เช้าวันที่หวานเกินเบอร์

แรงบีบกระชับที่รอบเอวไม่ใช่ภาพลวงตา กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของคณาธิปที่คุ้นเคยจนน่าหงุดหงิดกำลังอบอวลอยู่รอบตัวผม กันต์ธีร์ลืมตาโพลงขึ้นในทันทีที่สติสัมปชัญญะเริ่มทำงานเต็มที่ ความมืดมิดในห้องถูกแทนที่ด้วยแสงสลัวจากม่านกันยูวีที่ปิดสนิท แต่ทัศนวิสัยที่จำกัดกลับทำให้เขารับรู้ถึงไออุ่นจากแผ่นอกกว้างที่แนบชิดอยู่ด้านหลังได้ชัดเจนขึ้น นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน... ผมขยับตัวเล็กน้อย ทว่าอ้อมกอดนั่นกลับยิ่งกระชับแน่นขึ้น ราวกับว่าคนที่กำลังหลับลึกอยู่ข้างหลังเขากำลังหวงของเล่นชิ้นใหม่ที่เพิ่งได้มาครอบครอง กันต์กัดริมฝีปากแน่น พยายามนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน แต่ภาพในหัวกลับตัดจบลงที่ใบหน้าโกรธจัดของมีนาราตอนที่เขาเดินจากมา "ตื่นแล้วหรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าด้วยความงัวเงียดังขึ้นเหนือศีรษะ แรงขยับเล็กน้อยที่ทำให้รู้ว่าคณาธิปเพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมาเช่นกัน กันต์แสร้งทำเป็นหลับต่อ แต่สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้หน้าท้องผ่านเนื้อผ้าเสื้อยืดตัวบางกลับทำให้เขาขนลุกซู่จนต้องลืมตาขึ้นอีกครั้ง "ปล่อยครับคุณคณาธิป" กันต์เอ่ยเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "นี่มันห้องคุณ และเราไม่ควรจะอยู่ในสภาพแบบนี้" "สภาพไหนครับ?" คณาธิปยันตัวขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอน เขาก้มลงมองคนที่นอนขดอยู่ในอ้อมแขน สายตาคมกริบคู่นั้นมีประกายบางอย่างที่ทำให้กันต์รู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนให้จนมุม "สภาพคนที่นอนกอดกันอยู่บนเตียง หรือสภาพที่ผมตั้งใจจะบอกคุณว่า เมื่อคืนคุณเป็นคนรั้งผมไว้เอง" กันต์ชะงัก สายตาที่เคยมั่นคงเริ่มไหวระริก "ผมไม่ได้รั้ง... ผมแค่เมา และคุณก็ฉวยโอกาส" คณาธิปหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูอันตรายและพึงพอใจในเวลาเดียวกัน เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเฉียดผ่านพวงแก้มใส "คนอย่างผมถ้าจะฉวยโอกาส คงไม่จบลงแค่การนอนกอดคุณไว้ทั้งคืนแบบนี้หรอกนะกันต์" คำพูดกำกวมนั่นทำเอากันต์หน้าร้อนผ่าว เขาใช้จังหวะที่คณาธิปเผลอสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมแล้วลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แม้จะรู้ว่ามันไม่ได้ช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นเลยก็ตาม ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนกว้างสักพัก ก่อนที่ประธานหนุ่มจะลุกขึ้นตามมาในสภาพที่เสื้อเชิ้ตเปิดอ้าเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง "จำได้หรือเปล่าว่าทำไมผมถึงยอมนอนกอดคุณ" คณาธิปก้าวเข้ามากดดันจนกันต์ต้องถอยหลังไปชิดขอบหน้าต่าง "คุณละเมอเรียกชื่อผมตลอดทั้งคืน... บอกว่าเกลียดนักใช่ไหมที่ต้องเห็นผมอยู่กับคนอื่นน่ะ" "คุณมโนเก่งไปหรือเปล่าครับ" กันต์สวนกลับทันควัน แม้ในใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะ "ผมแค่เมา ผมอาจจะด่าคุณในฝันก็ได้ใครจะไปรู้" คณาธิปไม่ตอบ แต่เขากลับก้าวเข้ามาประชิดตัวจนไม่มีช่องว่างให้อีกฝ่ายถอยหนี ฝ่ามือหนาวางทาบลงบนกระจกหน้าต่าง ขังร่างสถาปนิกหนุ่มไว้ในวงแขน "จะด่าหรือจะเพ้อถึง... ผมว่าเราพิสูจน์กันตอนนี้เลยดีไหม" ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันในระยะที่ใกล้เกินกว่าจะตั้งตัว กลิ่นสะอาดจางๆ จากตัวคณาธิปกำลังมอมเมาประสาทสัมผัสของกันต์ เขาจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาที่ซ่อนความซึนเดะไว้ภายใต้หน้ากากเย็นชา คณาธิปคนนี้... คนที่ชอบทำตัวร้ายกาจเพื่อกลบเกลื่อนความหวงก้างแบบไร้เหตุผล "เฮียกรณ์ครับ" กันต์เปลี่ยนสรรพนามกะทันหัน พร้อมกับส่งยิ้มที่ทำให้คนถูกเรียกถึงกับชะงัก "ถ้าจะเอาแต่ขู่ แต่ไม่กล้าทำอะไรจริงๆ... ผมว่าเราสองคนควรเลิกเล่นเกมนี้ได้แล้วนะ" คณาธิปหรี่ตาลง ท่าทีที่ดูเหนือกว่าเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอน "คุณกำลังท้าทายผมเหรอ?" "ผมเปล่า" กันต์ยักไหล่ ทำทีเป็นไม่ใส่ใจ แต่กลับยื่นมือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนสุดของคณาธิปออกช้าๆ อย่างท้าทาย "ผมแค่กำลังบอกว่า... ถ้าจะจีบ ก็เลิกทำตัวเป็นประธานเผด็จการแล้วหัดพูดความในใจออกมาบ้าง จะได้ไม่เสียเวลาชีวิตทั้งคู่" คณาธิปนิ่งอึ้งไปเพียงครู่เดียว ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มร้ายกาจ มือหนาคว้าข้อมือของกันต์ไว้แน่นแล้วดึงเข้าหาตัวจนร่างกายปะทะกันอย่างแรง เสียงลมหายใจที่เปลี่ยนไปเป็นจังหวะที่หนักหน่วงยิ่งขึ้น ความอดทนที่คณาธิปสะสมมาตลอดคืนเริ่มพังทลายลงในวินาทีที่กันต์เป็นฝ่ายรุกก่อน "ได้... อยากได้ยินความในใจนักใช่ไหม?" คณาธิปกระซิบชิดริมฝีปาก เสียงนั้นสั่นพร่าด้วยอารมณ์ดิบ "งั้นก็เตรียมตัวฟังให้ดี เพราะหลังจากนี้ คุณจะไม่มีวันได้เดินออกจากชีวิตผมไปไหนอีก" บรรยากาศกำลังจะถึงจุดเดือดจนแทบจะเผาไหม้ทุกสรรพสิ่งภายในห้องนอนหรูหรา จังหวะที่คณาธิปกำลังจะโน้มใบหน้าลงไปประทับรอยจูบที่เขาโหยหามาตลอด ทันใดนั้น... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูห้องนอนดังรัวจนน่าตกใจ ตามมาด้วยเสียงของปกรณ์ที่ตะโกนเข้ามาอย่างตื่นตระหนกโดยไม่เกรงใจเจ้าของห้อง "เฮีย! คุณกันต์! ออกมาเถอะครับ แย่แล้ว! มีนาราพานักข่าวขึ้นมาที่บริษัท บุกมาถึงหน้าห้องทำงานแล้ว บอกว่ามาทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของเธอ!" กันต์เบิกตากว้าง เขาดันอกคณาธิปออกเบาๆ ทว่าฝ่ายนั้นกลับยังคงค้างอยู่ในท่าเดิมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะจากการถูกขัดจังหวะ คณาธิปหันไปมองประตูห้องที่ปิดสนิท ก่อนจะหันกลับมามองกันต์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม... มันคือความเด็ดขาดที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ "ดูเหมือนว่าความหวานเมื่อเช้าของเรา... จะต้องพักไว้ก่อนนะครับ" คณาธิปเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "เพราะดูท่าทางวันนี้... ผมคงต้องสั่งสอนใครบางคนให้รู้ว่า อะไรคือสิ่งที่เธอไม่มีวันจะได้แตะต้อง" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทานหวังว่าทุกคนจะยังสนุกกับความสัมพันธ์ที่เริ่มพุ่งทะยานไปข้างหน้านะครับ