได้หรือยัง หรือจะนอนกอดกันอยู่หน้าบ้านนี่แหละ ให้พวกกูจัดห้องหอให้เลยไหม!" รินรดาพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างเหลืออด เธอคว้าสายสะพายกระเป๋าแล้วเดินกระแทกไหล่คีย์ไปอย่างตั้งใจ ทว่าในวินาทีที่ร่างของเธอผ่านตัวเขาไป แรงดึงเบาๆ จากฝ่ามือหนาที่คว้าข้อมือเธอไว้ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก "หยุดก่อน" เสียงคีย์ทุ้มต่ำลงและจริงจังกว่าเดิม "อะไรอีกล่ะ?" เธอหันกลับมาประจันหน้า "คืนนี้... อย่าไปซ้อมดนตรีดึกเกินไป อากาศที่นี่มันเย็นกว่าที่คิด และที่สำคัญ..." เขาเว้นจังหวะ สายตาคมคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำเอาหัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ "...ฉันไม่อยากให้ใครมาเห็นเธอตอนโทรม" รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปาก "ห่วงก็บอกว่าห่วง ไม่ต้องอ้อมค้อมหรอกพี่ชาย" "ฉันไม่ได้ห่วง... ฉันแค่รำคาญถ้าต้องมาแบกคนป่วยกลับกรุงเทพฯ" เขาสะบัดหน้าหนีแล้วเดินนำหน้าลงบันไดไปทิ้งให้รินรดายืนกำหมัดแน่นด้วยความหมั่นไส้ปนเขิน นี่เขาเป็นคนแบบไหนกันแน่ ปากร้ายเสียจนน่าตี แต่ทำไมทุกการกระทำกลับทำให้ใจเธอเต้นแรงได้ตลอดเวลา ตกดึก บรรยากาศภายในรีสอร์ตเริ่มถูกแทนที่ด้วยเสียงดนตรีอะคูสติกที่บรรเลงคลอไปกับเสียงแมลงในป่าลึก วงของรินรดาและคีย์กำลังซ้อมเพลงใหม่ที่ใช้สำหรับค่ายดนตรีครั้งนี้ แม้จะเป็นการเข้าค่ายเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างวง แต่บรรยากาศกลับตึงเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อธันวาเดินเข้ามาพร้อมกับกีตาร์โปร่งในมือ "วงพวกคุณซ้อมกันดึกจังนะครับ... เสียงกลองมันรบกวนคนอื่นเขาบ้างหรือเปล่า?" ธันวาเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไรนัก สายตาของเขาจับจ้องมาที่รินรดาอย่างจาบจ้วง คีย์ที่นั่งจูนสายกีตาร์อยู่เงยหน้าขึ้นทันที สายตาของเขาเปลี่ยนจากความนิ่งเฉยเป็นความเย็นชาที่พร้อมจะฟาดฟัน "ถ้าเสียงมันรบกวนนายมากนัก ก็ย้ายไปนอนที่อื่นสิครับธันวา ที่นี่ไม่ได้มีแค่บ้านพักหลังเดียว" "ใจร้อนจังนะคีย์" ธันวาหัวเราะหึๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้รินรดา "ริน... เพลงที่พวกคุณซ้อมมันฟังดูขัดๆ นะ สนใจลองมาแจมกับวงผมหน่อยไหม? อย่างน้อยผมก็รู้ว่า 'จังหวะ' แบบไหนที่เหมาะกับคนสวยอย่างคุณมากกว่า" รินรดากำไม้กลองในมือแน่น เธอไม่ได้หวั่นไหวกับคำหยอดของธันวา แต่เธอไม่ชอบการดูถูกความตั้งใจของเพื่อนร่วมวง "ขอบคุณที่หวังดีนะธันวา แต่ฉันชอบจังหวะที่ตัวเองเล่นมากกว่า... และที่สำคัญ ฉันไม่ชอบแจมกับคนที่ไม่รู้ 'จังหวะ' ของการเป็นสุภาพบุรุษ" รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ธันวาหน้าตึงขึ้นมาทันที เขาพยายามจะก้าวเข้ามาหาเธอเพื่อพูดอะไรบางอย่าง ทว่าร่างสูงของคีย์กลับก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างทั้งสองคนไว้อย่างรวดเร็วราวกับกำแพงเหล็ก "ผมว่าคุณควรกลับไปได้แล้วนะ" คีย์พูดด้วยน้ำเสียงต่ำกดดัน "ก่อนที่ผมจะทนไม่ไหว แล้วเผลอเอาสายกีตาร์ไปดีดใส่หน้าคุณเข้าจริงๆ" บรรยากาศเริ่มคุกรุ่น ธันวากำหมัดแน่น มองสลับไปมาระหว่างรินรดาและคีย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต ก่อนจะยอมหันหลังเดินกลับไปยังที่พักของตัวเอง รินรดาลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร เสียงโทรศัพท์ของคีย์ก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วชะงักไป ใบหน้าที่เคยดุดันเมื่อครู่กลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่ดูน่ากลัวกว่าเดิม "ใครโทรมาเหรอ?" รินรดาถามด้วยความสงสัย เพราะสังเกตเห็นมือของเขาที่สั่นเล็กน้อย คีย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่มองหน้าเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน เหมือนกับว่ามีบางอย่างที่เขากำลังปิดบังอยู่ และมันกำลังจะพังทลายลงในคืนนี้ "ริน... ถ้าคืนนี้ฉันไม่อยู่ที่นี่ เธอจะยังซ้อมต่อไหม?" "ถามอะไรแปลกๆ... ทำไมต้องไม่อยู่?" คีย์ขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ จากตัวเขา ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รินรดารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ทำให้หัวใจเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนที่ยืนแอบมองอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ข้างทางเดิน... คนที่เธอจำได้แม่นว่า ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ "คีย์... นั่นใครน่ะ?" รินรดาถามด้วยเสียงแผ่วเบา ขณะที่คีย์หันไปมองตามสายตาเธอ แล้วตัวเขาก็แข็งค้างไปในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และขอให้เตรียมตัวรับแรงกระแทกในตอนหน้าได้เลยนะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่งครับ