ปาร์ตี้ฉลองโปรเจกต์ผ่าน

เสียงแก้วทรงสูงกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งท่ามกลางเสียงเพลงจังหวะสนุกสนานในผับหรูระดับท็อปของเมืองหลวง บรรยากาศฉลองความสำเร็จของโปรเจกต์ใหญ่ที่ร่วมแรงร่วมใจกันแรมเดือนกำลังคึก "หมดแก้วครับคุณสถาปนิก! งานนี้ถ้าไม่ได้ไอเดียเฉียบ ๆ ของคุณกันต์ บริษัทเราคงไม่ได้กินส่วนแบ่งการตลาดระดับนั้นแน่ ๆ" เสียงตะโกนพร้อมกับแรงตบไหล่ฉาดใหญ่ทำให้กันต์ สถาปนิกหนุ่มร่างโปร่งที่เพิ่งวางแก้วมาร์ตินีลงเกือบเซถลา กันต์หัวedเราะเบา ๆ ดวงตาเรียวรีพราวระยับด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เริ่มเดินเครื่อง ปรางแก้วเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่ามอง เจ้าตัวโบกมือปัดป้องพัลวัน "พอเลยครับผู้จัดการ ผมดื่มไปกี่แก้วแล้วเนี่ย... เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นมาสมองเบลอออกแบบไม่ออก เฮียกรณ์เล่นงานผมตายคาโต๊ะประชุมแน่" แค่เอ่ยชื่อนี้ขึ้นมา บรรยากาศรอบตัวก็เหมือนจะมีออร่าความเย็นชาลอยวนเวียนขึ้นมาทันที ปกรณ์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ข้าง ๆ เหล่ตามองเพื่อนสนิทที่เป็นประธานบริษัทจอมซึน ก่อนจะหัวเราะในลำคอแล้วแกล้งเป่าปากแซว "ฮั่นแน่... พูดถึงคุณประธานปุ๊บ หน้าลอยมาปั๊บเลยนะครับคุณกันต์ กลัวเขาดุหรือว่ากลัวเขาไม่ได้ตามเช็กชื่อที่ห้องกันแน่ครับเนี่ย" "พูดมากน่าคุณปกรณ์!" กันต์ค้อนใส่เพื่อนสนิทวงใหญ่ หยิบช้อนเค้กชี้หน้าคาดโทษ แต่ยังไม่ทันได้เถียงอะไรต่อ แก้วช็อตทรงเตี้ยสีอำพันก็ถูกยื่นมาตรงหน้าโดยรุ่นน้องร่วมทีมวิศวกรรม "เอาอีกสักแก้วสครับพี่กันต์ เพื่อโปรเจกต์พันล้านของเรา!" กันต์กะพริบตาปริบ ๆ มองแก้วในมือที่ถูกคะยั้นคะยอด้วยสายตาวาววับของคนรอบข้าง ด้วยความที่เป็นคนไม่ชอบขัดใจใครในยามที่บรรยากาศกำลังสนุกสนาน สถาปนิกหนุ่มจึงรับแก้วนั้นมาแล้วกระดวดรวดเดียวหมดแก้ว ความร้อนวูบวาบแล่นพล่านจากลำคอลงสู่ช่องท้องทันที กันต์สูดปากกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ดวงตาเริ่มพร่ามัวเล็กน้อย สมองที่เคยประมวลผลแปลนอาคารได้อย่างแม่นยำเริ่มรวนเร ทว่าเสียงเชียร์รอบด้านกลับดังขึ้นกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าเขารับมือกับแอลกอฮอล์ได้ดีเกินคาด แก้วที่สอง... แก้วที่สาม... และแก้วที่สี่ตามมาติด ๆ แบบไม่ได้พักหายใจ ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง สถาปนิกฝีปากกล้าผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครคนนี้ ก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะกระจกใส ปรางแก้วแดงก่ำ ลมหายใจเข้าออกร้อนผ่าว ดวงตาคู่สวยปรือปรอยแทบจะปิดลงรอมร่อ ท่าทางมึนงอนและพวงแก้วขึ้นสีนั้นช่างดูเย้ายวนจนคนรอบข้างเริ่มมองตาค้าง "เฮ้ย... สงสัยคุณกันต์จะไม่ไหวแล้ววะ ปรากฏว่าน็อกคาที่เลย" ปกรณ์หัวเราะร่วน รีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมกดถ่ายรูปเก็บไว้เป็นหลักฐานประจานในยามเช้า แต่ทว่า... จังหวะที่นิ้วกำลังจะกดชัตเตอร์ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือก็พลันมืดดับลงเพราะเงาร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาจากด้านหลัง บรรยากาศรอบโต๊ะที่เคยส่งเสียงดังเอะอะโครมครามพลันเงียบกริบลงทันทีราวกับกดปุ่มMute อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังปะปนกับกลิ่นไอเย็นยะเยือกที่เป็นเอกลักษณ์ทำให้ปกรณ์ต้องรีบเงยหน้าขึ้นมอง แล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับยืนค้ำหัวอยู่ตรงนั้น คณาธิป หรือที่พนักงานพากันลับหลังเรียกว่า 'เฮียกรณ์' ประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและสายตาดุราวกรรมการคุมสอบ ใบหน้าหล่อเหลาไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบกวาดมองแก้วเหล้าบนโต๊ะสลับกับร่างโปร่งที่ฟุบหลับไม่รู้เรื่อง "สนุกกันมากไหมครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบจนกระดูกสันหลังวาบถูกเอ่ยออกมาสั้น ๆ แค่นั้น แต่ทำเอาทุกคนในโต๊ะถึงกับนั่งตัวลีบ ปกรณ์รีบเก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋ากางเกงแทบไม่ทัน "อะแฮ่ม... ท่านประธาน มาพอดีเลยครับ พอดีคุณกันต์เขาน็อก... แฮ่ม ฉลองเก่งไปหน่อยครับ" ปกรณ์แก้ตัวเสียงอ้อมแอ้ม คณาธิปไม่ตอบคำถาม สายตาดุคมกริบกวาดมองร่างของกันต์ที่ขยับตัวยุกยิกเบา ๆ พร้อมกับส่งเสียงครางอืออึงในลำคออย่างไม่สบอารมณ์ มือเรียวสวยที่เคยใช้จับปากกาเขียนแบบตอนนี้ทิ้งตัวแนบกับโต๊ะอย่างไร้เรี่ยวแรง ประธานหนุ่มขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความหึงหวงที่พยายามสะกดกลั้นไว้ตั้งแต่เห็นรายงานว่าลูกน้องรุมมอมเหล้าคนของเขา กำลังปะทุขึ้นมาจนน่ากลัว เขาอุตส่าห์เคลียร์งานดึกเพื่อจะมารับกลับด้วยกัน แต่ภาพที่เห็นกลับเป็นคนตัวเล็กโดนรุมมอมจนเมาแอ๋แบบนี้! "กลับบ้าน" คณาธิปเอ่ยสั้น ๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปช้อนร่างบางขึ้นมาอุบแนบอกในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย กันต์สะดุ้งเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ แขนเรียวพยายามยกขึ้นปัดป้องแต่ไม่มีแรงแม้แต่จะลืมตา "อื้อ... ใครเนี่ย... อย่ากวน... จะนอน..." เสียงหวานงึมงำประท้วงอยู่ในอกเสื้อราคาแพง ปรางแก้วแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างของประธานหนุ่ม ทำเอาคณาธิปต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ที่ตีรวน "เงียบแล้วอยู่นิ่ง ๆ ครับคุณกันต์ ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้คุณไม่ได้ลุกจากเตียงแน่" คณาธิปกระซิบเสียงต่ำชิดใบหูขาวสะอาดที่ตอนนี้แดงก่ำไม่แพ้แก้ว ประธานหนุ่มอุบร่างที่ไร้เรี่ยวแรงเดินฝ่าฝูงชนออกไปที่ลานจอดรถวีไอพีทันที โดยมีสายตาทุกคู่ในร้านมองตามด้วยความหวาดหวั่นและทึ่งในความใจกล้าของบอสใหญ่ เมื่อเข้ามาอยู่ในความเงียบสงบภายในรถยนต์หรูคันยาว คณาธิปวางร่างบางลงบนเบาะข้างคนขับอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะเอื้อมตัวไปคาดเข็มขัดนิรภัยให้ ทว่าทันทีที่เขาก้มตัวเข้าไปใกล้ กันต์ที่กำลังเมาได้ที่กลับคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อสูทของเขาแล้วดึงเข้ามาหาตัวอย่างแรง! ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งขรึมชะงักค้าง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์เจือจางปะทะเข้ากับปลายจมูกโด่ง ดวงตากลมโตที่เคยปรือปรตอนนี้ลืมขึ้นมองหน้าเขาตรง ๆ แม้จะฉ่ำเยิ้มด้วยฤทธิ์สุรา แต่กลับส่องประกายดื้อรั้นและท้าทายอย่างที่ชอบทำเวลาเถียงเขาไม่มีผิด "เฮียกรณ์..." เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อเขาเบาหวิว ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะพึมพำประโยคที่ทำเอาสติของประธานหนุ่มขาดผึ่ง "คนบ้า... ทำไมชอบดุ... รู้ไหมว่า... คิดถึงจะตายอยู่แล้ว..." คณาธิปเบิกตากว้างเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบไปชั่วขณะ แรงดึงดูดบางอย่างฉุดกระชากให้เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิม จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นที่กำลังสะท้อนภาพเงาของเขาชัดเจน นิ้วแกร่งเอื้อมขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาปรกหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา ความอ่อนโยนที่ปกติไม่เคยแสดงให้ใครเห็นถูกเผยออกมาในความมืดมิดของห้องโดยสาร "ถ้ายังไม่อยากโดนลงโทษพรุ่งนี้เช้า..." คณาธิปโน้มริมฝีปากลงไปกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่เผยอน้อย ๆ อย่างน่ารังแก น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่เก็บกดไว้ "คืนนี้เตรียมตัวรับมือให้ดีครับ... คนดื้อ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความซึนของเฮียกรณ์ด้วยกันเสมอนะครับ - มหายุทธ์ไร้เทียมทาน