ผู้หญิงคนนั้นโผล่มาทำไม

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานยังคงสว่างวาบด้วยภาพถ่ายและข้อความท้าทายจากอินสตาแกรมของกันต์ธีร์ สถาปนิกหนุ่มฝีปากกล้าที่เพิ่งประกาศสงครามประสาทใส่เขาอย่างเปิดเผยผ่านโลกออนไลน์ *“ถ้าคุณดูแลเขาไม่ดีพอ... ผมขออนุญาตจีบสถาปนิกคนนี้ต่อแบบจริงจังแล้วนะครับ, คุณประธาน”* คณาธิปแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่เจ้าตัวก็ไม่อยากยอมรับว่ามันคือ ‘อาการหึงหวง’ ปากร้าย ๆ บ่นพึมพำกับความอวดดีของอีกฝ่าย "กล้ามากนะกันต์ธีร์ คิดว่าโพสต์แบบนี้แล้วผมจะนั่งนิ่งดูดกกาแฟอยู่หรือไง" ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ก่อนที่ร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงจะผลักเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต รอยยิ้มมั่นใจถูกประดับไว้บนใบหน้าสวยเฉี่ยวตามแบบฉบับหญิงสาวเพอร์เฟกต์ที่เติบโตมาในแวดวงสังคมชั้นสูง "กรณ์คะ ทำไมช่วงนี้ติดต่อยากจัง มีนโทรหาตั้งหลายสายรู้ไหมว่ามีนเป็นห่วง" มีนาราเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอع้อน เธอเดินตรงเข้าไปหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ วางกระเป๋าแบรนด์ดังลงข้างกองเอกสารอย่างถือวิสาสะ มือเรียวยาวเอื้อมไปแตะที่ไหล่หนาของคณาธิปอย่างสนิทสนมเกินกว่าคำว่าคู่หมั้นทางธุรกิจ คณาธิปขมวดคิ้วมุ่นโดยอัตโนมัติ เขาเบี่ยงตัวหลบสัมผัสราวนั้นอย่างแนบเนียน พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวด้วยแววตาเรียบเฉย เย็นชาจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง "ผมบอกคุณหลายครั้งแล้วนะครับมีนารา ว่าที่นี่คือที่ทำงาน และเวลาทำงานผมไม่สะดวกเรื่องส่วนตัว" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างไม่ไว้หน้า ทว่าคนถูกปฏิเสธกลับไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เธอกลับหัวเราะเบา ๆ ในลำคอราวกับว่ามันเป็นเพียงมุกตลกฝืด ๆ ของผู้ชายซึนเดะ "โธ่กรณ์ ก็มีนคิดถึงนี่คะ อีกอย่าง... คุณพ่อท่านอยากให้เราไปลองชุดแต่งงานกันสัปดาห์หน้า มีนเลยแวะเอาแค็ตตาล็อกมาให้เลือกก่อน" มีนาราว่าพลางหยิบแท็บเล็ตหรูออกมาวางตรงหน้าเขา หน้าจอแสดงภาพชุดแต่งงานสไตล์ยุโรปสุดอลังการ ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานถูกเปิดผางเข้ามาอีกครั้งโดยปราศจากการเคาะเตือนใด ๆ ทั้งสิ้น! กันต์ธีร์ที่ถือม้วนแบบแปลนพิมพ์เขียวขนาดใหญ่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมปลาบกวาดมองภาพตรงหน้าอย่างรวดเร็ว—ภาพของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะ โดยมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยยืนโน้มตัวเข้าใกล้ชิดสนิทสนมราวกับเป็นเจ้าของพื้นที่ บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบทันที ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน กันต์ธีร์หยุดยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ดวงตาคู่สวยมองกราดไปยังมีนาราตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาประเมินค่า