ความรู้สึกที่ปิดไม่มิด

"ริน! แย่แล้ว! ธันวาเขา..." เสียงของมินท์ที่ขาดหายไปพร้อมกับบรรยากาศรอบตัวที่เหมือนถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว ทำให้ห้องซ้อมดนตรีใต้ตึกคณะวิศวะฯ กลายเป็นพื้นที่สุญญากาศ ทว่าความสนใจทั้งหมดในวินาทีนี้ไม่ได้อยู่ที่ว่าธันวาตัวแสบจากวงคู่แข่งจะไปก่อเรื่องอะไรที่ไหน แต่อยู่ที่ฝ่ามืออุ่นจัดของมือกีตาร์หนุ่มรุ่นพี่ที่กำลังกุมข้อมือของผม... เอ๊ย ของรินรดาไว้แน่นต่างหาก "จะเสียงดังทำไมยัยมินท์ คนเขากำลังคุย... เอ้ย กำลังตั้งใจฟังอยู่" รินรดาชักสีหน้าใส่เพื่อนสนิทมือเบสทันที พร้อมกับสะบัดข้อมือออกจากการกุมกัก แต่ทว่าคีย์—ผู้ชายปากร้ายที่ชอบทำหน้าเหมือนคนกินพริกมาทั้งสวนกลับไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยง่ายๆ แถมยังออกแรงดึงเบาๆ ให้ร่างบางเซเข้าไปใกล้กว่าเดิม จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นซีตรัสผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ของคนตรงหน้าลอยเข้าจมูก "ซุ่มซ่าม" คีย์พึมพำลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบใต้กรอบผมสีเข้มมองสำรวจรอยแดงจางๆ ที่ข้อมือของเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะชักมือกลับแล้วซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อฮู้ดตามเดิม "เดินยังไงให้สะดุดขาตัวเอง ถ้าไม่มีคนคว้าไว้ ป่านนี้หัวฟาดพื้นไปแล้วมั้ง มือกลองสมองกลับเอ๊ย" "ใครสมองกลับยะ! ฉันแค่จะหันไปฟังยัยมินท์ต่างหากเล่า ใครใช้ให้รุ่นพี่มายุ่งไม่เข้าเรื่องล่ะ ปล่อยก็ปล่อยสิฟะ เจ็บนะ!" รินรดาเถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความไม่ยอมแพ้ เธอลูบข้อมือตัวเองปอยๆ แม้จะรู้ดีว่าไอ้สัมผัสอุ่นๆ เมื่อกี้มันทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะไปหลายริกเตอร์ก็ตามที มินท์ที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบกระแอมไอออกมาเสียงดัง "แฮ่ม! เดี๋ยวนะคะคุณเพื่อนรัก กับรุ่นพี่คีย์เนี่ย... พวกเธอสองคนดูมือไม้ไวกันจังนะ เมื่อกี้ฉันเห็นนะยะว่ารุ่นพี่พุ่งตัวเร็วยิ่งกว่าเดอะแฟลชซะอีก เป็นห่วงเขาก็บอกดีๆ เถอะค่ะคุณมือกีตาร์อัจฉริยะ" สิ้นเสียงแซوของมือเบสตัวแสบ สมาชิกคนอื่นๆ ในห้องซ้อมที่นั่งพักเหนื่อยอยู่บนโซฟาต่างก็ส่งเสียง "ฮิ้ววว" ออกมาพร้อมเพรียงกันทันที สายตาทุกคู่พุ่งตรงมาที่คนทั้งคู่ราวกับกำลังชมภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี้ฉากใหญ่ คีย์ไหวไหล่เบาๆ ใบหล่อเหลาเชิดขึ้นเล็กน้อยตามฟอร์มของคนปากแข็ง ดวงตาคมกวาดตามองรอบห้องด้วยมาตรนิ่งขรึม "เพ้อเจ้ออะไรกันวะ ก็แค่ไม่อยากให้ยัยนี่ล้มหัวฟาดพื้นแล้วต้องมาเป็นภาระโรงพยาบาลวงเราอีกคน งานซ้อมใหญ่สัปดาห์หน้าจะล่มเอา... หน้าตาอย่างฉันไม่ได้ใจดีขนาดจะเดินไปเก็บศพใครหรอกนะ" "ปากแข็งชะมัด..." รินรดาพึมพำเบาๆ แต่ดังพอให้คนหูดีอย่างคีย์ได้ยิน