กฎเหล็กของมือกีตาร์

"ถ้าตีกลองพลาดอีกแค่ครั้งเดียว ยูกลับไปนั่งเคาะโต๊ะเรียนเถอะครับ อย่ามาเสียเวลาคนอื่นในห้องซ้อมเลย" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจงใจกระแทกกระทั้นใส่หน้าทันทีที่ไม้กลองในมือรินรดากระทบลงบนสแนร์ผิดจังหวะ โน้ตเพลงร็อกจังหวะเร็วที่เพิ่งบรรเลงร่วมกันอย่างดุเดือดเมื่อครู่ถูกหยุดชะงักลงกลางคันอย่างกะทันหัน เสียงฮัมเบสต่ำๆ ของมินท์เงียบลงทันที พร้อมกับที่เจ้าตัวแอบลอบถอนหายใจแล้วเนียนขยับถอยหลังไปยืนพิงแอมป์เบสเสมือนว่าตนเองเป็นเพียงอากาศธาตุ รินรดาตวัดสายตากลมโตมองมือกีตาร์อัจฉริยะที่ยืนกอดอกพิงขาตั้งไมโครโฟนอยู่กลางห้องซ้อม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาของคีย์กำลังฉายแววความเข้มงวดราวกับผู้พิพากษากำลังตัดสินโทษประหารชีวิต เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะกระแทกไม้กลองลงบนแป้นทอมข้างกายเสียงดังลั่น "เมื่อกี้ฉันแค่ฟรีสไตล์หลบจังหวะฟิลอินเบรกกีตาร์ของคุณต่างหากเล่า! หูมีปัญหาหรือว่าสมองส่วนประมวลผลจังหวะมันรวนกันแน่คะคุณรุ่นพี่คีย์" รินรดาย้อนกลับทันควัน น้ำเสียงเย้ยหยันและดื้อรั้นไม่มีทีท่าว่าจะยอมลดราวาศอกให้ใคร "เขาเรียกหลุดจังหวะครับ ไม่ใช่ฟรีสไตล์" คีย์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดหน้ากลองชุดช้าๆ ขายาวภายใต้กางเกงยีนส์เซอร์ๆ หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ร่างสูงใหญ่ทอดเงาดำทับร่างบางจนมิด ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับสนามแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่ผลักกันแต่มันก็ดึงดูดสายตาอย่างประหลาด "โน้ตตัวนั้นมินท์เขาวางรูทเบสรอรับอยู่ แต่เธอซัดโซโล่กลองสวนขึ้นมาแบบไร้ทิศทาง มันทำให้คอร์ดกีตาร์ที่ผมตั้งใจเรียบเรียงพังไม่เป็นท่า... ถ้ายังเล่นแบบนี้ วงเราไปไม่ถึงเวทีประกวดรอบคัดเลือกหรอกครับ รินรดา" มินท์ที่ยืนอยู่มุมห้องรีบยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เก้อพลحลอบส่งสายตาบอกให้เพื่อนรักใจเย็นๆ แต่รินรดาไม่มีทางยอมลดธงรบแน่นอน มือเรียวบางปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมออกลวกๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงของเธอจะเทียบเขาไม่ติดจนต้องเงยหน้ามองขึ้นไปเล็กน้อย แต่รังสีความมั่นใจในแววตานั้นกลับเฉียบคมไม่แพ้กัน "งั้นก็เชิญคุณพ่อมือกีตาร์ผู้ยิ่งใหญ่ร่างกฎเหล็กมาเลยสิคะ! ฉันจะได้รู้ว่าควรหายใจจังหวะไหน หรือต้องกระพริบตาตอนท่อนฮุคท่อนไหนดี ถึงจะถูกใจคนเรื่องมากอย่างคุณ!" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกราบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่รั้นจนน่าหมั่นไส้ แววตาของเขาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—ชั่วขณะที่ซ่อนความห่วงใยและความคลั่งรักเอาไว้ภายใต้หน้ากากความปากร้ายได้อย่างแนบเนียน เขายื่นมือไปหยิบไวท์บอร์ดขนาดเล็กที่พิงอยู่มุมห้องมาวางกระแทกบนขาตั้งโน้ตตรงหน้าเธอ คว้าปากกาเคมีแล้วเขียนข้อความลงไปเสียงดัง *เอี๊ยดอ๊าด* "นี่คือ 'กฎเหล็กของมือกีตาร์' ที่เธอต้องจำฝังหัวตลอดการซ้อมสามสัปดาห์นี้ครับ" รินรดากัดฟันกรอด ก้มลงมองตัวหนังสือหวัดๆ แต่ทรงพลังบนกระดานไวท์บอร์ด *กฎข้อที่ 1: ห้ามตีกลองกลบเสียงกีตาร์โซโล่เด็ดขาด* *กฎข้อที่ 2: ห้ามเถียง ห้ามชักสีหน้า และห้ามทำตัวอวดเก่งใส่รุ่นพี่* *กฎข้อที่ 3: ทุกครั้งที่ตีผิดจังหวะ ต้องโดน... ทำตามที่มือกีตาร์สั่ง* "นี่มันข้อตกลงทาสชัดๆ!" รินรดาร้องลั่น ชี้หน้าคนตัวสูง "ข้อสามนี่มันอะไร บ้าอำนาจชะมัด!" "ถ้าคิดว่าตัวเองแน่พอก็ลองแหกกฎดูสิครับ แล้วเธอจะรู้ว่าบทลงโทษของผมมันน่ากลัวแค่ไหน" คีย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นมี้นต์อ่อนๆ ปะทะเข้ากับผิวแก้มของเธออย่างจัง หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเป็นจังหวะร็อกเมื่อครู่กลับสะดุดกึกแล้วเต้นรัวผิดจังหวะยิ่งกว่าตอนตีกลองเสียอีก รินรดาผงะถอยหลังเล็กน้อยด้วยความตกใจ แต่สองมือแกร่งของคีย์กลับยันขอบกลองสแนร์กักตัวเธอไว้ในวงแขนเรียบร้อยแล้ว ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ แววตาของมือกีตาร์หนุ่มซึนเดเระไม่ได้ดุร้ายเหมือนคำพูดเมื่อครู่เลยสักนิด มันกลับฉายแววความอ่อนโยนลึกล้ำที่กำลังสั่นไหวและจ้องมองเธอราวกับเธอกำลังครอบครองโลกทั้งใบของเขาอยู่ "จำไว้... ริน" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหู ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ผมไม่ได้ใจดีกับทุกคนนะครับ..." *ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกห้องซ้อมดังขัดจังหวะขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างสูงโปรดของธันวา นักร้องนำวงคู่แข่งตัวฉกาจที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และช่อดอกกุหลาบสีแดงเพลิงในมือ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความอบอุ่นกำกวมเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที "อุ๊ย ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาซ้อมสำคัญของคู่รัก... เอ๊ย คู่ซ้อมดนตรีหรือเปล่าครับเนี่ย" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท สายตาคมปลาบกวาดมองคีย์ที่ยังคงกักตัวรินรดาไว้ในวงแขนด้วยความท้าทาย คีย์ผละตัวออกช้าๆ นัยน์ตาคมกริบหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตานิ่งสนิทที่พร้อมจะระเบิดอารมณ์ได้ทุกเมื่อ รินรดารีบฉวยโอกาสนี้ผลักอกแกร่งของคีย์เบาๆ แล้วก้าวถอยหลังออกมาตั้งหลัก หายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิงไปเมื่อครู่กลับคืนมา แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!