ศัตรูหัวใจคนใหม่

"บอกตามตรงนะริน ผมไม่คิดเลยว่ามือกลองวง Sound Smith จะตีกลองด้วยพลังงานที่ดุดันแต่มีเสน่ห์ขนาดนี้... สนใจไปกินมื้อค่ำกับผมสักมื้อไหมครับ?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ของ 'กรณ์' กัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยและเดือนคณะบริหารธุรกิจ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อแจ็คเก็ตวอร์มของทีมมหาวิทยาลัยก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะซ้อมดนตรีในห้องพักศิลปินหลังเวที พร้อมกับช่อดอกไม้สีขาวสะอาดตาที่ถูกยื่นมาตรงหน้า รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังตามสัญชาตญาณของคนปากเก่งและทันคน เธอยังไม่ทันจะอ้าปากปฏิเสธตามสไตล์ เพราะเธอเกลียดพวกผู้ชายที่คิดว่าใช้หน้าตาและดีกรีนักกีฬามาหว่านเสน่ห์แล้วทุกคนจะต้องสยบยอม แต่ทว่า... ปัง! เสียงวางกีตาร์โปร่งกระทบกับขาตั้งโลหะเสียงดังสนั่นจนทุกคนในห้องสะดุ้งโหยง แรงกระแทกนั้นรุนแรงพอจะทำให้สายกีตาร์สั่นพ้องส่งเสียงครางฮัมต่ำน่ากลัว "โทษที... มือลั่น" คีย์ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างรินรดากับกรณ์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่นัยน์ตาคมกริบกลับลุกโชนด้วยเปลวไฟสีชาดที่พร้อมแผดเผาทุกอย่าง รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวมือกีตาร์อัจฉริยะจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา กรณ์หรี่ตามองหน้าคีย์เล็กน้อย รอยยิ้มสุภาพบุรุษจอมปลอมยังคงประดับอยู่บนมุมปาก "อ้าว คีย์ มือกีตาร์วง The Eclipse นี่เอง พอดีผมชวนรินรดาเขาคุยเรื่องดนตรีกับงานเทศกาลที่จะถึงอยู่น่ะ คงไม่ว่าอะไรใช่ไหม?" "เรื่องดนตรีเหรอครับ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน "แปลกแฮะ นึกว่าชวนไปกินข้าวเพราะสมองมีแต่เรื่องอื่นซะอีก อีกอย่าง... รินรดาเขาเป็นมือกลองวงผม หน้าที่ซ้อมดนตรีและคุยเรื่องงาน มันเป็น 'หน้าที่' ของผม ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของนักกีฬาบาสที่วันๆ เอาแต่เลี้ยงลูกกลมๆ ไปลงห่วง" "คีย์!" รินรดาแหวขึ้นเบาๆ พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้ แม้เธอจะหมั่นไส้กรณ์อยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่ชอบท่าทีหวงก้างแบบไร้เหตุผลของมือกีตาร์ปากจัดคนนี้เหมือนกัน "ฉันโตแล้วนะ พูดจาให้มันดีๆ หน่อยสิ" "ฉันก็พูดความจริง... หรือเธอชอบให้คนอื่นมาตามตื๊อจนเสียสมาธิซ้อม?" คีย์หันมาตอกกลับรินรดาด้วยน้ำเสียงห้วนจัด แม้แววตาจะฉายแววตัดพ้อวูบหนึ่ง แต่มันก็ถูกกลบด้วยความดื้อรั้นตามสไตล์ซึนเดเระตัวพ่อทันที "ถ้าว่างมากจนมีเวลาไปรับดอกไม้จากคนแปลกหน้า งั้นเย็นนี้ก็อยู่ซ้อมโซโล่เพิ่มอีกสามรอบ โทษฐานที่ไม่มีสมาธิ" "นี่นายจะเผด็จการเกินไปแล้วนะ!" รินรดาตบโต๊ะลุกขึ้นยืนประชิดตัวคีย์ ความสูงของเธอที่ไล่เลี่ยกันทำให้เธอไม่ต้องเงยหน้ามองเขาเลยแม้แต่น้อย "ฉันจะรับดอกไม้จากใครหรือไปกินข้าวกับใครมันก็เรื่องของฉัน นายเป็นแค่... เป็นแค่รุ่นพี่ในวง ไม่ใช่พ่อ!" บรรยากาศในห้องคุกรุ่นขึ้นมาทันที มินท์ที่ยืนแอบมองเหตุการณ์อยู่มุมห้องถึงกับต้องยกมือขึ้นกุมขมับกับเคมีที่เดือดพล่านราวกับน้ำมันพาน้ำไฟของเพื่อนสนิททั้งสองคน