ใครกันแน่ที่ใจสั่น

"เดี๋ยวก่อน... คุณกันต์!" เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบและเต็มไปด้วยอำนาจ กลับสั่นพร่าอย่างเห็นได้ชัดในวินาทีที่ร่างสูงโปร่งของสถาปนิกหนุ่มหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า คณาธิปผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจากเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง ร่างกายกำยำใต้สูทสั่งตัดพิเศษก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด ชนิดที่ว่าหากกันต์ขยับเข้าไปอีกเพียงนิดเดียว ปลายจมูกของทั้งคู่คงชนกันเข้าอย่างจัง กันต์ชะงักฝีเท้า ดวงตากลมโตฉายแววไหววับชั่วพริบตาก่อนจะถูกกลบด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ เขาไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย กลับแกล้งเอียงคอมองท่าทีร้อนรนที่หาดูได้ยากของท่านประธานหนุ่มผู้เยือกเย็น "อ้าว ท่านประธานครับ เรียกผมไว้มีธุระอะไรรึเปล่าครับ หรือว่าเอกสารการออกแบบโครงการพรีเมียมฮอลล์มีตรงไหนที่คุณคณาธิปยังติดใจ... อยากให้ผม 'แก้' ตรงไหนให้อีกเป็นพิเศษล่ะครับ" คำว่า 'แก้' ถูกเน้นเสียงด้วยน้ำพักน้ำแรงที่จงใจลากยาว ชวนให้คนฟังตีความไปไกลถึงเรื่องส่วนตัวมากกว่าเรื่องงาน คณาธิปขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุก ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองคนตรงหน้าอย่างคาดโทษ รังสีความเย็นชาที่เคยใช้กดดันคนทั้งบริษัทถูกดึงกลับมาใช้เพื่อปกปิดความปั่นป่วนในอก แต่ทว่า... มันใช้ไม่ได้ผลกับกันต์ธีร์เลยสักนิด "คุณกันต์... อย่ามาเล่นลิ้นกับผม" คณาธิปกดเสียงต่ำลอดไรฟัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นมินต์จางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนของคนตัวเล็กกว่าเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินความจำเป็น "คุณรู้อยู่แก่ใจว่าผมไม่ได้หมายถึงเรื่องงาน" "อ๋อเหรอครับ..." กันต์แสร้งทำเป็นเลิกคิ้วสูงอย่างยียวน ทั้งที่หัวใจในอกเริ่มเต้นผิดจังหวะตั้งแต่ตอนที่ปลายนิ้วอุ่นจัดของอีกฝ่ายเผลอยื่นมาแตะเบาๆ ที่กรอบหน้าเพื่อเกลี่ปอยผมที่ตกลงมาบังตาให้ "แล้วคุณประธานผู้สูงส่งหมายถึงเรื่องอะไรล่ะครับ เรื่องที่คุณหนูมีนารามาหาคุณถึงห้องทำงานเมื่อสักครู่ หรือว่า... เรื่องที่คุณทำหน้าเหมือนคนกำลังจะขาดใจตายตอนที่ผมบอกว่าจะขอตัวกลับก่อนกันแน่ครับ?" จี้ถูกจุด... ชัดเจนและเจ็บแสบ คณาธิปนิ่งค้างไปชั่ววินาที มือหนาที่ตั้งใจจะยกขึ้นกอดอกถูกเปลี่ยนเป็นกำหมัดแน่นข้างลำตัวเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังตีรวนขึ้นมาจนยากจะควบคุม เขาเกลียดความจริงข้อนี้ เกลียดที่กันต์อ่านเกมเขาขาดทะลุปรุโปร่งทุกครั้ง เกลียดที่รอยยิ้มกวนประสาทนั้นมีอิทธิพลต่อจังหวะการเต้นของหัวใจเขาอย่างหน้าไม่อาย "คุณกำลังเข้าใจผิดเรื่องมีนารา" คณาธิปจำใจต้องเอ่ยปากแก้ตัว ทั้งที่ปกติแล้วผู้ชายอย่าง 'คณาธิป' ไม่เคยลดตัวมาอธิบายอะไรให้ใครฟัง "ผู้ใหญ่ทางบ้านเป็นคนจัดแจง ผมไม่ได้..." "โอ๊ะ! ไม่ต้องรีบแก้ตัวหรอกครับท่านประธาน" กันต์ชูมือขึ้นระดับอก เป็นเชิงเบรกคำอธิบายที่เจ้าตัวไม่อยากฟัง ดวงตาสุกใสระยิบระยับด้วยประกายความซุกซน "สถานะคู่หมั้นทางธุรกิจ ใครๆ เขาก็รู้กันทั่วบ้านทั่วเมือง คุณไม่ต้องมานั่งละลำละลักอธิบายให้สถาปนิกต๊อกต๋อยอย่างผมฟังหรอกครับ มันเสียเวลาอันมีค่าของคุณเปล่าๆ" "กันต์ธีร์!" เสียงเรียกชื่อเต็มยศพร้อมกับมือหนาที่ตัดสินใจคว้าหมับเข้าที่ข้อศอกเรียวรั้งให้กันต์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด แรงดึงที่ไม่ถึงกับรุนแรงแต่เด็ดขาดทำให้แผ่นหลังบางเกือบแนบชิดกับอกแกร่ง คณาธิปโน้มใบหน้าลงมาต่ำ สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากบางเฉียบที่เอาแต่พูดจายั่วโมโหเขาไม่หยุด "ปล่อยนะครับ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะ..." "ให้เห็นสاد" คณาธิปสวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนน่าใจหาย "จะได้รู้กันไปเลยว่าไอ้ประธานที่ใครๆ บอกว่าไร้หัวใจคนนี้ กำลังจะคลั่งตายอยู่แล้วเพราะฤทธิ์เดชของสถาปนิกปากเก่งอย่างคุณ!" บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางพลันทิ้งดิ่งลงสู่ความเงียบงัน ชั่วขณะหนึ่งมีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ดังประสานกันใกล้เสียจนน่ากลัว กันต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความซิงและความซึนที่มักจะหุ้มเกราะหนาของท่านประธานหนุ่มในยามปกติบัดนี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงดวงตาคู่คมที่กำลังสั่นไหวและบ่งบอกความรู้สึกข้างในชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ นี่ไม่ใช่การแสดง... และไม่ใช่การแกล้งหยอกล้อเล่นๆ อีกต่อไปแล้ว กันต์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะกวนๆ บัดนี้กลับเต้นระรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามเก็บซ้ำซ้อนไว้ใต้ความกวนประสาทตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา กำลังจะพังทลายลงด้วยสายตาคู่นี้ ก่อนที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองจะก้าวข้ามเส้นบางๆ ไปไกลกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "เฮียกรณ์! อยู่ข้างในป่ะวะ เอกสารด่วนกองเท่าภูเขา... เฮ้ย!" ปกรณ์ผลักประตูเปิดเข้ามาอย่างไร้มารยาทตามประสาเพื่อนสนิทคิดไม่ซ้ำซาก แต่แล้วร่างสูงโปรดของรองประธานหนุ่มก็ต้องเบรกเอี๊ยดจนรองเท้าหนังแท้เสียดสีกับพื้นห้องดังเอี๊ยด ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือท่านประธานผู้เยือกเย็นกำลังยืนประชิดตัวสถาปนิกหนุ่มในระยะประชิด ชนิดที่ปลายจมูกแทบจะแตะกันอยู่รอมร่อ ปกรณ์อ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะค่อยๆ ระบายยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา พร้อมกับยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ "อุ๊ย... กูเข้ามาผิดจังหวะสินะ งั้นเดี๋ยวค่อยมาใหม่นะเว้ยเพื่อนรัก เชิญ... เอ้ย เชิญพวกมึงเคลียร์ 'ธุระส่วนตัว' กันต่อตามสบายเลย!" พูดจบ ปกรณ์ก็หัวเราะร่วนในลำคอแล้วดึงประตูปิดกลับอย่างรู้ความทันที ทิ้งให้คณาธิปและกันต์ยืนค้างอยู่กลางห้องท่ามกลางความเงียบที่ระเบิดความร้อนระอุขึ้นมาอีกครั้ง กันต์รีบสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายที่ถูกเพื่อนสนิทของอีกฝ่ายจับได้คาหนังคาเขา เขายกมือขึ้นเสยผมแก้เก้อ ถอยหลังก้าวหนึ่งเพื่อสร้างระยะห่างที่ปลอดภัย "เอ่อ... งั้นผมขอตัวไปตรวจแบบหน้างานก่อนนะครับท่านประธาน ดูท่าทาง... คุณคงมีงานด่วนต้องเคลียร์กับคุณปกรณ์เขามากกว่า" พูดจบ กันต์ก็ไม่รอให้อีกฝ่ายได้อ้าปากท้วงติง หมุนตัวกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องทำงานไปทันทีอย่างรวดเร็ว คณาธิปยืนมองตามแผ่นหลังบางที่หายลับไปหลังบานประตู มือหนายกขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองเบาๆ ความร้อนผ่าวที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนฝ่ามือทำให้เขารู้สึกได้ดีว่าหัวใจของเขากำลังเต้นแรงแค่ไหน ทว่า... ในจังหวะที่เขากำลังจะถอนหายใจยาวด้วยความหงุดหงิดที่ยังเคลียร์กับคนตัวเล็กไม่จบ เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* คณาธิปขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู ปรากฏว่าเป็นข้อความภาพจากเบอร์แปลกที่แนบโลโก้ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของประธานหนุ่มเย็นเฉียบลงในพริบตา— *[ภาพถ่ายของกันต์ธีร์กำลังนั่งทานอาหารอยู่กับชายหนุ่มหน้าตาดีแปลกหน้าคนหนึ่งอย่างสนิทสนม]* *พร้อมข้อความบรรยายใต้ภาพ: "ถ้าคุณดูแลเขาไม่ดีพอ... ผมขออนุญาตจีบสถาปนิกคนนี้ต่อแบบจริงจังแล้วนะครับ, คุณประธาน"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ - มหายุทธ์ไร้เทียมทาน -