กฎสามข้อที่ไม่น่าฟัง

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลตัดกับบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องทำงานกระจกใส แต่มันคงไม่น่าอึดอัดเท่ารังสีความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างประสานมือมองตรงมายังผู้บุกรุกยามวิกาล—ไม่ใช่สิ ยามเย็นที่ควรจะได้กลับบ้านไปนอนพักผ่อน กันต์ธีร์ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างไม่คิดจะปิดบังความระอา สายตาคมปลาบกวาดมองเอกสารสัญญาฉบับหนาที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับคณาธิปด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทเสียจนคนมองคิ้วกระตุก "คุณคณาธิปครับ นี่สมองหรือเครื่องคิดเลขเสื่อมๆ กันแน่ ถึงได้ร่างสัญญาที่เอาเปรียบกันขนาดนี้" สถาปนิกหนุ่มเปิดฉากยิงคำถามทันทีโดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายเอ่ยปากทวงบรรยากาศการเจรจา คณาธิปแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา "ปากเก่งดีนี่... หวังว่าฝีมือการออกแบบจะสมน้ำสมเนื้อกับวาจาอันสามหาวของคุณนะ, คุณกันต์ธีร์" "ไม่ต้องห่วงเรื่องฝีมือผมหรอกครับ เอาเวลาไปคิดทบทวนกฎบ้าๆ สามข้อที่คุณเพิ่งยื่นมาดีกว่า ว่ามนุษย์นาנסนาคนไหนเขาจะสติฟั่นเฟือนพอที่จะเซ็นรับมัน" กันต์กระแทกเสียงเบาๆ แต่เจ็บแสบ ร่างเพรียวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดใดๆ ทั้งสิ้น กระดาษแผ่นสีขาวที่ถูกเลื่อนมาเมื่อครู่ระบุเงื่อนไขการทำงานร่วมกันสามข้อที่อ่านแล้วชวนให้เลือดขึ้นหน้า... *ข้อหนึ่ง: ห้ามขัดคำสั่งหรือแสดงความคิดเห็นนอกเหนือจากที่ได้รับมอบหมาย* *ข้อสอง: ต้องสแตนด์บายรับโทรศัพท์ตลอด 24 ชั่วโมง ไม่มีข้อแม้เรื่องเวลาส่วนตัว* *ข้อสาม: ห้ามเข้าใกล้หรือมีปฏิสัมพันธ์เกินความจำเป็นกับบุคคลที่ทางบริษัทระบุ—โดยเฉพาะ 'คู่หมั้น' ของผม* ให้ตายเถอะ! นี่มันสัญญาจ้างสถาปัตยกรรมหรือสัญญาจำยอมทาสเรือกันแน่! คณาธิปหรี่ตาลงเล็กน้อย ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านในอกเมื่อเห็นท่าทีไม่สะทกสะท้านนั้น ปกติแล้วไม่เคยมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขาเกินสามประโยคด้วยซ้ำ แต่ไอ้เด็กสถาปนิกคนนี้กลับทำให้เขาทั้งหัวเสียและ... ละสายตาไม่ได้ในเวลาเดียวกัน "คุณไม่มีสิทธิ์ต่อรอง เพราะนี่คือเงื่อนไขเดียวที่คุณจะได้ร่วมงานโปรเจกต์ใหญ่ระดับพันล้านกับทีพีเอ กรุ๊ป" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง ทว่าแววตากลับไหววูบไปชั่วขณะเมื่อสังเกตเห็นซอกคอขาวเนียนและไฝเม็ดเล็กใต้กรอบหูของคนตรงหน้าโดยไม่ตั้งใจ "พันล้านเหรอครับ?" กันต์ทวนคำ ยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อลดระยะห่าง ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของอีกฝ่ายอย่างท้าทาย จนคนนั่งต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากโดยไม่รู้ตัว "ผมบอกคุณไว้ตรงนี้เลยนะคุณประธาน... ต่อให้โปรเจกต์นี้มูลค่าหมื่นล้าน หรือแสนล้าน ถ้าต้องแลกกับการเป็นหุ่นเชิดไร้สมองภายใต้กฎประสาทกินของคุณ ผมก็ไม่เอา!" พูดจบ สถาปนิกหนุ่มก็คว้ากระเป๋าเอกสารเตรียมจะหันหลังเดินหนีออกไปให้พ้นจากบรรยากาศชวนหายใจไม่ออกนี้ "เดี๋ยวก่อน!" คณาธิปผุดลุกขึ้นตามอย่างลืมตัว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวโดยสัญชาตญาณ แรงดึงทำให้ร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะแผงอกกว้างอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกาแฟเข้มๆ พุ่งเข้าปะทะนาสิกจนกันต์ชะงัก ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่เหนือริมฝีปาก ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ หัวใจในอกของคณาธิปเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรงเมื่อได้สบตาใกล้ชิดกับดวงตาดำขลับที่ฉายแววตื่นตระหนกปนความดื้อรั้น *ให้ตายสิ... กลิ่นตัวหมอนี่ทำไมมันถึงได้ชวนให้สติหลุดขนาดนี้วะเนี่ย!* กันต์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสร้อนผ่าพที่บีบกระชับอยู่ตรงข้อแขนและไออุ่นจากร่างหนาที่ห่อหุ้มเขาไว้ในวงแขนอย่างไม่ทันตั้งตัว มือเรียวยกขึ้นดันแผงอกแกร่งไว้ทันที "ปล่อยผมนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะเนื้อต้องตัวผมแบบนี้นะครับ!" คณาธิปลดสายตาลงมองริมฝีปากที่ขยับเถียงไม่หยุดด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความซึนเดะในตัวพุ่งปรี๊ดขึ้นมากลบเกลื่อนความหวั่นไหว เขาตั้งใจจะเอ่ยปากพูดจาเชือดเฉือนเพื่อดึงฟอร์มประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งกลับคืนมา... ทว่า— *ปัง!* เสียงเปิดประตูกระแทกผนังดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับร่างระหงของคุณหนูไฮโซในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตากลมโตเฉี่ยวกวาดมองภาพสถาปนิกหนุ่มที่อยู่ในอ้อมแขนของคู่หมั้นตนเองด้วยความตกตะลึงปนเกรี้ยวกราด "พี่กรณ์! นี่มันหมายความว่ายังไงคะ!?" เสียงแหลมสูงของมีนาราดังลั่นห้องทำงาน "ทำไมพี่ถึงมานัวเนียกับไอ้เด็กกุ๊ยนี่!?" คณาธิปสบถในใจอย่างหัวเสีย รีบปล่อยมือออกจากแขนของกันต์ทันที ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบตึงเย็นชาอย่างรวดเร็วราวกับเปลี่ยนหน้ามือเป็นหลังมือ กันต์เซถอยหลังออกไปสองก้าว จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเหลือบมองผู้มาใหม่สลับกับประธานหนุ่มปากแข็งด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก... ดูท่าทางว่า 'กฎข้อที่สาม' ของคุณประธาน จะกลายเป็นเรื่องตลกขบขันเสียแล้วล่ะมั้งในนาทีนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ ไว้พบกันใหม่ตอนหน้าครับ!