หมาป่าแปลงร่างเป็นหมาโบ้

"ปล่อยผมลง... จะพาไปไหน" น้ำเสียงอู้อี้ของคนในอ้อมแขนไม่ได้มีน้ำหนักพอที่จะทำให้คณาธิปหยุดฝีเท้า ร่างสูงโปร่งในชุดสูทราคาแพงแบกสถาปนิกหนุ่มที่อยู่ในอาการกึ่งหลับกึ่งตื่นข้ามผ่านโถงทางเดินคอนโดหรู ความร้อนจากร่างกายของกันต์ที่ปะทะกับแผ่นอกของเขาทำเอาสติสัมปชัญญะที่พยายามประคองไว้แทบขาดผึง "เงียบเสียทีครับกันต์ ถ้าไม่อยากให้ผมทำอะไรที่มันมากกว่าแบกคุณขึ้นห้อง" คณาธิปเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความกดดัน กันต์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ กลิ่นน้ำหอมผสมแอลกอฮอล์จางๆ จากตัวคนตัวเล็กทำเอาคนนิ่งสุขุมอย่างเขารู้สึกปั่นป่วน มือหนาตัดสินใจใช้คีย์การ์ดแตะประตูห้องพักส่วนตัวก่อนจะดันร่างโปร่งเข้าไปด้านใน ท่ามกลางแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียง ทันทีที่เขาวางกันต์ลงบนเตียงนุ่ม อีกฝ่ายกลับไม่ยอมปล่อยมือ แต่กลับเกี่ยวรั้งลำคอของท่านประธานหนุ่มไว้จนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น "เฮียกรณ์..." เสียงเรียกนั้นแหบพร่าและออดอ้อนอย่างที่คณาธิปไม่เคยได้รับมาก่อน ดวงตากลมโตที่เคยโต้เถียงเขาอย่างเผ็ดร้อน บัดนี้กลับฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความมึนเมา "ทำไมต้องทำเหมือนรำคาญผมตลอดเวลา... ทั้งที่ใจจริงเฮียก็... หวงผมจะตาย" คณาธิปชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับสั่นรัวราวกับมีคนมาตีกลองรัวๆ อยู่ข้างใน เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั้น พยายามค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความซึนเดะที่เขาสร้างขึ้นมาเกราะป้องกันตัวเอง "อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อครับ" เขาพยายามจะผละออก แต่กันต์กลับกดท้ายทอยเขาลงมาจนหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน "ปากแข็ง..." กันต์พึมพำ ก่อนจะหลับตาลงแล้วจงใจถูไถแก้มใสเข้ากับสันกรามคมของเขาอย่างลืมตัว "ถ้าไม่รัก... แล้วจะหอบผมมาถึงห้องทำไม ไม่ปล่อยให้ผมเมาหลับไปกับพวกไอ้ปกรณ์ล่ะ... จริงไหมครับท่านประธาน" ความนิ่งเฉยที่เคยเป็นอาวุธประจำตัวของคณาธิปพังทลายลงในวินาทีนั้น เขาไม่ใช่หมาป่าผู้เยือกเย็นอีกต่อไป แต่เป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมสยบให้กับความน่ารักที่ทำลายกำแพงในใจจนหมดสิ้น "คุณกำลังทำให้ผมเสียการควบคุมนะครับกันต์" คณาธิปกระซิบชิดริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อยของอีกฝ่าย เสียงของเขาแหบพร่าจนเกือบจะเป็นคำราม "รู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นอยู่กับอะไร" "รู้... แต่ไม่หยุดหรอก" กันต์ยิ้มมุมปาก ก่อนจะใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามแนวคางของชายหนุ่มอย่างยั่วเย้า คณาธิปไม่รอช้า เขาโน้มใบหน้าลงปิดกั้นช่องว่างนั้นทันที รสจูบที่เคยกดดันและเอาแต่ใจเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความถวิลหาอย่างรุนแรง มันไม่ใช่แค่เรื่องของอารมณ์ แต่เป็นความรู้สึกที่เขาพยายามกดทับเอาไว้มาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังร้อนแรงจนแทบจะเผาไหม้ เสียงสัญญาณเตือนจากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนหัวเตียงก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน คณาธิปขมวดคิ้ว มือหนาคว้ามันขึ้นมาดู ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอ ‘มีนารา’ ยังไม่ทันที่เขาจะได้กดตัดสาย เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังรัวไม่หยุด พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รุนแรงจนน่าตกใจ "เฮียกรณ์! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าคุณอยู่ข้างในกับมัน!" เสียงกรีดร้องของมีนาราดังลอดเข้ามาในห้อง บรรยากาศแสนหวานเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น กันต์ที่สติเริ่มกลับมาเพราะเสียงเอะอะค่อยๆ ยันตัวขึ้นนั่ง สายตาที่มองมายังคณาธิปเปลี่ยนจากความออดอ้อนเป็นความเย็นชาในชั่วพริบตา "ดูท่า... ท่านประธานจะมีปัญหาใหญ่ต้องจัดการแล้วนะครับ" กันต์เอ่ยเสียงนิ่ง ลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าที่ยับย่นของตัวเองอย่างใจเย็น คณาธิปมองร่างสูงที่เดินเลี่ยงไปทางหน้าต่างห้องนอนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคุกรุ่น แต่ก่อนที่เขาจะทันได้คว้ามืออีกฝ่ายไว้ เสียงปลดล็อกรหัสผ่านหน้าห้องก็ดังขึ้น... แล้วประตูห้องก็ถูกเปิดผางออกโดยคนที่เขาไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้ "คณาธิป! คุณกล้าดียังไงถึงปล่อยให้ฉันรอนอกห้อง... แล้วนั่น!?" มีนาราหยุดยืนอึ้งเมื่อเห็นภาพนายสถาปนิกหนุ่มยืนพิงผนังด้วยท่าทางสบายๆ ทั้งที่สภาพเสื้อผ้าบ่งบอกเหตุการณ์ได้ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูด คณาธิปหันกลับไปมองหญิงสาวด้วยแววตาดุดัน ก่อนจะปรายตามองไปยังกันต์ที่ยืนแสยะยิ้มบางๆ ให้เขาเหมือนกำลังท้าทายว่าเรื่องนี้เขาจะ ‘แก้ปม’ อย่างไร "ผมว่าเรื่องของเรา... น่าจะเริ่มสนุกขึ้นอีกเยอะเลยนะครับ" กันต์พูดทิ้งท้าย ก่อนจะเดินผ่านหน้ามีนาราไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านผลงานของผมนะครับ หวังว่าตอนหน้าจะทำให้หัวใจของทุกท่านเต้นแรงยิ่งขึ้นไปอีกครับ!