บทเพลงที่แต่งเพื่อเธอ

"ถ้าคิดจะมาแค่ยืนเกะกะสายตา... ห้องซ้อมนี้ไม่ได้ต้อนรับคนว่างงานครับ รินรดา" เสียงราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังของคีย์ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท จนผู้มาเยือนที่ตั้งใจจะเข้ามาป่วนถึงกับหุบยิ้มลงทันที รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย ปากบางเม้มเข้าหากันนิดๆ เพื่อซ่อนความหงุดหงิดที่ถูกอีกฝ่ายดับเครื่องชนตั้งแต่ยังไม่ทันได้ก้าวพ้นธรณีประตู นี่คือตอนที่ 23 ของ "เดซิเบลรัก ปรับจูนหัวใจนายรุ่นพี่ปากจัด" ที่ผม "คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง" บรรจงร้อยเรียงท่วงทำนองแห่งความรู้สึกให้ทุกท่านได้ติดตามกันต่อครับ ห้องซ้อมดนตรีใต้ถุนตึกคณะสถาปัตย์ฯ ในยามค่ำคืนเงียบสงัดจนได้ยินเสียงฮัมของแอม프์กีตาร์ที่ยังคงเปิดสแตนด์บายไว้ คีย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้สตูลตัวโปรด ในมือถือปิ๊กกีตาร์สاتท์เท่ แววตาคมกริบภายใต้กรอบผมสีเข้มมองตรงมาที่หญิงสาวเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่กลางห้อง ร่างเพรียวในชุดเสื้อฮู้ดตัวโคร่งกอดอกแน่น ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายไม่ยอมแพ้ "ใครบอกว่าฉันว่างงานยะ แค่แวะมาดูว่ามือกีตาร์อัจฉริยะแถวนี้ จะแต่งเพลงตกรุ่นไปถึงไหนแล้วต่างหาก" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงติดจะประชดประชันตามสไตล์ตัวแม่ประจำวงกลอง "เห็นเงียบไปหลายวัน นึกว่าไอเดียตันจนต้องกุมขมับซะอีก" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือความเย้าแหย่ที่จงใจกวนประสาท "ไอเดียผมไม่เคยตันครับ... โดยเฉพาะเวลาที่มีคนปากเก่งมายืนทำหน้ายุ่งอยู่ใกล้ๆ แบบนี้ มันพลอยทำให้ริ้วรอยบนหน้าผากคุณเพิ่มขึ้นด้วยนะ ระวังแก่เร็วนะครับมือกลอง" "ไอ้รุ่นพี่ปากเสีย!" รินรดาถลึงตาใส่แทบไม่ทัน เธอ้าวเท้าเดินเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างเหลืออด ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ เคมีของความ "ซึนแต่คลั่งรัก" ปะทะกับความ "ปากเก่งไม่ยอมใคร" เริ่มทำงานอีกครั้งอย่างรวดเร็วเหมือนปฏิกิริยาเคมีที่ถูกจุดไฟ มินท์ มือเบสสาวเพื่อนสนิทที่ยืนแอบดูอยู่มุมห้องถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดหน้า แอบอมยิ้มกริ่มกับภาพที่คุ้นตา คู่นี้กัดกันทีไร บรรยากาศรอบตัวมักจะร้อนระอุด้วยประกายไฟแห่งความฟินทุกที "ถอยไปเลยนะ ฉันไม่ได้มาต่อปากต่อคำด้วย มีเรื่องสำคัญกว่านั้น" รินรดาพยายามดึงสีหน้าให้จริงจัง แม้ว่าหัวใจเจ้ากรรมจะเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเขาลอยมาแตะจมูก "มินท์บอกว่านายแต่งเมโลดี้ใหม่เสร็จแล้ว ไหน เอามาให้ดูซิ" คีย์ไม่ได้ขยับหนี เขายังคงนั่งนิ่ง เงยหน้าสบตาเธอนิ่งนาน สายตานั้นไม่มีความกวนประสาทหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความลึกซึ้งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งเรียบ จนรินรดาเผลอชะงัก ลมหายใจสะดุดไปวูบหนึ่ง "อยากดูเหรอครับ" คีย์เอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในความเงียบ นิ้วเรียวยาววางปิ๊กกีตาร์ลงบนโต๊ะไม้ข้างตัว ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบสมุดโน้ตปกหนังสีดำที่คว่ำไว้ออกมาเปิด "นึกว่าคุณสนใจแต่เรื่องซ้อมกลองซะอีก" "ก็... ก็มันเกี่ยวกับวงเรานี่นา ฉันในฐานะมือกลองก็ต้องตรวจสอบความเหมาะสมสิยะ" รินรดาแก้ตัวเสียงแข็ง หลบสายตาดุคู่นั้นที่มองทะลุปรุโปร่งไปถึงก้นบึ้งหัวใจ คีย์อมยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่เป็นรอยยิ้มอบอุ่นที่ทำเอาคนมองใจสั่นไหว เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่พลิกกระดาษโน้ตไปหน้าสุดท้ายที่เต็มไปด้วยลายมือยึกยือและตัวโน้ตดนตรีที่ถูกแก้ไขซ้ำแล้วซ้ำเล่า รอยลบดินสอเต็มหน้ากระดาษบ่งบอกถึงความตั้งใจและหยาดเหงื่อที่ทุ่มเทลงไป รินรดาก้มลงมองตาม สายตากวาดผ่านบรรทัดโน้ตเพลงที่มีชื่อหัวข้อเขียนด้วยลายมือตัวบรรจงว่า... *'Decibel of You'* "เพลงนี้..." เสียงของเธอเบาลงโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอกเมื่อกวาดสายตาอ่านเนื้อร้องที่อยู่ใต้บรรทัดโน้ต *“เสียงหัวใจที่เต้นรัวยามเธอยืนอยู่ตรงนั้น... ดังกลบทุกเสียงดนตรีบนโลกใบนี้* *ต่อให้ฉันพยายามปากแข็งแค่ไหน แต่สุดท้าย... ก็พ่ายแพ้ให้กับรอยยิ้มของเธออยู่ดี”* "นาย..." รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา ใบงดงามเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อลามไปจนถึงใบหู "นี่นายแต่งให้ใครเนี่ย ยัยดาวคณะคนนั้นเหรอ หรือว่า..." "โง่หรือแกล้งโง่ครับเนี่ย" คีย์ถอนหายใจเบาๆ แต่แววตากลับพราวระยับ เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทำให้รินรดากลายเป็นฝ่ายต้องเงยหน้ามองเขาแทน "เนื้อเพลงก็บอกอยู่ชัดเจนว่าพูดถึงคนปากเก่ง แถวนี้... จะมีใครอีกนอกจากคุณล่ะครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องซ้อมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของรินรดาที่เต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงแอมป์กีตาร์ สมองของเธอขาวโพลน คำพูดจิกกัดที่เตรียมมาเป็นกระบุงหายวับไปกับตา เหลือเพียงความอุ่นวาบที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ "ฉัน... ฉันเนี่ยนะ?" เธอชี้เข้าหาตัวเอง เสียงสั่นนิดๆ อย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง "ใช่ครับ คุณนั่นแหละ แรงบันดาลใจเดียวที่ทำให้ผมอยากหยิบกีตาร์ขึ้นมาแต่งเพลงหวานๆ แบบนี้ ทั้งที่ปกติเกลียดนัก" คีย์ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะโดยอัตโนมัติ มือหนาวางทับลงบนสมุดโน้ตบนโต๊ะ กักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนกลายๆ สายตาของเขาลึกล้ำและจริงจังจนรินรดาไม่กล้าสบตาตรงๆ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กำมือแน่นเพื่อระงับอาการสั่นเทาของร่างกาย นี่มันไม่ใช่การหยอกล้อเล่นๆ เหมือนทุกที แต่มันคือความรู้สึกที่ส่งตรงมาจากหัวใจของหนุ่มซึนปากร้ายคนนี้ "รุ่นพี่... นาย..." "ห้ามปฏิเสธนะครับว่าไม่รู้สึกอะไรเลย เพราะผมรู้ว่าคุณก็..." *ปัง!* เสียงประตูกระจกห้องซ้อมถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงโปรดของ "ธันวา" นักร้องนำวงคู่แข่งที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะกวนประสาทและช่อดอกกุหลาบสีแดงเพลิงในมือ "โอ๊ะ... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานซะแล้วสิ ขอโทษทีนะพอดีผ่านมาแถวนี้" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนโอ๊ย สายตาคมกริบมองสลับระหว่างคีย์ที่ใบหน้าบึ้งตึงลงทันที กับรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ชิดขอบโต๊ะ คีย์ขบกรามแน่น สันจيبคมขึ้นเป็นสันนูน ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุดเมื่อเหยื่ออันโอชะถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ รินรดาเบิกตากว้างเมื่อมองเห็นช่อดอกไม้ในมือของธันวา พร้อมกับประโยคถัดมาที่ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งฮวบทันที "พอดีผมเอาข่าวสำคัญมาบอก... วงของพวกคุณ อาจจะไม่มีสิทธิ์ได้เล่นเพลงนี้ในงานประกวดสัปดาห์หน้าแล้วนะ" (โปรดติดตามตอนต่อไป...) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาฟังจังหวะหัวใจดวงนี้ด้วยกันนะครับ ไว้พบกันใหม่ตอนหน้าครับผม!