ความหึงที่ไร้ขีดจำกัด

กระดาษตารางซ้อมในมือของธันวาถูกดึงออกไปอย่างไร้ความปรานี ปลายนิ้วเรียวยาวของคีย์ฉวยมันมาด้วยท่าทางสบายๆ แต่ดวงตาสีเข้มหลังกรอบแว่นสายตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ใต้กำมะหยี่ "ขอบคุณที่หวังดีครับ... แต่เรื่องตารางซ้อมของวงเรา ทางเราบริหารจัดการเองได้ ไม่รบกวนเวลาอันมีค่าของ 'คนนอก' อย่างคุณหรอกครับ" คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงรังสีความกดดันที่ทำเอาบรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงไปหลายองศา เขายืนขนาบข้างรินรดาในระยะประชิด ไหล่กว้างของมือกีตาร์หนุ่มบังร่างบางของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง ราวกับลูกเสือหนุ่มที่กำลังประกาศอาณาเขตและปกป้องพื้นที่ของตัวเองจากผู้บุกรุก รินรดากะพริบตาปริบๆ สมองที่ปกติประมวลผลเรื่องจังหวะกลองได้อย่างรวดเร็ว กลับสะดุดกึกเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสอุ่นจากท่อนแขนของคีย์ที่แตะโดนแขนเธอผ่านเนื้อผ้าชุดซ้อม *เดี๋ยวนะ... เมื่อกี้หมอนี่ยังทำหน้ายักษ์ใส่เธอเรื่องธันวาอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นโหมดเจ้าชายหวงก้างไปได้ล่ะ?* ธันวาหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองคีย์และรินรดาด้วยรอยยิ้มเยาะที่พยายามซ่อนไว้ไม่มิด "บริหารจัดการเอง? หึ... เท่าที่เห็นเมื่อกี้ เหมือนวงพวกคุณกำลังจะมีปัญหาเรื่องความเข้าใจตรงกันมากกว่านะริน รดาเขาก็แค่..." "ผมเข้าใจความหมายของรินดีครับ" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มขึ้นและติดจะหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อธันวาเรียกชื่อเธอห้วนๆ "และต่อให้มีปัญหาอะไร มันก็เป็นเรื่องภายในของ *วงเรา* ไม่เกี่ยวกับคนนอกอย่างคุณ เชิญครับ... ประตูห้องซ้อมอยู่ทางนั้น" มินท์ที่ยืนกอดอกพิงเสาอยู่มุมห้องแอบยกยิ้มมุมปาก มือเบสสาวหรี่ตามองภาพตรงหน้าอย่างนึกสนุก เธอรู้ดีว่าอาการแบบนี้ของคีย์มันคืออะไร... อาการของคนที่กำลังหึงจนหน้ามืดแต่วางฟอร์มเก่งเป็นที่หนึ่งยังไงล่ะครับ ธันวายักไหล่อย่างไม่ยี่หรา เขาสบตารินรดาแวบหนึ่งก่อนจะหันไปยิ้มให้คีย์ "โอเคครับ หวังว่าตารางซ้อมรอบชิงจะแน่นพอที่จะทำให้พวกนายไม่ตกรอบแรกนะ... เจอกันวันจริงครับ คุณมือกีตาร์อัจฉริยะ" ประตูกระจกห้องซ้อมปิดลงพร้อมกับการลับร่างของธันวา แต่แรงกดดันในห้องไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย รินรดาหันขวับไปมองหน้าคนข้างๆ ที่ตอนนี้ทำเป็นก้มมองตารางซ้อมในมือ ทำราวกับว่ามันเป็นกระดาษทิชชูราคาถูก ทั้งที่เมื่อกี้เพิ่งจะแย่งมาด้วยความหวงแหน "นี่นาย..." มือกลองสาวเปิดฉากขึ้นก่อน น้ำเสียงห้วนจัดด้วยความหมั่นไส้ "เมื่อกี้ทำเป็นหวงก้างไล่เขาไปซะดิบดี ทีตะกี้ยังทำหน้ายักษ์ใส่ฉันอยู่เลยนะยะ นายรุ่นพี่คีย์" คีย์ชะงักเล็กน้อย เขายังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตา ปลายจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยซึนเดเระตัวพ่อที่แก้ไม่หาย "ใครหวงก้าง? พูดจาเพ้อเจ้ออะไรของเธอรินรดา ฉันแค่รำคาญเสียงน่ารำคาญของหมอนั่นที่มารบกวนสมาธิการซ้อมของวงต่างหาก" "อ๋อเหรอ รำคาญเสียงหมอนั่น แต่ยืนเบียดฉันซะชิดขนาดนี้ กลัวฉันปลิวไปกับลมหรือไงคะ?" รินรดาแกล้งก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาบ้าง ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มเพื่อจับพิรุธ "เสียงหัวใจนายเนี่ย... เต้นดังกว่าตอนซ้อมเพลงใหม่อีกนะรุ่นพี่ รู้ตัวป่ะเนี่ย" คีย์สะดุ้งเฮือก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสนิทขึ้นสีแดงจางๆ อย่างรวดเร็ว เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตารู้ทันของเธอ "บ้า... ใครหัวใจเต้นเร็ว เธอนั่นแหละมโนไปเอง เลิกพูดมากแล้วไปนั่งหลังชุดกลองได้แล้ว ไป! เดี๋ยวตารางซ้อมรันไม่ทัน" "หูแดงใหญ่แล้วนะนายรุ่นพี่ ปากแข็งจริง" รินรดาหัวเราะคิกคักด้วยความสะใจที่ได้แกล้งคนฟอร์มจัดให้เสียอาการ "รินรดา!" คีย์หันกลับมาทำเสียงดุใส่ กลบเกลื่อนความเขินด้วยการส่งสายตาดุๆ ที่ไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิดในความรู้สึกของเธอ "ถ้ายังไม่เลิกแซح วันนี้ฉันจะเพิ่มบทซ้อมโซโล่กีตาร์ให้เธอฟังวนไปสบรอบจนหูชาไปข้างหนึ่งเลยดีไหม" "โห ขู่เป็นเด็กไปได้..." รินรดายอมเดินกลับไปที่ชุดกลองของตัวเองแต่โดยดี แม้ปากจะบ่นอุบอิบ แต่ลึกๆ ในใจกลับรู้สึกพองโตอย่างประหลาด รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวยขณะที่เธอนั่งลงบนเก้าอี้กลอง... *อย่างน้อย หมอนั่นก็แสดงออกชัดเจนว่าหวงเธอล่ะนะ* การซ้อมช่วงบ่ายดำเนินไปอย่างเข้มข้น เสียงกีตาร์โปร่งไฟฟ้าของคีย์บาดลึกเร้าใจประสานกับเสียงเบสแน่นๆ ของมินท์ และจังหวะกลองหนักหน่วงทรงพลังของรินรดา ทำให้ห้องซ้อมแทบจะระเบิดด้วยพลังงานดนตรี เคมีของวง The Eclipse ในตอนนี้เข้าที่เข้าทางและสมบูรณ์แบบจนแทบไม่มีที่ติ กระทั่งเวลาล่วงเลยจนถึงช่วงพักเบรก สมาชิกในวงต่างแยกย้ายกันไปหยิบน้ำดื่ม มินท์ขอตัวออกไปคุยโทรศัพท์กับแฟนหนุ่มที่ด้านนอกห้องซ้อม ทำให้ภายในห้องตอนนี้เหลือเพียงรินรดากับคีย์สองคน รินรดากำลังนั่งเช็ดไม้กลองอยู่บนเก้าอี้ เธอแอบมองคีย์ที่นั่งอยู่บนโซฟามุมห้อง มือเรียวของเขากำลังตั้งสายกีตาร์โปร่งตัวโปรด เสียงสายเหล็กที่ถูกดีดทีละเส้นก้องกังวานเบาๆ ในความเงียบ นี่คือโอกาสทอง... ในเมื่อตาบ้านี่ชอบแกล้งให้เธอหงุดหงิดและหึงอยู่เรื่อย วันนี้เธอก็จะเอาคืนให้สาสมเหมือนกัน! รินรดาวางไม้กลองลง เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาคีย์ที่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่บนโซฟา "นี่... รุ่นพี่คีย์" คีย์เงยหน้าขึ้นจากกีตาร์ ดวงตาสีเข้มมองเธอด้วยความสงสัย "มีอะไร? หิวน้ำเหรอ เดี๋ยวฉันหยิบให้..." พรึบ! รินรดาไม่รอให้เขาพูดจบ มือเรียวคว้าขอบโซฟาโน้มตัวลงไปกักขังร่างสูงเอาไว้ตรงกลาง แขนทั้งสองข้างยันพนักพิงโซฟาไว้ ปิดกั้นทางหนีของมือกีตาร์หนุ่มจนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันแค่คืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการซ้อมลอยเข้าจมูก ทำเอาสติของรินรดาสั่นไหวไปชั่วขณะ แต่เธอก็ต้องรวบรวมความกล้าทั้งหมดไว้ที่ดวงตา คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชั่ววินาทีนั้น