ปากร้ายก็มีหัวใจ

“ถ้าคิดว่าการทำหน้ายักษ์ใส่คนอื่นมันช่วยให้โซโล่กีตาร์ของเธอดีขึ้น ก็เชิญทำต่อไปเถอะครับ แต่บอกไว้ก่อนนะ... เพลงที่กำลังซ้อมอยู่น่ะ ห่วยแตกสิ้นดี” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทของ ‘คีย์’ ดังขึ้นกลางห้องซ้อม เสียงดีดสายกีตาร์ไฟฟ้าที่บาดหูจบลงด้วยจังหวะที่จงใจลากยาวจนน่ารำคาญ รินรดากระแทกไม้กลองลงบนสแนร์เสียงดังสนั่น ก่อนจะตวัดสายตามองคนปากดีที่นั่งพิงกำแพงอยู่มุมห้อง “ห่วยแล้วไงครับ? ถ้าพี่คิดว่ามันห่วยขนาดนั้น ทำไมไม่คว้ากีตาร์ขึ้นมาเล่นเองล่ะ หรือว่าแค่ขยับนิ้วยังทำไม่ได้เพราะมัวแต่เสียเวลาไปกับการจิกกัดคนอื่นน่ะ?” รินรดาตอกกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความไม่ยอมคน คีย์แค่นยิ้มมุมปาก เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายของไม้กีตาร์ลอยมาแตะจมูกรินรดา เขาเดินเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ “อยากให้ผมเล่นให้ดูจริงๆ เหรอ? กลัวว่าพอผมเล่นจบแล้ว เธอจะหาทางลงจากเวทีไม่ถูกน่ะสิ” “มั่นหน้าจังนะครับ” เธอเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมหลบสายตาที่ดูแคลนคู่นั้นแม้แต่น้อย “ก็พอตัวครับ... เลิกซ้อมได้แล้ว วันนี้พอแค่นี้” คีย์คว้าเคสกีตาร์ของตัวเองแล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้รินรดายืนกำไม้กลองแน่นด้วยความหงุดหงิด เธอเกลียดท่าทางเย่อหยิ่งของเขา เกลียดที่เขาทำตัวเหมือนอยู่เหนือทุกคน แต่สิ่งที่เกลียดที่สุด... คือการที่หัวใจเธอดันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เขาก้าวเข้ามาใกล้แบบเมื่อครู่ รินรดาคว้ากระเป๋าเป้ เดินออกจากตึกดนตรีมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถหลังอาคารเรียนเพื่อหลบผู้คน เธอต้องการพื้นที่เงียบๆ ในการตั้งสติ แต่ทว่า ก้าวแรกที่เลี้ยวผ่านมุมตึก สายตาของเธอก็หยุดนิ่งอยู่กับภาพตรงหน้า มุมอับสายตาหลังถังขยะขนาดใหญ่ คีย์... รุ่นพี่ปากจัดที่เพิ่งไล่เธอกลับบ้านเมื่อกี้ กำลังนั่งยองๆ อยู่กับพื้น เสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดิน ร่างสูงโปร่งที่เคยดูหยิ่งผยองบัดนี้กลับดูอ่อนโยนอย่างประหลาด ในมือของเขามีกล่องนมรสจืดที่เปิดปากไว้ และมีแมวจรจัดตัวหนึ่งที่ดูซูบผอมกำลังกินอาหารจากมือของเขาอย่างหิวโหย “ค่อยๆ กินสิ... เดี๋ยวก็ติดคอหรอกเจ้าตัวแสบ” เสียงของคีย์ในตอนนี้ช่างทุ้มต่ำ อบอุ่น และปราศจากความเย่อหยิ่งอย่างสิ้นเชิง เขาเอื้อมมือไปลูบหัวแมวตัวนั้นเบาๆ สายตาที่เขามองมันเต็มไปด้วยความเอ็นดูที่รินรดาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายคนนี้ รินรดายืนอึ้ง ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปราวกับถูกลบด้วยยางลบ หัวใจของเธอกระตุกวูบ ภาพลักษณ์ ‘ซึนเดเระปากจัด’ ที่เธอสร้างไว้ในใจเริ่มสั่นคลอน จังหวะที่คีย์เงยหน้าขึ้น สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับรินรดาที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงมุมตึกพอดี! ดวงตาคมกริบคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ความอ่อนโยนจะหายไปในพริบตา เขารีบลุกขึ้นยืนพลางปัดเศษดินตามกางเกงอย่างรวดเร็ว สีหน้ากลับมาเรียบเฉยเย็นชาเหมือนเดิมทันที “มองอะไรครับ? ไม่เคยเห็นคนให้อาหารแมวหรือไง?” คีย์ถามเสียงเรียบ ทว่าใบหูของเขากลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด “ผม... แค่เดินผ่านมา แล้วเห็นมันหิว เลยทำทานนิดหน่อย อย่าเอาไปเพ้อเจ้อให้ใครฟังล่ะว่าผมทำเรื่องน่าสมเพชแบบนี้ ถ้าไม่อยากให้วงแตก!” รินรดาไม่ได้ตอบโต้ เธอเพียงแค่ก้าวเดินเข้าไปใกล้เขาช้าๆ สลับกับมองแมวที่ยังคงคลอเคลียที่ขาของคีย์ “ปากร้ายก็มีหัวใจเหมือนกันนี่ครับ... ผมนึกว่าพี่มีแต่ก้อนหินอยู่ข้างในซะอีก” คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินหนี “เพ้อเจ้อ... กลับบ้านไปได้แล้วรินรดา ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจหักคะแนนความประพฤติเธอข้อหาแอบดูเรื่องส่วนตัว” รินรดามองแผ่นหลังนั้นด้วยรอยยิ้มที่เผลอหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอเพิ่งจะรู้ในตอนนั้นเองว่าภายใต้กำแพงน้ำแข็งที่คีย์สร้างขึ้น มันมีเปลวไฟอุ่นๆ ซ่อนอยู่... ไฟที่เธอเริ่มอยากจะลองเข้าไปใกล้เพื่อพิสูจน์ให้รู้แล้วรู้รอด ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวตามไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมตึกฝั่งตรงข้าม “ทำอะไรกันอยู่เหรอครับ? ดูท่าทาง... จะมีความลับอะไรสนุกๆ ที่ผมยังไม่รู้อีกนะเนี่ย” ธันวายืนพิงกำแพง กอดอกมองทั้งคู่ด้วยสายตาเหยียดหยาม รอยยิ้มของเขาดูเจ้าเล่ห์และแฝงไปด้วยเจตนาร้ายที่ชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหน คีย์หยุดเดินทันที ร่างสูงเกร็งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด รินรดารู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เมื่อธันวาก้าวเข้ามาใกล้จนเกือบถึงตัวพวกเขา ทั้งสองคนต่างก็รู้ดีว่าการปรากฏตัวของคนคนนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสจังหวะหัวใจบทที่ 4 ไปพร้อมกับคอร์ดรักกีตาร์โปร่งนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!