สถาปนิกปากกล้ากับท่านประธานจอมดุ

"ถ้าเส้นสายตapanel ของคุณมันเบี้ยวได้ขนาดนี้ ผมเกรงว่าตึกระฟ้าคู่นี้คงกลายเป็นหอคอยเอนพิซซ่าฉบับกรุงเทพฯ ภายในสัปดาห์แรกที่สร้างเสร็จนะครับคุณคณาธิป" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเย้ยหยันเล็กๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ ชั้นสี่สิบของอาคารสำนักงานใหญ่ สถาปนิกหนุ่มร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะกระจกใสอย่างสบายอารมณ์ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแท็บเล็ตในมือเบาๆ เป็นจังหวะ ท่าทีที่ไม่เกรงกลัวบารมีของประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมเด็ดขาด ทำให้บรรดาผู้บริหารระดับสูงที่นั่งอยู่รอบโต๊ะถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ คณาธิปขบกรามแน่นจนสันกรามคมคายขึ้นรูปชัดเจน ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีตวัดมองหน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่สลับกับใบหน้าเนียนใสของคนพูดที่เชิดขึ้นอย่างถือดี "กฎข้อที่สาม" ของเขาที่เพิ่งประกาศิตไปหมาดๆ ดูท่าจะถูกเจ้าสถาปนิกปากกล้าคนนี้เหยียบย่ำซ้ำเติมจนไม่เหลือชิ้นดีตั้งแต่ยังไม่ข้ามวัน "ร่างแบบแปลนเฟสแรกที่คุณเสนอมา มันมีจุดโหว่เรื่องการรับน้ำหนักโซนทิศใต้ถึงสิบสองจุด คุณกันต์ธีร์... คุณมั่นใจมากใช่ไหมว่าจบมาจากสถาบันดังแล้วจะแก้ปัญหาหน้างานจริงได้โดยไม่ต้องใช้สมองคิดเพิ่ม" คณาธิปเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ความเยือกเย็นในน้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยรัศมีกดดันที่พร้อมจะบดขยี้คนตรงหน้าให้แหลกคามือ ทว่ากันต์ธีร์กลับไหวไหล่เบาๆ รอยยิ้มมุมปากถูกจุดขึ้นอย่างท้าทาย ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับราวกับแมวป่าที่กำลังสนุกสนานกับการหยอกล้อเหยื่อในกรง "ถ้าท่านประธานใช้สายตาอันทรงคุณค่ามองเลยสิบสองจุดนั้นไปสักนิด ท่านก็จะเห็น 'โซลูชัน' ที่ผมแนบไว้ในภาคผนวกหน้าสิบสี่ครับ... อ้อ หรือว่าตัวหนังสือมันเล็กเกินไปจนสายตาคนวัยใกล้เลขสี่มองไม่เห็น ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมปริ้นต์ตัวใหญ่เท่าฝาบ้านมาแปะไว้บนโต๊ะทำงานให้ดีไหมครับ ด้วยความยินดีนะ" พรึบ! เสียงสูดลมหายใจเข้าพร้อมกันของเหล่าผู้บริหารดังขึ้นสนั่นห้อง ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครกำลังโดนเด็กใหม่ย้อนเกล็ดเข้าอย่างจัง คณาธิปวางปากกาในมือลงบนโต๊ะกระแทกเสียงดังสนั่น ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความโกรธปนความประหลาดใจระคนกัน เขาไม่เคยเจอใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขาด้วยรอยยิ้มเย็นเฉียบแบบนี้มาก่อน ทว่า... เมื่อเขากวาดสายตาไล่ดูรายละเอียดในหน้าสิบสี่ตามที่อีกฝ่ายท้าทาย ความโกรธเคืองเมื่อครู่ก็ถูกกลืนหายไปในลำคออย่างรวดเร็ว ตัวเลขการคำนวณโครงสร้าง เมทริกซ์การกระจายน้ำหนัก และโมเดลจำลองแรงลมที่กันต์ธีร์ออกแบบขึ้นมานั้น... สมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ มันไม่ใช่แค่การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า แต่มันคือการยกระดับวิศวกรรมการก่อสร้างให้ล้ำหน้าไปอีกขั้นด้วยซ้ำ สถาปนิกหนุ่มคนนี้ไม่ได้แค่คุยโว แต่เขา "มีของ" ชนิดที่หาตัวจับยากในวงการ ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ คณาธิปเม้มริมฝีปากเข้าหากันเป็นเส้นตรง นัยน์ตาคมเข้มจ้องมองใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นอย่างมั่นใจนั้นนิ่งนาน ความรู้สึกปั่นป่วนบางอย่างตีรวนขึ้นในอกอย่างหาสาเหตุไม่ได้ มันคือความรู้สึกพ่ายแพ้ที่แปลกประหลาด แต่น่าหงุดหงิดเป็นบ้าที่เขาดัน... ชื่นชมผลงานของอีกฝ่ายเข้าเต็มเปา "ประชุมเสร็จแค่นี้ เชิญทุกคนออกไปได้ ยกเว้น... คุณกันต์ธีร์ อยู่เคลียร์งานต่อ" น้ำเสียงเข้มงวดเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ บรรดาผู้บริหารต่างพากันรีบเก็บเอกสารและเดินออกจากห้องประชุมด้วยความเร็วแสง ราวกับกลัวว่าจะโดนลูกหลงจากบรรยากาศมาคุกที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวประธานหนุ่ม ไม่นานนัก ภายในห้องประชุมขนาดใหญ่ก็เหลือเพียงแค่เขากับสถาปนิกปากกล้าสองคน