เลือดในกายของมือกีตาร์หนุ่มสูบฉีดจนร้อนผ่าว ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อถูกรินรดา 'รุก' กลับแบบไม่ทันตั้งตัว "ร... รินรดา เธอจะทำอะไร?" คีย์เผลอขยับตัวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่ติดพนักโซฟาจนหนีไปไหนไม่ได้ ใบหูขาวเนียนขึ้นสีแดงก่ำลามไปถึงต้นคอ รินรดายกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เธอแกล้งทำเสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูของเขา เลียนแบบท่าทางเจ้าเล่ห์ที่เขาชอบใช้แกล้งเธอบ่อยๆ "ก็เปล่าหรอกค่ะ..." รวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเขาอย่างท้าทาย "แค่อยากจะพิสูจน์สักหน่อย... ว่าที่รุ่นพี่ปากแข็งใส่ฉันนักเนี่ย เป็นเพราะเขินฉัน... หรือแค่กลัวว่าตัวเองจะห้ามใจไม่ไหวเวลารับมือกับ *คนนอก* อย่างฉันกันแน่ล่ะคะ?" ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ข้างแก้มทำเอาคีย์แทบหยุดหายใจ ดวงตาสีเข้มไหวระริกอย่างรุนแรง ปากที่เคยร้ายกาจและมีคำพูดจิกกัดเสมอ บัดนี้กลับเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง สมองอัจฉริยะของมือกีตาร์หนุ่มดับวูบลงชั่วขณะเมื่อเจอไม้นี้สวนกลับ *ยัยตัวแสบ... กล้าดียังไงมาเล่นลูกนี้ใส่เขา!* คีย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่ถือคออยู่สั่นน้อยๆ หัวใจข้างซ้ายเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมันทะลุออกมานอกอก ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกู้ฟอร์มคืน... แกร็ก! เสียงเปิดประตูกระจกห้องซ้อมดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของมินท์ที่เดินเข้ามาสีหน้าตื่นตระหนก มือเบสสาวอ้าปากค้างเมื่อเห็นภาพเพื่อนสนิทและรุ่นพี่หนุ่มกำลังอยู่ในท่าทางแนบชิดราวกับฉากเลิฟซีนในซีรีส์ "อุ๊ย... ขอโทษทีค่ะ พวกแกไม่ได้กำลัง... เอิ่ม ทำอะไรกันอยู่ใช่ไหมพอดีฉันมีเรื่องด่วน..." มินท์รีบยกมือขึ้นปิดตาตัวเองทันที แต่รอยยิ้มกว้างที่มุมปากฟ้องชัดเจนว่าไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิด รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอรีบผละถอยหลังออกจากคีย์แทบไม่ทัน ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายที่ถูกเพื่อนสนิทมาเห็นคาตา ในขณะที่คีย์... คีย์ที่เพิ่งหลุดพ้นจากพันธนาการความใกล้ชิด เขานั่งนิ่งค้างไปชั่ววินาที ก่อนจะแสร้งกระแอมไอออกมาเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนอาการหน้าแดงของตัวเอง มือใหญ่ยกขึ้นเสยผมลวกๆ เพื่อซ่อนความรวนเรในแววตา ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่คีย์หันกลับมาสบตากลับมารินรดาที่กำลังยืนบิดตัวด้วยความเขินอยู่ข้างโซฟา มุมปากหยักลึกของมือกีตาร์หนุ่มก็ยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ *...คิดว่าจะชนะฉันฝ่ายเดียวเหรอ รินรดา? เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้นต่างหากล่ะครับ* (ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมจังหวะหัวใจไปกับ "คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง" นะครับ)