ตื่นมาพร้อมความอึดอัด

ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอ กับน้ำหนักของแขนแกร่งที่พาดทับเอวสอบเอาไว้ราวกับคีมเหล็ก คือสิ่งแรกที่กันต์ธีร์ตระหนักรู้เมื่อสติสัมปชัญญะกลับคืนมาครบถ้วน สถาปนิกหนุ่มกะพริบตาปริบๆ ไล่ความพร่ามัวของม่านตา เบื้องหน้าของเขาไม่ใช่หมอนข้างนิ่มๆ หรือมุมโซฟาตัวโปรด แต่เป็นแผงอกกว้างที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจสม่ำเสมอ เส้นผมสีดำสนิทที่มักจะเซ็ตทรงเนี้ยบเฉียบคมยามอยู่ในโหมดประธานบริษัท ตอนนี้กลับยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงจนดูอ่อนเยาว์ลงถนัดตา *ให้ตายสิ... นี่เขาเผลอหลับไปในอ้อมแขนของคนปากร้ายนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน* กันต์ธีร์พยายามขยับตัวอย่างระมัดระวังที่สุด เพื่อไม่ให้รบกวนการนอนหลับของคนที่นอนกอดเขาแน่นยิ่งกว่าปลาหมึกยักษ์ แต่ดูเหมือนความพยายามนั้นจะสูญเปล่า ทันทีที่สะโพกขยับเปลี่ยน องศา แขนที่พาดเอวอยู่ก็กระชับวงแขนแน่นขึ้นทัน25แรงม้า พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าในลำคอที่ดังขึ้นชิดใบหู "จะดิ้นไปไหน... ตัวก็แค่นี้ ทำไมตื่นเช้าจังวะกันต์" น้ำเสียงนั้นไม่มีความง่วงงุนหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความแหบพร่าของคนเพิ่งตื่นที่ทรงพลังพอกระชากสติของกันต์ธีร์ให้เตลิดไปไกลลิบ คณาธิปยังคงหลับตา ปลายจมูกโด่งรั้นฝังอยู่กับกลุ่มผมของเขา ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดซอกคอจนขนลุกชันไปหมด "ปล่อยก่อนครับคุณคณาธิป แขนคุณทับจนผมชาไปหมดแล้วนะ" กันต์ธีร์พยายามดึงเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่หัวใจในอกข้างซ้ายกำลังเต้นโครมครามราวกับตีกลองเพล "เรียกใครว่าคุณคณาธิป... เมื่อคืนไม่ได้เรียกแบบนี้" คณาธิปลืมตาขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นนัยน์ตาคมกริบที่พราวระยับด้วยความเจ้าเลิด รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายขึ้นนั้นช่างดูร้ายกาจและทรงเสน่ห์จนคนมองแทบหยุดหายใจ ประธานหนุ่มจ้องมองใบหน้าขึ้นสีระเรื่อของสถาปนิกหนุ่มด้วยสายตาที่แทบจะกินรวบเข้าไปทั้งตัว กันต์ธีร์เม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่งพล่านขึ้นมาบนพวงแก้มอย่างควบคุมไม่ได้ *ไอ้บ้านี่! ตื่นมาก็หยอดเลยหรือไง!* "เมื่อคืนผมเมาครับ และคนเมาก็มักจะจำอะไรไม่ได้ด้วย... เพราะฉะนั้น ปล่อยครับ ผมจะไปล้างหน้า" กันต์ธีร์เชิดหน้าขึ้น เลี่ยงการสบตาโดยตรงแม้ว่าหัวใจจะสั่นไหวจนแทบหลุดออกมานอกอกก็ตามที "จำไม่ได้เหรอ..." คณาธิปหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่า ชายหนุ่มขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "แต่ผมจำได้ทุกคำนะ... จำได้ด้วยซ้ำว่าใครแถวนี้บอกว่า... *'เฮียกรณ์ใจร้าย'* ซ้ำไปซ้ำมาตั้งหลายรอบ" "ผมไม่ได้พูด!" กันต์ธีร์ปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู "อ้าวเหรอ หรือหูผมจะฝาดไปเอง" คณาธิปเลิกคิ้วกวนประสาท แกล้งทำเป็นไขสือ แต่ทว่าสายตาที่ทอดมองกลับหวานเยิ้มจนคนถูกมองต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น "แต่ไม่เป็นไร... ต่อให้จำไม่ได้ เดี๋ยวผมทวนความจำใหม่อีกรอบก็ได้นะ" "ไม่ต้องเลยครับ!" กันต์ธีร์ใช้มือสองข้างดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง ทว่าอีกฝ่ายกลับไวกว่า คว้าข้อมือทั้งสองข้างของเขาตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ร่างสูงใหญ่ขยับขึ้นคร่อมทับร่างโปร่งเอาไว้โดยสมบูรณ์ กักขังเขาไว้ใต้ร่างด้วยความได้เปรียบ บรรยากาศในห้องนอนกว้างอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่ชวนให้หัวใจเต้นระส่ำ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รดรินเข้าหากัน กันต์ธีร์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เขารู้ดีว่าถ้าปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินไปแบบนี้ต่อ ความลับในใจที่พยายามเก็บซ้ำซ้อนมานานคงหลุดปากออกไปแน่ๆ "ปล่อยนะเฮีย... เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า" กันต์ธีร์เปลี่ยนสรรพนามตามความเคยชินยามจนมุม น้ำเสียงติดจะดุเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน "ห้องฉัน ใครจะกล้าเข้ามา" คณาธิปตอบเสียงนุ่ม สายตายังคงสำรวจใบหน้าเนียนที่ขึ้นสีแดงเรื่อทุกตารางนิ้ว "อีกอย่าง... ฉันชอบตอนที่เธอเรียกฉันว่าเฮียมากกว่าเรียกคุณคณาธิปเยอะ" "โรคจิต..." "ครับ ยอมรับ... โดยเฉพาะกับเธอคนเดียว" ประธานหนุ่มยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบทอดมองคนใต้ร่างด้วยความรู้สึกที่ล้นปรี่จนปิดไม่มิด ความซึนเดะที่เคยมีหายวับไปกับตา เหลือเพียงความคลั่งรักระดับสิบที่พร้อมจะระเบิดออกมาทุกวินาที กันต์ธีร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตรริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าใกล้ริมฝีปากของเขาอย่างช้าๆ ราวกับจงใจกลั่นแกล้งให้หัวใจวายตายไปข้างหนึ่ง สถาปนิกหนุ่มหลับตาปี๋โดยอัตโนมัติ ร่างกายเกร็งค้างรอรับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนแทบหลอมละลาย *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน ทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังก่อตัวขึ้นจนกระเจิงไม่เป็นท่า "คุณกรณ์คะ! ดิฉันเองค่ะ... มีเรื่องด่วนเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหม่ที่ต้องรายงานให้ทราบตอนนี้เลยค่ะ!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังทะลุบานประตูเข้ามา ตามมาด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังหมุนเปิดออกอย่างไร้มารยาท! คณาธิปสบถเบาๆ อย่างหัวเสีย ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดพุ่งพล่านจนน่ากลัว ชายหนุ่มผละออกจากร่างบางอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่ประตูห้องนอนถูกผลักเปิดผางเข้ามาโดย... มีนารา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับโมเมนต์ใจสั่นของเฮียกรณ์และน้องกันต์นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!