จูบแรกที่ไม่ได้ตั้งใจ

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณจงใจล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของผมแล้วนะครับ คุณคณาธิป" น้ำเสียงของกันต์ธีร์ไม่ได้สั่นเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าแผ่นหลังของเขาจะแนบสนิทอยู่กับบานประตูห้องทำงานมืดทึบที่ถูกล็อกกลอนไว้เรียบร้อยแล้วก็ตาม ความมืดมิดภายในห้องกระจกชั้นบนสุดของตึกระฟ้าแห่งนี้ถูกขับเน้นให้แคบลงถนัดตา เมื่อประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นอย่างคณาธิปจงใจขยับร่างสูงใหญ่เข้ามาปิดกั้นทางหนีทีไล่จนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นฝนจางๆ จากเสื้อสูทเนื้อดีที่อีกฝ่ายสวมใส่ลอยกรุ่นอยู่ปลายจมูก มันไม่ใช่กลิ่นที่ชวนอึดอัด แต่กลับทรงพลังและกดดันสติสัมปชัญญะของสถาปนิกหนุ่มให้รวนเรได้อย่างน่าประหลาด "ล้ำเส้นเหรอ..." คณาธิปแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "แล้วที่คุณทำกับผมตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา... ทำเป็นเมินเฉย ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งๆ ที่รู้ว่าผมหัวเสียแทบคลั่งเพราะคุณ มันเรียกว่าอะไรล่ะครับ คุณกันต์" "ผมก็แค่ทำงานตามหน้าที่..." "หน้าที่?" คณาธิปสวนกลับทันควัน มือหนายื่นออกไปทาบลงบนบานประตูไม้เนื้อแข็งเหนือศีรษะของคนตัวเล็กกว่า กักขังร่างนั้นไว้ให้อยู่ในอาณัติของเขาอย่างเบ็ดเสร็จ "หน้าที่สถาปนิกจำเป็นต้องส่งสายตากวนประสาทใส่ผมทุกครั้งที่ประชุมโปรเจกต์ใหญ่ด้วยหรือไงครับ? หรือหน้าที่ของคุณมันรวมถึงการทำให้ผมหงุดหงิดจนไม่มีสมาธิแม้แต่จะเซ็นเอกสารด้วย?" กันต์ธีร์เงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงในความมืด ดวงตาคู่คมที่มักจะฉายแววเจ้าเล่ห์และถือดีในยามปกติ ตอนนี้กลับสะท้อนประกายความไหววูบบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามซ่อนเร้นไว้ภายใต้รอยยิ้มเย้ยหยัน "เฮียกรณ์คงคิดไปเองมากกว่าครับ ผมเป็นแค่ลูกจ้าง... เอ่อ... คู่ค้าทางธุรกิจในสายตาเฮียไม่ใช่เหรอครับ? อย่าลืมสิครับว่าสัปดาห์หน้าเฮียยังมีงานเลี้ยงเปิดตัวโปรเจกต์คู่กับคุณมีนารา-- อุ๊บ!" ประโยคที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อคณาธิปหมดความอดทนที่จะต่อปากต่อคำกับคนปากแข็ง ความหึงหวงที่สะสมมานานนับสัปดาห์ระเบิดออกราวกับภูเขาไฟใต้ทะเล ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็วจนกันต์ธีร์ไม่ทันตั้งตัว ปลายจมูกโด่งคมเฉี่ยวชนเข้ากับแก้มเนียน ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะทาบทับกลีบปากอิ่มที่กำลังเอื้อnคำพูดกวนประสาทนั้นอย่างแม่นยำ มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลอ่อนหวานในตอนเริ่มต้น แต่เป็นสัมผัสที่เจือความดุดัน ความโกรธขึง และความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชามานานแรมเดือน กันต์ธีร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนเมื่อสัมผัสอุ่นร้อนและความนุ่มหยุ่นที่บดเบียดเข้ามาอย่างเอาแต่ใจเริ่มต้นรุกล้ำเข้ามาในอาณาเขตของเขา มือเรียวที่เคยตั้งท่าจะผลักไสอกแกร่งออกไปโดยอัตโนมัติ กลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทราคาแพงของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว แรงปะทะทางอารมณ์ที่ถาโถมเข้ามาทำให้หัวใจเต้นรัวกระหน่ำจนแทบจะทะลุต้าอก ความมืดมิดรอบตัวราวกับละลายหายไป เหลือเพียงสัมผัสร้อนผ่าวที่ริมฝีปากและลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ข้างแก้ม คณาธิปเองก็ชะงักไปชั่วครู่เมื่อริมฝีปากของพวกเขาสัมผัสกัน ความนุ่มและรสชาติหวานละมุนที่เขาเคยคิดคาดเดามาตลอดในยามที่อีกฝ่ายเถียงคำไม่ตกฟาก มันหอมหวานและเสพติดได้มากกว่าที่ประธานหนุ่มผู้เยือกเย็นเคยจินตนาการไว้หลายร้อยเท่า ความโกรธขึงเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความรู้สึกโหยหาที่พรั่งพรูออกมาอย่างไร้การควบคุม มือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่รู้ตัว เพื่อไม่ให้คนตัวเล็กกว่าหนีหายไปไหนได้อีก เรียวลิ้นร้อนที่รุกไล่อย่างถือดีเริ่มแทรกซึมเข้าไปสำรวจความหวานภายในโพรงปาก นุ่มนวลแต่หนักแน่น เรียกร้องให้อีกฝ่ายตอบสนองความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอก กันต์ธีร์ที่พยายามตั้งสติและต่อต้านในตอนแรก กลับพ่ายแพ้ให้กับความอบอุ่นและรสจูบที่หลอมละลายทิฐิในใจจนหมดสิ้น สถาปนิกหนุ่มเผลอเผยอริมฝีปากออกอย่างไร้เรี่ยวแรงปล่อยให้อีกฝ่ายตักตวงความหวานตามอำเภอใจ ความรู้สึกต่อต้านแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่คล้ายจะรอคอยช่วงเวลานี้มานานแสนนาน เสียงหอบหายใจแผ่วเบาเคล้าคลอไปกับความเงียบงันภายในห้องทำงาน กลิ่นอายของความเสน่หาแผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศที่เคยตึงเครียด มือที่เคยกำเสื้อไว้แน่นเปลี่ยนเป็นโอบรั้งลำคอแกร่งของประธานหนุ่มเข้าไปใกล้เพื่อรับสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ทว่าในวินาทีที่สติของทั้งคู่กำลังจะหลุดลอยไปกับห้วงอารมณ์ที่ถาโถม ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงเปิดไฟสว่างพรืดจากภายนอกที่ลอดผ่านช่องใต้ประตูเข้ามา ทำให้ทั้งสองคนผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต "เฮียกรณ์ครับ! เอกสารงบประมาณล็อตสุดท้ายเซ็นหรือยัง? คุณมีนารารออยู่ที่ห้องรับรองข้างล่างนะ..." เสียงปกรณ์ดังทะลุเข้ามาพร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังจะถูกหมุนเปิดออกในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! คณาธิปหอบหายใจเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มยังคงฉายแววปรารถนาคกรุ่นระอุขณะจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและบวมเจ่อเล็กน้อยจากการจูบเมื่อครู่ ส่วนกันต์ธีร์รีบยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ สติที่กระจัดกระจายกลับเข้าร่างในเสี้ยววินาที และก่อนที่บิดลูกบิดประตูจะหมุนจนสุด คณาธิปก็โน้มใบลงกระซิบข้างหูของคนตัวเล็กด้วยเสียงทุ้มพร่าที่ทำเอาขนลุกซู่ "เรื่องของเรา... ยังไม่จบแค่นี้แน่ครับ คุณกันต์" (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มเดือดพล่านของเฮียกรณ์และน้องgunต์นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!