กรณ์มองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มที่ลึกซึ้งขึ้น เขาสังเกตเห็นประกายไฟบางอย่างระหว่างคนทั้งคู่ ชายหนุ่มจึงตัดสินใจหยอดหมัดฮุกสุดท้ายเพื่อดูปฏิกิริยา "ไม่เป็นไรครับริน ถ้าวันนี้ไม่สะดวก ไว้โอกาสหน้าผมมารับใหม่ก็ได้ ดอกไม้นี่ผมวางไว้ให้นะครับ" กรณ์วางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะก่อนจะหันไปยักิ้วกวนๆ ให้คีย์ "หวังว่ามือกีตาร์คนเก่งจะดูแลมือกลองคนนี้ดีพอนะครับ ระวังจะโดนคนอื่นคาบไปกินซะก่อนล่ะ" พูดจบ กรณ์ก็เดินออกจากห้องไปอย่างหล่อเหลา ทิ้งให้ความเงียบงันและอึดอัดปกคลุมไปทั่วพื้นที่ คีย์ยืนนิ่ง กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นเล็กน้อยจากความหึงหวงที่พุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัด เขาก้มมองช่อดอกไม้สีขาวบนโต๊ะด้วยสายตาราวกับอยากจะฉีกมันเป็นชิ้นๆ "ชอบใจล่ะสิ มีหนุ่มหล่อดีกรีเดือนคณะมาจีบถึงที่" คีย์หันกลับมาพ่นคำพูดเชือดเฉือนใส่รินรดาอีกครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนรุ่มในอก "ท่าทางจะปลื้มเขาสินะ ถึงได้ยืนรับหน้าบานซะขนาดนั้น" "ปากแบบนี้สินะ ถึงได้ไม่มีใครเอา!" รินรดาโต้กลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "ฉันจะคุยกับใคร จะรับดอกไม้จากใครมันก็สิทธิ์ของฉัน นายมีสิทธิ์อะไรมาทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของฉันฮะ คีย์!" "สิทธิ์เหรอ?" คีย์ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็ว จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับกำแพงห้องซ้อมดนตรี ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างไม่ยอมหลบหนี ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงความปั่นป่วนที่ซ่อนอยู่ภายใน "อยากรู้จริงๆ เหรอว่าฉันมีสิทธิ์อะไร..." รินรดาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวผิดจังหวะเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่ก็ยังพยายามรักษาฟอร์มความปากเก่งเอาไว้ "ถะ... ถอยไปนะ นายจะทำอะไร" คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชิดกัน น้ำเสียงที่เคยเกรี้ยวกราดเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่อยู่ "ถ้าเธอยังกล้าพูดว่าจะไปกินข้าวกับมันอีกคำเดียว... ฉันจะแสดงให้ดูว่าคนไม่มีสิทธิ์คนนี้ จะทำอะไรเธอกับไอ้ดอกไม้งั่งนี่ได้บ้าง" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เคมีที่ปะทะกันระหว่างความซึนปากร้ายกับความพยศไม่ยอมใครกำลังดึงดูดพวกเขาทั้งคู่เข้าหากันราวกับมีแรงโน้มถ่วงมหาศาล และก่อนที่เธอจะทันได้หาคำพูดคมๆ มาเถียงกลับ คีย์ก็เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของเขากลือบจะแตะเข้ากับ... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะพร้อมกับร่างของธันวา มือเบสและนักร้องนำวงคู่แข่งที่เปิดประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย "อุ๊ย... ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคู่รักวง The Eclipse หรือเปล่าพอดีผมเอาตารางซ้อมรอบชิงมาให้ดู... เห็นว่าวงพวกคุณกำลังมีปัญหาเรื่อง 'คนนอก' เข้ามาแทรกแซงซะด้วยสิ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้คอร์ดโปร่งดวงนี้เสมอนะครับ