เตียงนอนที่จำกัด

"คีย์... นั่นใครน่ะ?" รินรดาถามด้วยเสียงแผ่วเบา ขณะที่คีย์หันไปมองตามสายตาเธอ แล้วตัวเขาก็แข็งค้างไปในทันที ร่างสูงของมือกีตาร์อัจฉริยะชะงักกึกราวกับถูกสาปให้เป็นหิน บรรยากาศรอบตัวที่เคยมีความตึงเครียดจากทริปค่ายดนตรีต่างจังหวัดพลันดิ่งวูบลงจนแทบติดลบ เมื่อเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวออกมาจากมุมมืดของล็อบบี้รีสอร์ท ธันวา... นักร้องนำวงคู่แข่งตัวฉกาจยืนยันรอยยิ้มมุมปาก ท่าทางกวนประสาทและแววตากรุ้มกริ่มนั้นทำเอารินรดาขมวดคิ้วมุ่นทันที มือเรียวของเธอเผลอกำสายสะพายกระเป๋าเป้แน่นโดยอัตโนมัติ "อ้าว... บังเอิญจัง หรือว่าตั้งใจตามมาส่องฟอร์มวงพวกฉันกันแน่ครับ รุ่นพี่คีย์" ธันวาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน กวนประสาทจนเส้นเลือดที่ขมับของคีย์กระตุกวูบ "ปากดีแบบนี้ ระวังจะไม่มีเสียงร้องไปประกวดนะธันวา" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความคุกกรามที่พร้อมจะซัดหน้าคนตรงข้ามได้ทุกเมื่อ สมกับฉายามือกีตาร์ปากจัดที่รินรดารู้ซึ้งดี แต่ก่อนที่สงครามประสาทระหว่างสองหนุ่มจะปะทุไปมากกว่านั้น เจ้าหน้าที่รีสอร์ทหน้าตาตื่นก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมกับปึกกระดาษและกุญแจห้องในมือ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดจนเห็นได้ชัด "ขอโทษด้วยนะคะคุณลูกค้า พอดีระบบจองห้องพักของทางรีสอร์ทเกิดความผิดพลาดครั้งใหญ่... ห้องเตียงคู่ที่พวกคุณจองไว้ ตอนนี้ถูกกรุ๊ปทัวร์อื่นเข้าพักไปหมดแล้วค่ะ เหลือห้องสวีทใหญ่สุดท้ายห้องเดียวเท่านั้น!" คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในกลุ่มนิ่งอึ้ง มินท์ที่ยืนอยู่ข้างหลังรินรดาถึงกับเบิกตากว้าง รีบก้าวออกมายืนเคียงข้างเพื่อนสาวทันที "เดี๋ยวนะคะ แล้วพวกเรามีกันตั้งหลายคน จะให้ทำยังไงล่ะทีนี้?" มือเบสสาวท้วงขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เจ้าหน้าที่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเฉลยประโยคที่ทำเอารินรดาอยากจะลมจับ "ทางเราจำ เป็นต้องจัดสรรให้ผู้เข้าพักที่มีรายชื่ออยู่ในกรุ๊ปเดียวกันนอนรวมกันเป็นกรณีพิเศษค่ะ ห้องสวีทห้องนั้นมีเตียงขนาดคิงไซส์หนึ่งเตียง และโซฟาเบดขนาดใหญ่หนึ่งตัว... คงต้องรบกวนให้ใช้พื้นที่ร่วมกันไปก่อนนะคะ" รินรดาหันขวับไปมองหน้าคีย์ทันที ดวงตากลมโตฉายแววไม่ยอมคนอย่างชัดเจน "ไม่มีทาง ฉันไม่นอนร่วมห้องกับตาปากจัดนี่เด็ดขาด!" "คิดว่าฉันอยากนอนร่วมห้องกับเธอนักรึไง ยัยมือกลองหัวร้อน" คีย์ตอกกลับทันที ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดไม่แพ้กัน แต่ลึกๆ แล้วหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวผิดจังหวะเมื่อคิดว่าต้องใช้พื้นที่ส่วนตัวร่วมกับผู้หญิงคนนี้ ทว่าความซวยยังไม่จบเพียงแค่นั้น เมื่อธันวาถือวิสาสะเดินเข้ามาแทรกกลางวงสนทนา พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่น่าหมั่นไส้ที่สุด "ในเมื่อมันคับขันนัก ทำไมเราไม่ลองแชร์ห้องกันดูล่ะครับรุ่นพี่? ผมเองก็ยังไม่มีที่พักเหมือนกัน เผื่อจะได้ใช้เวลานี้กระชับมิตรระหว่างวงซะเลย" ธันวาเสนอหน้าเข้ามาใกล้รินรดาโดยจงใจ ทว่ายังไม่ทันที่มือของนักร้องหนุ่มจะแตะโดนไหล่บาง ร่างสูงของคีย์ก็ก้าวเข้ามาขวางกลางไว้อย่างรวดเร็วราวกับปฏิกิริยาอัตโนมัติ "ถอยไป... อย่ามาแตะต้องคนของฉัน" ประโยคหลังคีย์เผลอหลุดปากออกมาด้วยความลืมตัว แม้เสียงจะเบาแต่ก็ดังพอที่จะทำให้รินรดาและมินท์ชะงักค้างไปชั่วขณะ ใบหน้าสวยของรินรด้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ หัวใจในอกกระหน่ำตีรัวยิ่งกว่าจังหวะกลองชุดที่เธอเคยซ้อมมาทั้งชีวิต "คน... ของนายตั้งแต่เมื่อไหร่กันล่ะครับรุ่นพี่" ธันวาหรี่ตามองด้วยความสงสัย แต่คีย์เลือกที่จะเมินเฉย เขาคว้าข้อมือเล็กของรินรดาเอาไว้แน่นด้วยแรงที่ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป ก่อนจะหันไปสั่งเจ้าหน้าที่เสียงเฉียบ "กุญแจห้อง... เอามานี่" สิบนาทีต่อมา ประตูห้องสวีทหรูถูกปิดลงพร้อมกับความเงียบที่น่าอึดอัด รินรดายืนกอดอกพิงผนังห้องด้วยใบหน้าที่ยังคงแดงก่ำ เธอเหลือบมองมือกีตาร์หนุ่มที่กำลังโยนกระเป๋าเดินทางลงบนพื้นเสียงดังด้วยความหงุดหงิด "ปล่อยให้ตาธันวานั่นลอยนวลอยู่ข้างนอกได้ยังไง ทำไมต้องลากฉันเข้ามาในห้องนี้กับนายด้วยเนี่ย" รินรดาเปิดฉากบ่นทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวในอก คีย์หันขวับมามอง รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา "กลัวรึไง ถอยร่นไม่เป็นท่าแบบนี้ ไม่สมกับเป็นยัยมือกลองปากเก่งเลยนี่" "ใครกลัวกัน! ฉันแค่ไม่อยากหายใจร่วมห้องกับคนปากเสียอย่างนายต่างหากเล่า" เธอเถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องเขม็งอย่างไม่ยอมแพ้ "ปากดีให้มันตลอดเถอะ..." คีย์พึมพำเบาๆ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้องที่มีเพียง "เตียงนอนที่จำกัด" ตามชื่อสถานการณ์ เตียงคิงไซส์ขนาดใหญ่ตั้งเด่นอยู่กลางห้อง และโซฟาเบดตัวยาวที่ดูอย่างไรก็แคบเกินกว่าจะนอนหลับสบายตลอดคืน ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งเมื่อความจริงตรงหน้าเริ่มประจักษ์ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนๆ เมื่อตระหนักว่าคืนนี้เธอต้องใช้เวลาอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้กับผู้ชายอันตรายต่อหัวใจอย่างเขา คีย์ถอดเสื้อแจ็คเก็ตหนังออกพาดไว้ที่พนักเก้าอี้ เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างภายใต้เสื้อยืดสีดำสนิทที่รับกับรูปร่างสมส่วน เขาก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาหารินรดาที่เผลอถอยหลังจนแผ่นหลังชนติดกับผนังห้องโดยไม่รู้ตัว "ดึกแล้ว..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ปัดผ่านพวงแก้มใส รินรดาชะงักค้าง สมองขาวโพลนไปหมด ขยับตัวหนีไปไหนไม่ได้เมื่อมือหนาข้างหนึ่งยันผนังห้องไว้เพื่อกักตัวเธอเอาไว้ "นะ... นายจะทำอะไร?" เธอถามเสียงสั่น รabกหัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน คีย์ไม่ได้ตอบคำถาม เขายกยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดูปนหมั่นไส้ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูเล็ก จนรินรด้ารู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง "ถ้าไม่อยากนอนโซฟาข้างนอก... ก็เตรียมตัวแบ่งเตียงกับฉันซะดีๆ ครับ" ฉับพลันนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นจากด้านนอกห้อง พร้อมกับเสียงตะโกนโกลาหลของมินท์ที่ดังแทรกเข้ามา "ริน! แย่แล้ว! ธันวาเขา..." [ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาปั่นยอดวิวและส่งหัวใจให้ "คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง" นะครับ]