การง้อแบบคนปากแข็ง

"ถ้ายังไม่เลิกทำหน้าบึ้งเหมือนคนท้องผูก ผมจะถือว่านั่นคือคำด่า และผมจะไม่ส่งงานชิ้นนี้ให้คุณเด็ดขาด" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องซ้อมดนตรีที่ปิดไฟจนเกือบมืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากโต๊ะทำงานตัวเล็กที่ส่องให้เห็นรินรดานั่งกอดอกอยู่บนเก้าอี้กลอง แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความขุ่นมัวที่ยังไม่จางหายจากเหตุการณ์ปะทะคารมในห้องซ้อมใหญ่เมื่อวาน รินรดาหันขวับมามองร่างสูงที่ยืนพิงกำแพงพลางหมุนคอไม้กลองในมือเล่นอย่างถือดี "ปากเก่งให้ได้ตลอดเถอะคีย์ งานชิ้นนี้มันเป็นของวง ไม่ใช่ของเล่นส่วนตัวที่คุณจะเอาไปปรับจูนให้เข้ากับอารมณ์ติสต์แตกของคุณได้ตามใจชอบ" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาที่เขาเผลอใส่ออกมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวที่เขามักจะหาเรื่องทะเลาะด้วยได้ทุกวัน "อารมณ์ติสต์แตก? คุณนี่มันมองอะไรได้ตื้นเขินกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลยนะ รินรดา" เขาก้าวเดินเข้ามาใกล้ จังหวะการก้าวนั้นหนักแน่นและกดดันจนรินรดาต้องเผลอขยับถอยหลังไปชิดพนักพิงเก้าอี้ คีย์วางแผ่นกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งลงบนตักของเธอ ก่อนจะก้มหน้าลงมาจนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น "อ่านสิ... ถ้าอ่านจบแล้วยังกล้าด่าผมอีก ผมจะยอมให้คุณเอาไม้กลองฟาดหัวสักทีสองทีเลยเอ้า" รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก เธอหยิบแผ่นกระดาษขึ้นมาดู ลายมือหวัดๆ ของคีย์ที่เธอคุ้นเคยดีกำลังเรียงร้อยตัวโน้ตที่ดูแปลกตา มันไม่ใช่เมโลดี้ที่เขามักจะแต่งเพื่อโชว์ความสามารถกีตาร์เทพๆ ของเขา แต่เป็นท่วงทำนองที่นุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยจังหวะที่โหยหาและอ้อนวอนอย่างประหลาด สายตาของเธอไล่ไปตามตัวโน้ต ยิ่งอ่าน มือที่ถือกระดาษก็ยิ่งสั่นไหวเล็กน้อย นี่ไม่ใช่แค่โน้ตเพลง แต่มันคือคำขอโทษที่ถูกเขียนออกมาเป็นภาษาดนตรีที่เธอเข้าใจดีที่สุด "นาย..." รินรดาเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาคู่คมของคนที่เพิ่งทำตัวร้ายกาจใส่เธอเมื่อครู่ แต่บัดนี้ในแววตาของเขากลับมีความอ่อนโยนที่ซ่อนไว้อย่างมิดชิดฉายชัดออกมา "อย่ามามองผมด้วยสายตาแบบนั้น" คีย์รีบเสมองไปทางอื่น ใบหูของชายหนุ่มเริ่มขึ้นสีแดงจางๆ แม้จะพยายามรักษามาดนิ่งขรึมไว้ก็ตาม "ที่ทำไปทั้งหมดน่ะ ผมแค่คิดว่าถ้าใส่จังหวะขัดตรงท่อนฮุกเข้าไป มันจะดึงอารมณ์กลองของคุณให้พีคขึ้นได้... ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณรู้สึกว่าผมดูถูกฝีมือหรอกนะ" คำสารภาพที่ฟังดูเหมือนการแก้ตัวของคนปากแข็งทำให้รินรดาเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอพับกระดาษโน้ตนั้นเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกงอย่างทะนุถนอม ความโกรธเคืองที่สะสมมาตลอดทั้งวันมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่ไหลเวียนอยู่ในอก "งั้นก็บอกกันดีๆ ตั้งแต่แรกสิ ไม่เห็นต้องใช้ปากหมาๆ พูดเลย" "ก็ถ้าผมพูดดีๆ คุณจะยอมฟังผมไหมล่ะ?" คีย์หันกลับมาประจันหน้า ดวงตาของเขาฉายความจริงจัง "ริน... สำหรับผม วงนี้ไม่ใช่แค่ธุรกิจ แต่เป็นที่ที่ผมได้ทำเพลงกับคุณ ถ้าเพลงนี้ออกมาห่วย ผมก็คงรู้สึกเหมือนตัวเองล้มเหลวไปครึ่งชีวิต" บรรยากาศในห้องซ้อมเริ่มเปลี่ยนไป ความขัดแย้งที่เคยเดือดพล่านกลายเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยเคมีแปลกประหลาด มือของคีย์เอื้อมมาแตะที่ขอบเก้าอี้ข้างๆ ร่างของรินรดา กักขังเธอไว้ในวงล้อมของเขาโดยสมบูรณ์ "นายพูดแบบนี้... แปลว่าแคร์ผมเหรอ?" รินรดาถามเสียงแผ่ว เป็นครั้งแรกที่เธอไม่คิดจะใช้คำพูดเชือดเฉือนโต้ตอบ คีย์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาก้มลงมาใกล้จนหน้าผากของเขาเกือบจะแตะกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ จากตัวเขา ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปเหลือเพียงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวราวกับเสียงกระเดื่องกลองที่เธอซ้อมตีไม่มีผิด "ถ้าบอกว่าแคร์... แล้วคุณจะเลิกปากดีกับผมไหมล่ะ?" คีย์กระซิบชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นไหวด้วยอารมณ์ที่เจ้าตัวก็ไม่อาจซ่อนไว้ได้อีกต่อไป ในขณะที่รินรดากำลังจะเอ่ยปากตอบ ทันใดนั้น ประตูห้องซ้อมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงตะโกนของมินท์ที่ดังแทรกเข้ามา "เฮ้ยพวกแก! ฉันเห็นธันวาเดินเข้ามาที่ตึกฝั่งนี้ สีหน้าท่าทางดูไม่ค่อยดีเลย สงสัยมันจะมาทวงสิทธิ์เพลงที่มันอ้างว่าเราไปก๊อปงานมันมา... เตรียมตัวรับมือได้เลย!" คีย์ผละออกจากรินรดาทันที ใบหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยไร้อารมณ์อย่างรวดเร็วราวกับสับสวิตช์ แต่ในขณะที่รินรดากำลังตั้งหลัก เธอสังเกตเห็นมือของคีย์ที่กำแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมา เขาไม่ได้โกรธมินท์ที่ขัดจังหวะ แต่เขากำลังโกรธสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ "ให้มันมา" คีย์พึมพำ น้ำเสียงเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก "ถ้ามันกล้าก้าวเท้าเข้ามาในเขตของผมเพื่อทำลายเพลงที่คุณตั้งใจซ้อม... วันนี้อย่าหาว่าผมไม่ใจดี" รินรดามองแผ่นหลังของคนที่เพิ่งจะแสดงความอ่อนโยนให้เธอเห็นเมื่อครู่ ก่อนจะมองไปที่ประตูห้องซ้อมที่เงาดำของใครบางคนกำลังทาบทับลงมา ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างบอกเธอว่า สิ่งที่ธันวากำลังจะทำในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า อาจไม่ใช่แค่เรื่องของลิขสิทธิ์เพลง แต่มันคือการเปิดฉากสงครามที่อาจทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาพังทลายลงไปพร้อมกับวงดนตรีที่พวกเขาสร้างมาด้วยกัน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองรักของคีย์และรินรดานะครับ หวังว่าตอนนี้น่าจะทำให้ทุกคนยิ้มไปพร้อมกับความซึนของพระเอกเรานะครับ! คอร์ดรักกีตาร์โปร่งครับ