เธอเบ้ปากใส่ความซึนเดเระที่เกินเยียวยานั่น "ใครเป็นภาระไม่ทราบ ยืนอยู่ดีๆ แท้ๆ... ว่าแต่มินท์ แกเมื่อกี้จะบอกว่าอะไรนะ ธันวาทำไม?" เปลี่ยนเรื่องได้แนบเนียนมาก แต่บรรยากาศรอบตัวกลับไม่ยอมปล่อยให้รินรดารอดพ้นจากสายตาจับผิดของเพื่อนๆ ไปได้ง่ายๆ มินท์หรี่ตามองรินรดากับคีย์สลับกันไปมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังจะรายงานเรื่องสำคัญ "อ๋อ! ก็ไอ้ธันวาน่ะสิ มันไปโพสต์ปั่นในกลุ่มบอร์ดมหาลัย บอกว่าวงเรา 'เดซิเบล' เตรียมตัวโบกมือลาเวทีประกวดรอบคัดเลือกได้เลย เพราะมือกลองฝีมือกระจอกแถมยังชอบทำตัวเป็นภาระวง มันหาว่าเราซ้อมกันเหมือนเด็กเล่นขายของ แถมยังท้าทายด้วยการบอกว่าถ้าวงเราแพ้ วงมันจะขอฮุบห้องซ้อมนี้ไปใช้ถาวรเลยนะเว้ย!" บรรยากาศในห้องซ้อมที่เมื่อครู่ยังมีความอบอวลแบบแปลกๆ กลับพลิกกลับมาคุกรุ่นด้วยไอความเดือดดาลทันที สมาชิกในวงต่างส่งเสียงฮือฮาด้วยความโมโห "ไอ้ทุเรศนี่! มันจะเกินไปแล้วนะ!" รินรดาตบโต๊ะเสียงดังปัง ใบหน้าสวยเฉี่ยวก่ำด้วยความโกรธ "ฝีมือกระจอกงั้นเหรอ? เดี๋ยวปัดเอาไม้กลองฟาดหน้าสักที อีตานั่นมันหาเรื่องผิดคนแล้ว!" เธอกำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว รินรดารักเสียงดนตรีและรักวงนี้ยิ่งกว่าอะไร การที่ถูกดูถูกว่าเล่นเหมือนเด็กเล่นขายของคือสิ่งยอมรับไม่ได้ที่สุด แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะพุ่งตัวออกไปจัดการกับไอ้ตัวแสบนั้นด้วยตัวเอง ฝ่ามือหนาหนักและอุ่นจัดก็เอื้อมมาแตะที่ไหล่บางของเธอเบาๆ แรงกดที่มั่นคงนั้นทำให้ฝีเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปต้องชะงัก รินรดาหันขวับกลับไปมอง เจ้าของมือคือนายรุ่นพี่ปากจัดที่ยืนอยู่ข้างกายตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คีย์ไม่ได้พูดอะไรในทันที ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ของชายหนุ่มถูกแทนที่ด้วยความนิ่งสงบ แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้ห้องทั้งห้องเงียบกริบลงได้ในพริบตา "จะใจร้อนไปไหน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่นิ่งสนิท "คนระดับนั้น... ไม่เห็นจำเป็นต้องเอาเท้าไปสกปรกเขี่ยให้เปลืองแรงเลยนี่รินรดา" "รุ่นพี่ก็ปล่อยให้มันเหยียบหัวพวกเราอยู่ฝ่ายเดียวหรือไงคะ!" รินรดาเถียงกลับทันควัน หน้าตาดื้อรั้นเชิดขึ้นไม่ยอมลดราวาศอก "จะให้ฉันยืนยิ้มรับคำดูถูกหน้าตาเฉยหรือไง ฉันไม่ใช่พระเอกนางเอกลิเกนะ!" คีย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ เป็นการยอมจำนนต่อความพยศของคนตัวเล็ก เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว จนรินรดาต้องเงยหน้ามองเพราะส่วนสูงที่ต่างกันพอสมควร ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "ใครบอกให้ยอมรับคำดูถูก" คีย์ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่นานๆ ครั้งจะหลุดออกมา ดวงตาพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ "อยากตบหน้ามันไม่ใช่ด้วยการไปทะเลาะตบตี... แต่เป็นการเหยียบมันให้จมดินบนเวทีด้วยเสียงเพลงต่างหากล่ะ" เขาเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือออกไป... แต่แทนที่จะผลักหรือจับข้อมือเหมือนทุกที นิ้วเรียวยาวของมือกีตาร์หนุ่มกลับเอื้อมไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของรินรดาออกให้อย่างเบามือที่สุด สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับกลัวว่าเธอจะเจ็บ ทว่ามันกลับชัดเจนยิ่งกว่าเสียงดนตรีใดๆ ในโลก "เพราะถ้าเธอแพ้..." คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนกระซิบข้างใบหู เสียงทุ้มต่ำนั้นพร่าพร่าและเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ทำเอาแก้มเนียนของรินรดาเห่อร้อนขึ้นมาทันที "ฉันนี่แหละ... จะเป็นคนลงโทษเธอเอง" เพื่อนๆ ในวงที่ยืนดูอยู่ต่างพากันอ้าปากค้าง มินท์ถึงกับยกมือขึ้นปิดปากตัวเองพร้อมกับส่งเสียงกรี๊ดเบาๆ ในลำคอด้วยความฟินระดับสิบ กัปตันวงจอมซึนเดเระกำลังแสดงอาการคลั่งรักออกมาแบบไม่แคร์สื่อแม้แต่น้อย รินรดาพูดไม่ออก สมองอื้ออึงไปหมด เธอกะพริบตาปริบๆ หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินเสียงมัน ใบหน้าร้อนผ่าวจนต้องเบือนหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น แต่ทว่า... แอด... เสียงประตูห้องซ้อมดนตรีที่ปิดสนิทถูกผลักเปิดออกช้าๆ จากด้านนอก ทุกคนในห้องหันขวับไปมองเป็นตาเดียว ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะกวนประสาทที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี ธันวา ยืนกอดอกพิงกรอบประตู สายตากวาดมองสมาชิกวงเดซิเบลด้วยท่าทางเหยียดหยาม "อุ๊ย... ขอโทษทีที่ขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของพวกเธอนะครับ พอดีฉันเดินผ่านมาแล้วได้ยินเสียงเห่าหอนน่ะ เลยแวะมาดูหน่อยว่าวงกระจอกๆ แถวนี้ยังซ้อมกันไหวอยู่ไหม หรือว่ายอมแพ้กราบขอร้องให้ฉันถอนโพสต์ดีล่ะ?" คำพูดเย้ยหยันบาดหิวพุ่งตรงเข้ามาปักกลางใจ ทว่าก่อนที่รินรดาจะทันได้อ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบตามสไตล์ของเธอเอง คีย์กลับขยับตัวก้าวออกไปบังร่างของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมกริบที่เคยมีความอ่อนโยนเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นคมมีดอาบยาพิษที่พร้อมจะเชือดเฉือนคู่ต่อสู้ให้แหลกคามือในพริบตา "ปากดีแบบนี้... บนเวทีวันจริง อย่าร้องไห้ขี้มูกโป่งกลับบ้านก็แล้วกันนะ ธันวา" คีย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังจนผู้มาเยือนถึงกับหุบยิ้มลงทันที **รี้ดเดอร์ที่รักทุกท่าน ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุน "คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง" เสมอนะครับ**