ก่อนจะเบนสายตามาสบตากับคณาธิปที่กำลังแสดงสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด "อ๊ะ... ขอโทษครับ ดูเหมือนผมจะเข้ามาผิดจังหวะสินะครับ" กันต์ธีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดใด ๆ "พอดีผมเอาแบบแปลนแก้ไขเฟสสุดท้ายมาให้คุณประธานอนุมัติ แต่ดูท่าทาง... คุณประธานน่าจะกำลังยุ่งกับธุระส่วนตัวที่ ‘สำคัญกว่า’ งานของบริษัท" คำว่า 'สำคัญกว่า' ถูกเน้นเสียงด้วยความประชดประชันอย่างเต็มพิกัด คณาธิปผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที ดวงตาคมกวาดมองร่างโปร่งของสถาปนิกหนุ่มที่กำลังทำท่าจะหันหลังเดินหนี "เดี๋ยวก่อนกันต์ธีร์! คุณเข้าใจผิด..." "อุ๊ย! น้องคนนี้เองเหรอคะที่เป็นสถาปนิกคนใหม่ที่พูดถึงกันหนาหู" มีนาราแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงหวานหยด แต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและสายตาดูแคลน เธอปรายตามองกันต์ธีร์ตั้งแต่หัวจรดเท้าเช่นกัน ก่อนจะหันมาคล้องแขนคณาธิปไว้แน่นอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ "มีนเคยได้ยินชื่อค่ะ เห็นว่าเก่งนักเก่งหนา จนคุณกรณ์ต้องคอยตามเช็ดตามล้างปัญหาให้บ่อย ๆ... แต่การเดินเข้าห้องผู้บริหารโดยไม่เคาะประตูเนี่ย มันแสดงถึงมารยาททางสังคมที่ค่อนข้างแย่นะคะว่าไหมคะกรณ์" มีนาราจงใจเน้นเสียงหวังจะหักหน้าอีกฝ่ายให้เสียฟอร์มต่อหน้าคณาธิป ทว่าเธอประเมินกันต์ธีร์ต่ำเกินไป สถาปนิกหนุ่มฝีปากกล้าไม่ได้มีอาการสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นกอดอก มุมปากยกยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังมือเรียวของมีนาราที่เกาะแขนคณาธิปอยู่ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตากับประธานหนุ่มที่กำลังหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความหงุดหงิด "มารยาททางสังคมเหรอครับ?" กันต์ธีร์ทวนคำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่บาดลึกถึงกระดูกดำ "นั่นสินะครับ คนเรามักจะให้ความสำคัญกับมารยาทภายนอกเสมอ ทั้งที่บางที... การยืนแสดงความเป็นเจ้าของในพื้นที่ทำงานของคนอื่น ทั้งที่ตัวเองเป็นแค่ ‘คู่หมั้นทางธุรกิจที่รอวันถูกยกเลิกสัญญา’ มันดูไร้มารยาทและน่าสมเพชยิ่งกว่าการไม่เคาะประตูเสียอีกนะครับ" "นี่คุณ!" มีนาราหน้าถอดสี กรีดร้องออกมาด้วยความโกรธจัดที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนตอกหน้าหงาย "กล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับฉันรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!" "ผมไม่จำเป็นต้องรู้หรอกครับว่าคุณเป็นใคร เพราะพื้นที่ตรงนี้... หน้าที่ของผมคือคุยเรื่องงานกับคุณคณาธิป ไม่ใช่มานั่งดูฉากรักน้ำเน่าของคู่รักไฮโซ" กันต์ธีร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงฉับไวและเฉียบคมไม่เปิดช่องให้ใครเถียงได้ทัน "และถ้าคุณประธานไม่ว่าง ผมคงต้องขอตัวเอาแบบแปลนนี้ไปกลับไปแก้เอง... อ้อ เผื่อคุณประธานจะสนใจข้อความในไอจีของผมเมื่อเช้านะครับ ผมยังยืนยันคำเดิมทุกประการ" พูดจบ กันต์ธีร์ก็หมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้องทันทีโดยไม่รอฟังคำอธิบายใด ๆ ทั้งสิ้น "กันต์ธีร์! หยุดอยู่ตรงนั้นเดี๋ยวนี้!" คณาธิปหมดความอดทน เขาสลัดแขนจากการเกาะกุมของมีนารากระเด็นออกไปอย่างไม่ไว้หน้า ท่าทางร้อนรนจนผิดวิสัยประธานหนุ่มผู้เยือกเย็น ก้าวฉับ ๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็คว้าข้อมือเรียวของสถาปนิกหนุ่มเอาไว้ได้ทันก่อนที่อีกฝ่ายจะเอื้อมมือเปิดประตู แรงดึงทำให้กันต์ธีร์เซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของอีกฝ่ายอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความร้อนรุ่มจากตัวของคณาธิปแผ่ซ่านเข้ามารบกวนสติ "ปล่อยครับคุณประธาน อยากกอดว่าที่คู่หมั้นต่อก็เชิญทางโน้น มือไม้ผมมีธุระต้องใช้ทำงานครับ" กันต์ธีร์พยายามสะบัดข้อมือออก แต่แรงบิดของอีกฝ่ายกลับแน่นหนาราวกับคีมเหล็ก "หุบปากแล้วฟังผม!" คณาธิปก้มลงกระซิบชิดริมหูของคนตัวเล็ก เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความเคืองระคนร้อนรน ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าเนียนที่เชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ "ส่วนเธอกลับไปซะมีนารา! เรื่องแต่งงานอะไรนั่นฉันไม่เคยตกลง และถ้าเธอยังไม่หยุดทำตัวรุ่มร่ามในบริษัทของฉัน... สัญญาโปรเจกต์ระหว่างครอบครัวเราเป็นอันยกเลิกทันที!" มีนาราเบิกตากว้างด้วยความตกใจและอับอาย ขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เธอกระแทកเท้าเดินออกนอกห้องไปอย่างแรงพร้อมกับเสียงประตูปิดกระแทกดังสนั่น ปัง! ในห้องทำงานกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดและแรงดึงดูดประหลาดที่ระอุยิ่งกว่าเดิม คณาธิปยังคงตรึงร่างของกันต์ธีร์ไว้ชิดกับอก ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกัน ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองริมฝีปากบางที่เพิ่งจะต่อปากต่อคำเขาเมื่อครู่ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—แววตาของหมาป่าที่กำลังคลั่งรักจนปิดไม่มิด "หึงผมเหรอครับ ถึงได้รีบไล่คุณมีนาราออกไปขนาดนั้น" กันต์ธีร์เอ่ยกระซิบถามเสียงเบา รอยยิ้มท้าทายยังคงประดับอยู่บนมุมปาก แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมานอกJอกด้วยความใกล้ชิดนี้ คณาธิปไม่ตอบคำถามนั้นทันที นิ้วเรียวแกร่งละจากข้อมือ เลื่อนขึ้นมาเชยคางมนของสถาปนิกหนุ่มให้เงยขึ้นรับสายตาจริงจังของเขา "ปากเก่งนักนะกันต์ธีร์..." คณาธิปเอ่ยเสียงพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือริมฝีปากของอีกฝ่าย "เรื่องผู้หญิงคนนั้นเคลียร์จบไปแล้ว... ทีนี้มาเคลียร์เรื่องที่คุณโพสต์ท้าทายผมเมื่อเช้าบ้างดีกว่า ว่าตกลงแล้ว... คุณกล้าพอที่จะจีบผมจริง ๆ หรือแค่อวดเก่งไปวัน ๆ กันแน่" ขอบคุณที่ติดตามอ่านด้วยความสนุกนะครับ! นัดพบกันใหม่ตอนหน้า รับรองว่ามีเซอร์ไพรส์ชุดใหญ่ไฟกระพริบแน่นอนครับ!