บทลงโทษของคนปากแข็ง

"ถ้าคุณคณาธิปเชิญผมมาเพื่อจะพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้ ผมขอตัวครับ" น้ำเสียงเรียบนิ่งที่เจือความเย็นชาเล็กน้อย ไม่ได้ทำให้คนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานราคาแพงรู้สึกสบายใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม คณาธิปกลับรู้สึกเหมือนมีก้อนสะเก็ดไฟมาสุมอยู่ในอกตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ตอนที่กันต์เดินเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวด้วยท่าทีห่างเหินผิดวิสัย ร่างสูงโปร่งของสถาปนิกหนุ่มในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มยืนกอดอกพิงบานกระจกใสที่มองเห็นวิวเมืองเบื้องล่าง ดวงตาคมกริบมองตรงมายังประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรคณาพัฒนาโดยไม่มีความเกรงกลัว หรือแม้แต่ประกายความอ่อนโยนที่เคยมีให้เห็นเช่นเคย นี่คือผลลัพธ์ของการ "เล่นตัว" และ "ฟอร์มจัด" เกินเหตุของคณาธิปเองล้วนๆ... หลังจากปล่อยให้มีนาราเข้ามาสร้างความปั่นป่วนในงานเปิดตัวโครงการล่าสุดเพื่อลองใจอีกฝ่าย กันต์ที่ฉลาดเป็นกรดและเกลียดความสัมพันธ์ที่คลุมเครือเป็นที่สุด จึงเลือกวิธีตอบโต้ที่เฉียบขาดและเจ็บแสบที่สุด นั่นคือการ "เมินเฉย" ชนิดที่เรียกว่ามองเขาเป็นแค่อากาศธาตุ "กันต์... ผมอธิบายได้ เรื่องมีนารา เป็นแค่เรื่องธุรกิจ ผู้ใหญ่ทางนั้นเขา—" "ผมไม่ได้ถาม และไม่มีความจำเป็นต้องรู้ครับ" กันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมเหมือนใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "สถานะระหว่างเราคือเจ้านายกับลูกน้องทางโปรเจกต์เดอะรีสอร์ท นอกเหนือจากเรื่องงาน ผมคิดว่าเราไม่มีเรื่องอื่นต้องคุยกันอีกแล้วนะครับ คุณคณาธิป" คำว่า 'คุณคณาธิป' ที่ถูกเน้นเสียงอย่างจงใจ ทำให้คณาธิปถึงกับกัดกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ปกติแล้วอีกฝ่ายมักจะเรียกเขาว่า 'เฮียกรณ์' ด้วยน้ำเสียงประชดประชันหรือหยอกล้อเสมอ การกลับมาใช้สรรพนามทางการและห่างเหินเช่นนี้ กำลังบอกเขาอย่างชัดเจนว่าคนตรงหน้ากำลังโกรธ... และโกรธมากด้วย ชายหนุ่มร่างสูงผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังแท้ ขายาวก้าวฉับๆ เข้าประชิดตัวคนตัวเล็กที่ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวของประธานหนุ่มไม่ได้ทำให้กันต์ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ดวงตากลมโตคู่สวยเงยขึ้นสบตา ปะทะกับแววตาที่กำลังร้อนรุ่มด้วยไฟหึงหวงและอารมณ์ค้างคา "อย่ามาทำเป็นพูดจาห่างเหินกับผมนะกันต์" คณาธิปเอ่ยเสียงต่ำ ร่างสูงก้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกัน จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดพวงแก้ม "คุณก็รู้ว่าผมกับมีนาราไม่ได้มีอะไรเกินเลย ทำไมต้องทำเป็นประชดประชันกันด้วย?" กันต์แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มหยันที่มุมปากนั้นช่างบาดตาบาดใจคนมองเหลือเกิน "ประชดเหรอครับ? คุณเอาอะไรมามั่นใจว่าผมกำลังประชดคุณอยู่? ในเมื่อคุณมีคู่หมั้นเพียบพร้อมขนาดนั้น การที่ผมถอยออกมารักษาระยะห่าง มันไม่เรียกว่า 'เจียมตัว' และ 'มีมารยาท' หรอกหรือครับท่านประธาน" "กันต์!" "ถ้าไม่มีเรื่องงานอื่นแล้ว ผมขอตัวครับ เอกสารสรุปแบบแปลนเฟสสอง ผมส่งให้ทางอีเมลเรียบร้อยแล้ว เชิญคุณเคลียร์งานต่อตามสบายเถอะครับ" พูดจบ สถาปนิกหนุ่มก็หมุนตัวเตรียมจะเดินไปยังประตูทางออกทันที แต่มีหรือที่คนอย่างคณาธิปจะยอมปล่อยให้เหยื่อ... เอ๊ย คนที่เขารักจนหมดหัวใจเดินหนีไปง่ายๆ พรึบ! มือหนาคว้าเข้าที่ข้อแขนเรียวแล้วดึงรั้งเข้าหาตัวอย่างแรง แรงเหวี่ยงนั้นทำให้กันต์เสียหลัก เซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของคนตัวโตกว่าโดยอัตโนมัติ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกล็อกด้วยท่อนแขนแข็งแรงที่กักตัวเขาไว้ระหว่างกำแพงกระจกกับร่างหนาของประธานหนุ่ม "ปล่อยนะ! คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!" กันต์ตวัดสายตาดุใส่ มือข้างหนึ่งดันอกอีกฝ่ายไว้เต็มแรง แต่คณาธิปกลับนิ่งราวกับภูเขาหิน ยิ่งไปกว่านั้น แววตาของประธานหนุ่มในตอนนี้ไม่ได้มีความเย็นชาเหลืออยู่เลย มีเพียงความดุดันแกแกมเว้าวอนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความถือดี "ไม่ปล่อย จนกว่าคุณจะเลิกทำหน้าตายใส่ผม และเลิกพูดจาผลักไสผมแบบนี้สักที" คณาธิปกดเสียงต่ำ ใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน "คุณคิดว่าผมชอบเหรอที่เห็นคุณทำเป็นไม่สนใจ? คุณคิดว่าผมมีความสุขเหรอที่ต้องทนเห็นคุณเดินหนี?" "แล้วใครเป็นคนสร้างเรื่องนี้ขึ้นมาตั้งแต่แรกเล่า!" กันต์โพล่งออกมาด้วยความอัดอั้น ยอมหลุดฟอร์มแสดงความหึงหวงออกมาให้เห็นเป็นครั้งแรก "ถ้าคุณไม่อยากให้ผมทำแบบนี้ คุณจะไปรับไปส่งคุณมีนาราทำไมล่ะครับ? จะไปไหนมาไหนด้วยกันให้เป็นข่าวทำไม? สนุกมากใช่ไหมที่เห็นผมต้องมายืนมองคุณกับผู้หญิงคนอื่น!" เสียงที่หลุดปากออกไปทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ คณาธิปชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกريบเบิกกว้างขึ้นนิดหน่อยก่อนที่มุมปากหยักจะค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เมื่อในที่สุดเขาก็ "งัด" ความหึงหวงที่ซ่อนอยู่ภายใต้กำแพงความเย็นชาของกันต์ออกมาได้สำเร็จ "อ๋อ..." คณาธิปทอดเสียงยาว แววตาระยิบระยับด้วยความพอใจ "ที่แท้ก็หึงผมนี่เอง... เด็กน้อยเอ้ย ทำเป็นปากแข็งใส่ผมอยู่ตั้งนาน" กันต์เพิ่งรู้ตัวว่าหลุมพรางที่ตัวเองขุดไว้ ดันตกลงไปเต็มๆ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความเคืองและอายที่เผลอหลุดปากสารภาพความรู้สึกออกไป "ใครหึงคุณ! อย่ามาหลงตัวเองนะคณาธิป!" "ไม่ยอมรับเหรอครับ? แต่เมื่อกี้เสียงดังฟังชัดมากเลยนะ แถมหน้าก็แดงแจ๋ด้วย" มือหนาข้างหนึ่งเปลี่ยนจากจับข้อมือมาเป็นเกลี่ยไล้ข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นและสายตาที่พราวระยับด้วยความคลั่งรักทำให้หัวใจของสถาปนิกหนุ่มเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "มือไว้นะครับ ระวังผมจะเอาไม้บรรทัดทีฟาดหน้าคุณ" กันต์ขู่เสียงลอดไรฟัน พยายามเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสวาบหวิวนั้น แต่คณาธิปกลับใช้อีกมือรวบเอวบางเข้ามาแนบชิดยิ่งกว่าเดิม จนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน "ฟาดเลยครับ ยินยอมให้ทำโทษตามใจชอบ..." ประธานหนุ่มกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่มักจะใช้สั่งการลูกน้องในที่ประชุม บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความออดอ้อนและเสน่ห์เหลือร้าย "แต่ก่อนจะลงโทษผม ช่วยตอบคำถามผมก่อนคำถามเดียว... ยังรักเฮียอยู่ใช่ไหมครับ?" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง หัวใจสองดวงเต้นระรัวแข่งกันในความเงียบ กันต์ช้อนตาขึ้นมองสบกับแววตาจริงจังที่ซ่อนความห่วงหาอาทรไว้อย่างเต็มเปี่ยม ริมฝีปากอิบอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความลังเล ความพยายามที่จะดื้อรั้นพังทลายลงในวินาทีนี้เอง ทว่า... ก่อนที่กันต์จะทันได้ขยับปากเอ่ยคำตอบใดๆ ออกมา ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงเปิดพรวดเข้ามาทันทีโดยไม่รอให้อณุญาต "เฮียกรณ์! แย่แล้วค่ะ! คุณป้าโทรมาบอกว่าทางผู้ใหญ่ฝั่งคุณมีนาราเขากำลัง—” มีนาราที่ผลุนผลุนเข้ามาหยุดชะงักกึกทันที เมื่อสายตาปะทะเข้ากับภาพเบื้องหน้า... ภาพที่ประธานหนุ่มผู้เยือกเย็นและถือตัว กำลังโอบกอดสถาปนิกหนุ่มคนเก่งไว้แนบชิดในระยะประชิดริมฝีปากห่างกันไม่ถึงคืบ คณาธิปขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดสุดขีด ส่วนกันต์รีบใช้จังหวะนี้ผลักอกแกร่งออกทันทีพร้อมกับถอยหลังเว้นระยะห่างอย่างรวดเร็ว "มีอะไรก็ว่ามามีนารา!" คณาธิปตวัดเสียงดุใส่คู่หมั้นทางธุรกิจด้วยความหัวเสียที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ "เอ่อ... คือ..." มีนารากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเจอสายตาดุราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของคณาธิป ก่อนจะหันมามองหน้ากันต์ด้วยแววตาตกตะลึงระคนหวาดหวั่น "คือ... คือคุณพ่อของคุณมีนารากับท่านประธานใหญ่กำลังเดินทางมาที่บริษัทตอนนี้เลยค่ะ!" กันต์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหันกลับมามองคณาธิปที่ใบหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที สถานการณ์ที่กำลังจะหวานซึ้ง กลับถูกพลิกผันให้กลายเป็นศึกหนักรอบใหม่ในเสี้ยววินาที พบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ - มหายุทธ์ไร้เทียมทาน