สถานะที่เปลี่ยนไปโดยปริยาย

“ผมบอกแล้วไงว่ากาแฟที่นี่รสชาติเหมือนน้ำล้างจาน ทำไมยังดื้อไปซื้อมาอีก” เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดดังขึ้นกลางห้องทำงานกว้างขวาง คณาธิปวางปากกาในมือลงกระแทกโต๊ะกระจกเบาๆ ก่อนจะปรายตามองแก้วกระดาษที่กันต์เพิ่งวางลงข้างเอกสารกองโต กันต์ที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจแบบแปลนเงยหน้าขึ้นทันควัน แววตาสดใสวูบไหวด้วยความขัดใจ แต่รอยยิ้มมุมปากกลับจุดขึ้นอย่างกวนประสาท “น้ำล้างจานแก้วนี้ราคาตั้งร้อยห้าสิบนะครับคุณประธาน ถ้าไม่ชอบก็โยนทิ้งไปสิครับ ผมไม่ได้บังคับให้ดื่ม” คณาธิปนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าเนียนใสของคนตรงข้าม เขาไม่ได้โยนแก้วกาแฟทิ้งอย่างที่พูด แต่กลับเอื้อมมือหนาไปหยิบมันขึ้นมา ก่อนจะจิบอึกใหญ่โดยไม่ละสายตาจากคนตัวเล็กกว่า “รสชาติห่วยแตก” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่กลับจิบมันซ้ำอีกครั้งจนหมดแก้ว กันต์ถึงกับหลุดขำเบาๆ ในลำคอ “ปากแข็งไม่เลิกนะครับเฮีย” “ใครปากแข็ง” คณาธิปสวนกลับทันที น้ำเสียงเข้มขึ้นจนคนฟังสัมผัสได้ถึงแรงปะทะที่แฝงมากับความเอ็นดู เขาขยับเก้าอี้หมุนเข้าไปใกล้กันต์มากขึ้นจนเข่าของเขาสัมผัสกับขอบโต๊ะทำงานของฝ่ายสถาปนิกหนุ่ม “ที่ผมดื่มน่ะ เพราะไม่อยากให้เสียของ... ไม่ใช่เพราะชอบรสมือใคร” กันต์ชะงักไปเล็กน้อย จังหวะการเต้นของหัวใจดูเหมือนจะผิดเพี้ยนไปจากปกติ เขาทำเป็นก้มลงมองแบบในมือเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมา “ครับๆ จะคิดแบบนั้นก็ได้” บรรยากาศในห้องทำงานเงียบลงชั่วขณะ ความเงียบที่ไม่ได้อึดอัดเหมือนเมื่อก่อน แต่มันกลับเต็มไปด้วยมวลความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ สายตาของคณาธิปที่มองมาที่เขามันไม่ได้เย็นชาเหมือนวันแรกๆ ที่เจอกัน แต่มันลึกซึ้งและมีความหมายบางอย่างที่ทำให้กันต์รู้สึกเหมือนจะละลาย เขารู้ดีว่าเราสองคนไม่มีสถานะที่ชัดเจน เฮียกรณ์ไม่เคยพูดคำว่าแฟน และเขาก็ไม่เคยเรียกร้อง แต่นับจากเหตุการณ์ที่ผ่านมา การกระทำของอีกฝ่ายมันชัดเจนยิ่งกว่าคำพูด ไม่ว่าจะเป็นการที่คณาธิปยอมให้เขาเข้ามานั่งทำงานในห้องส่วนตัว การคอยสั่งอาหารมาให้ไม่ซ้ำวัน หรือแม้แต่สายตาหึงหวงเวลาที่มีใครเข้ามาใกล้ตัวเขาเกินเหตุ “กันต์” “ครับ?” “อาทิตย์หน้ามีงานเลี้ยงการกุศลของตระกูลวรโชติเมธี... ไปเป็นเพื่อนหน่อย” คณาธิปเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความคาดหวังลึกๆ กันต์เงยหน้าขึ้น มองคนตรงหน้าที่แม้จะดูเย็นชาแต่แววตาเวลานี้กลับสั่นไหวเล็กน้อย “งานนั้น... จะดีเหรอครับ? ผมว่าคนระดับนั้นคงไม่เหมาะกับผมหรอก” “อย่าทำตัวไร้สาระ” คณาธิปพูดตัดบท มือหนาเอื้อมมาเชยคางอีกฝ่ายให้เงยขึ้นสบตา “งานนั้นคนเยอะ และผมไม่ไว้ใจใครนอกจากคุณ” คำว่า ‘ไม่ไว้ใจใครนอกจากคุณ’ ทำให้กันต์รู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระตุกแรงๆ เขาเม้มปากแน่นก่อนจะแค่นยิ้ม “หวงผมล่ะสิท่า” “เพ้อเจ้อ” คณาธิปเบือนหน้าหนี แต่หูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อของเขามันทรยศต่อคำพูดชัดเจน ในจังหวะที่คนทั้งคู่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความเงียบหวานๆ ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทกลับถูกผลักเปิดออกกะทันหันโดยไม่มีการเคาะบอก “กรณ์คะ! มีนเอาเอกสารโครงการใหม่มาให้ดูตามที่นัดไว้... อุ๊ย!” มีนาราชะงักฝีเท้าที่หน้าประตู สายตาของหญิงสาวกวาดมองคณาธิปที่นั่งอยู่ใกล้กันต์เกินความจำเป็น ก่อนจะเลื่อนมาหยุดที่มือของคณาธิปที่ยังคงค้างอยู่ที่คางของสถาปนิกหนุ่ม กันต์รีบปัดมือคณาธิปออกทันที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “ถ้ามีแขก ผมขอตัวไปดูหน้างานข้างนอกก่อนนะครับคุณประธาน” คณาธิปขมวดคิ้วแน่น ความหงุดหงิดฉายชัดบนใบหน้าคมสัน เขาไม่ได้รั้งกันต์ไว้ แต่สายตาที่เขามองไปยังมีนาราหลังจากที่ร่างของกันต์ลับหายไปหลังบานประตูนั้นช่างเย็นชาและน่าเกรงขามจนหญิงสาวรู้สึกเสียวสันหลังวาบ “ใครอนุญาตให้เข้ามาโดยไม่เคาะประตู?” คณาธิปเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนมีนาราถึงกับพูดไม่ออก ท่ามกลางบรรยากาศที่คุกรุ่นด้วยความไม่พอใจของประธานหนุ่ม เสียงโทรศัพท์ของคณาธิปก็ดังขึ้นบนโต๊ะ มันเป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตา แต่สิ่งที่ทำให้เขาชะงักคือข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอขณะที่เขาหยิบมันขึ้นดู ‘เฮียกรณ์ครับ... ช่วยกันต์ด้วย มีคนตามกันต์ออกมาจากบริษัท มันไม่ใช่คนของไซต์งาน!’ ข้อความจากกันต์ทำให้โลกทั้งใบของคณาธิปหยุดหมุน ความเย็นชาที่เขาสวมไว้หลุดกระจุยจนหมดสิ้น เขาคว้าแจ็กเก็ตสูทบนพนักเก้าอี้แล้วก้าวฉับๆ ออกไปทันที โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองมีนาราที่ยืนหน้าซีดอยู่ตรงนั้น เขารู้ดีว่าถ้าใครกล้าแตะต้อง ‘คนของเขา’ สิ่งที่จะรอรับพวกมันอยู่ไม่ใช่แค่คำขู่ แต่คือหายนะที่จะตามไปถึงหน้าประตูบ้าน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 22 นี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ! - มหายุทธ์ไร้เทียมทาน