คำว่า 'รัก' ที่เกือบหลุดปาก

“ถ้าคุณคิดว่าการเงียบจะทำให้ผมเลิกถาม... คุณคิดผิดแล้วนะครับ คุณคณาธิป” กันต์ธีร์กดเสียงต่ำ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของประธานหนุ่มที่ตอนนี้ขยับตัวถอยหนีจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องทำงานกระจก เสียงฝนที่โปรยปรายอยู่ภายนอกทำให้บรรยากาศภายในห้องดูบีบคั้นและอบอวลไปด้วยมวลอารมณ์ที่อธิบายยาก คณาธิปเม้มปากแน่น กรามแกร่งขบกันจนเป็นสันนูน เขาไม่ได้ตั้งใจให้สถานการณ์มันดำเนินมาถึงจุดนี้ จุดที่หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินเสียงมันร้องเรียกหา “นายจะเอาอะไรนักหนากันต์... ฉันก็แค่... เหนื่อย” “เหนื่อยเพราะงาน หรือเหนื่อยที่ต้องคอยเก๊กหน้าขรึมใส่ผมกันแน่ครับ?” กันต์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ประจำตัวของคณาธิปปะทะเข้ากับจมูกจนสติพร่าเลือน มือเรียวเอื้อมไปแตะขอบโต๊ะทำงานขนาบข้างร่างสูงเอาไว้ คล้ายกับการต้อนให้จนมุมในเกมที่ฝ่ายชายเป็นคนเริ่มก่อนเสมอ คณาธิปนิ่งไป อึดใจหนึ่งที่เขารู้สึกว่าโลกทั้งใบหยุดหมุน สายตาของกันต์ธีร์ในเวลานี้มันช่างดึงดูดและท้าทายจนความอดทนที่เขาสั่งสมมาตลอดหลายปีพังทลายลงเหมือนปราสาททรายที่โดนคลื่นซัด เขาสูดลมหายใจเข้าลึก จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่ใสที่สะท้อนเงาของเขาอยู่ตรงนั้น “กันต์... ที่ฉันทำไปทั้งหมด...” เสียงทุ้มแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด คณาธิปเลื่อนมือขึ้นมาวางบนข้อมือของอีกฝ่าย สัมผัสอุ่นร้อนทำให้คนตัวเล็กกว่าชะงักไปเล็กน้อย “ที่ฉันทำไป... เพราะฉัน...” คำว่า ‘รัก’ เกือบจะหลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นระริกของประธานหนุ่ม ความรู้สึกท่วมท้นที่อัดอั้นมานานเหมือนเขื่อนที่พร้อมจะแตก แต่ในวินาทีที่ดวงตาของเขาสบเข้ากับความคาดหวังในแววตาของกันต์ ความกลัวที่จะสูญเสียความควบคุมก็ถาโถมเข้ามา *ไม่ได้... ถ้าบอกไปตอนนี้ ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปตลอดกาล* คณาธิปรีบชักมือออกราวกับโดนของร้อน เขาเบือนหน้าหนีไปมองทางหน้าต่างบานใหญ่ที่มีหยดน้ำเกาะพราว ก่อนจะแสร้งเปลี่ยนเรื่องด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูเรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ “...เพราะฉันมีแผนจะปรับปรุงโครงสร้างงบประมาณบริษัทใหม่น่ะสิ นายเอาแต่สงสัยเรื่องไร้สาระแบบนี้ งานถึงได้ไม่เดินสักที กลับไปนั่งที่ได้แล้ว เรื่องการออกแบบส่วนระเบียง... ฉันว่ามันยังไม่ผ่าน” กันต์ธีร์นิ่งค้างไป อารมณ์ที่เพิ่งจะพุ่งสูงขึ้นราวกับจะถึงจุดพีคถูกเบรกหัวทิ่มด้วยคำพูดที่แสนจะเย็นชาและเป็นทางการของอีกฝ่าย ความโกรธปนน้อยใจแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องกำหมัดแน่น “คุณคณาธิป!” กันต์เรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงดัง “คุณกำลังจะพูดอะไร แล้วทำไมจู่ๆ ถึง...” “ฉันบอกให้กลับไปนั่งที่ไง! หรืออยากให้ฉันไล่ออกจริงๆ?” คณาธิปหันกลับมาตวาดใส่ ทั้งที่ในใจแทบอยากจะคว้าอีกคนเข้ามากอดให้จมอกเพื่อขอโทษที่ทำตัวงี่เง่าแบบนี้ กันต์ธีร์แค่นหัวเราะออกมาอย่างสมเพชให้กับความซึนเดะที่ไม่รู้จักเวล่ำเวลาของคนตรงหน้า เขาหมุนตัวกลับหลังหันอย่างไม่แยแส ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองแล้วกระแทกแฟ้มงานลงกับโต๊ะจนเสียงดังลั่น ห้องทำงานกลับเข้าสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง ต่างฝ่ายต่างจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง คณาธิปทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานราคาแพง มือหนากุมขมับตัวเองไว้แน่น เขาเกลียดตัวเองที่ขี้ขลาดเกินกว่าจะยอมรับความรู้สึกที่แท้จริง ขณะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นไปด้วยแรงอารมณ์ที่ยังไม่ได้รับการระบาย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดนั้น *ก๊อก ก๊อก* “คุณกรณ์คะ... พอดีมีเรื่องด่วนเรื่องงานหมั้นที่จะต้องตัดสินใจนิดหน่อยค่ะ ไม่ทราบว่าพอจะมีเวลาว่างบ้างไหมคะ?” เสียงหวานของมีนาราที่ดังลอดเข้ามาพร้อมกับประตูที่เปิดออกกว้าง ทำให้คณาธิปถึงกับชะงักไป ส่วนกันต์ธีร์ที่นั่งอยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่เย็นเยียบกว่าเดิม คณาธิปมองสลับระหว่างกันต์ที่ทำเป็นสนใจแค่แบบแปลนในมือ กับมีนาราที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมั่นใจ เขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว และวินาทีนี้... ไม่ว่าเขาจะเลือกทางไหน เขาก็ไม่มีทางกลับไปเป็นคนเดิมได้อีกแล้ว “ว่าไงครับคุณกรณ์... หวังว่าคงไม่ยุ่งจนไม่มีเวลาให้กันนะคะ” มีนาราก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้นเรื่อยๆ จนเงาของเธอทาบทับลงบนร่างของคณาธิป ในขณะที่กันต์ธีร์ค่อยๆ วางปากกาลงช้าๆ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับคนรักที่กำลังกลายเป็นอดีต... หรืออาจจะเป็นอะไรที่มากกว่านั้นในชั่วพริบตา สถานการณ์ที่ไม่คาดคิดกำลังจะทำลายกำแพงสุดท้ายของพวกเขาลง... หรือจะพังทลายทุกอย่างให้สิ้นซากกันแน่ พบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ - มหายุทธ์ไร้เทียมทาน