กันต์ธีร์ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม รอยยิ้มเยาะเย้ยจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตานิ่งสงบที่ยากจะคาดเดา มือเรียวเก็บแท็บเล็ตใส่กระเป๋าเอกสารอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงที่กำลังเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว "ฝีมือใช้ได้นี่... สำหรับเด็กเส้นอย่างคุณ" คณาธิปหยุดยืนประชิดตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ร่างสูงใหญ่ก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับคนตัวเล็ก ดวงตาสีเข้มจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโต "แต่อย่าคิดว่าทำผลงานผ่านแล้วผมจะใจดีด้วย กฎก็คือกฎ... คุณยังต้องรับผิดชอบโปรเจกต์นี้ร่วมกับผมอย่างใกล้ชิด" กันต์ธีร์ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับประธานหนุ่มเริ่มใกล้ชิดเกินความจำเป็น ลมหายใจอุ่นๆ ที่ปัดผ่านแก้มทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ภายนอกเขายังคงตีสีหน้าเรียบเฉยและสวนกลับทันควัน "ใกล้ชิดขนาดไหนล่ะครับท่านประธาน... ถึงขั้นต้องย้ายโต๊ะทำงานไปนั่งตักคุณด้วยไหม ผมจะได้เตรียมเบาะรองนั่งเผื่อกระดูกสันหลังคุณหัก" "ปากดีจริงนะ..." คณาธิปแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กเพื่อสั่งสอนคนอวดดีสักหน่อย แต่ทว่า... แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างบางชะฉูดของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีคุ้นเคย ใบหน้าสวยเฉี่ยวระบายด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย "กรณ์คะ... อยู่นี่เอง มีนารออยู่ที่ห้องทำงานตั้งนาน ทำไมประชุมนานจังเลยล่ะคะเนี่ย?" เสียงใสๆ ของมีนารา คู่หมั้นทางธุรกิจที่ผู้ใหญ่ทางบ้านจัดเตรียมไว้ให้ดังขึ้น พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมมาเกาะแขนแกร่งของคณาธิปอย่างถือวิสาสะ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความชะงักงันในทันที กันต์ธีร์กะพริบตาปริบๆ มองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า รอยยิ้มที่เคยประดับบนริมฝีปากเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย สถาปนิกหนุ่มพยักหน้ารับเบาๆ ราวกับเพิ่งเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด "อ๋อ... ดูท่าทางผมคงรบกวนเวลาส่วนตัวของท่านประธานกับคู่หมั้นสินะครับ ถ้าอย่างนั้นเรื่องแบบแปลน เอาไว้เราค่อยคุยกัน 'นอกเวลางาน' ก็ได้นะครับท่านประธาน... จะได้ไม่มีใครมารบกวน" น้ำเสียงที่จงใจเน้นคำว่า นอกเวลางาน พร้อมรอยยิ้มหวานหยดที่ส่งให้ ส่งผลให้คณาธิปถึงกับหน้าตึงขึ้นมาทันที เขารีบสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของมีนาราอย่างไม่ไยดี นัยน์ตาคมกริบตวัดกลับมามองร่างโปร่งที่กำลังหมุนตัวเดินหันหลังให้ "เดี๋ยวก่อนคุณกันต์!" คณาธิปตะโกนเรียกเสียงเข้ม หัวใจกระวนกระวายอย่างไร้สาเหตุเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังจะเดินออกไปจากห้องพร้อมกับรอยยิ้มเยnชาแบบนั้น กันต์ธีร์ชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเดิน เขายังไม่ทันได้หันกลับมามอง ประตูห้องประชุมอีกด้านหนึ่งที่เชื่อมต่อไปยังระเบียงส่วนตัวก็ถูกเปิดออก พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยของปกรณ์เพื่อนสนิทตัวแสบที่โผล่พรวดเข้ามาหน้าตาตื่น "เฮ้ยกรณ์! แย่แล้วโว้ย... นายทุนใหญ่จากสิงคโปร์ที่เพิ่งยกเลิกสัญญาไปเมื่อเช้า จู่ๆ ก็โทรมาหาฉันบอกว่าอยากจะเซ็นสัญญาด่วนที่สุดในคืนนี้ และเงื่อนไขเดียวที่พวกเขายอมคุยด้วยคือ... เขาอยากเจอ 'สถาปนิกตัวจริง' ที่ออกแบบโปรเจกต์นี้ด้วยตัวเอง!" คำพูดของปกรณ์ทำให้ทุกคนในห้องนิ่งค้างไปชั่วขณะ คณาธิปเบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนจะหันขวับกลับมามองหน้ากันต์ธีร์ที่ค่อยๆ หมุนตัวกลับมาด้วยแววตานิ่งสนิท ทว่าริมฝีปากบางกลับคลี่ยิ้มเยาะออกมาอย่างเหนือกว่าอีกครั้ง "อุ๊ย... ดูท่าทาง 'กฎข้อที่สาม' ของคุณประธาน ที่ห้ามมีความสัมพันธ์เกินเลยนอกเวลางาน คงจะต้องถูกฉีกทิ้งซะแล้วล่ะมั้งครับ... ในเมื่อผมต้องไปดินเนอร์กับท่านประธานและนายทุนกระเป๋าหนักคนนั้นแบบตัวต่อตัวคืนนี้" มหายุทธ์ไร้เทียมทาน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