ความสัมพันธ์ที่ชัดเจนขึ้น

“ถอยไปครับคุณคณาธิป สถานที่ทำงานไม่ใช่ที่ที่คนอย่างคุณจะมาสร้างมาเฟียโชว์” กันต์ธีร์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาที่จ้องมองร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มกลับวาวโรจน์ เขาขยับตัวถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับขอบโต๊ะเขียนแบบ เสียงลมหายใจของคณาธิปที่รดรินอยู่ใกล้ปลายจมูกทำเอาสถาปนิกหนุ่มต้องพยายามกลั้นใจไม่ให้สั่นไหวไปกับแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา คณาธิปไม่ถอยหนี กลับกัน... เขาวางแขนแกร่งคร่อมร่างอีกฝ่ายไว้กับโต๊ะ กักขังกันต์ธีร์ไว้ในอาณาเขตของเขาเพียงผู้เดียว นัยน์ตาสีเข้มดุจท้องฟ้ายามวิกาลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่อีกฝ่ายพยายามซ่อนไว้ “มาเฟีย?” คณาธิปแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำสั่นประสาทคนฟัง “ถ้าการปกป้องสิ่งที่ ‘เป็นของผม’ เรียกว่ามาเฟีย ผมก็ยินดีที่จะเป็นครับ กันต์... อย่าให้ผมเห็นว่าใครหน้าไหนมันกล้ามาป้วนเปี้ยนใกล้คุณอีก โดยเฉพาะคนที่รู้ทั้งรู้ว่าคุณมีเจ้าของ” กันต์ธีร์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบทะลุอก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะ ‘สถานะ’ ที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาอย่างหน้าตาเฉย ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังทำฟอร์มเย็นชาใส่กันแทบเป็นแทบตาย “เจ้าของ? ผมจำได้ว่าเรายังไม่ได้ตกลงอะไรกันสักคำ อย่ามาเหมารวมมั่วซั่วครับ” “งั้นเราก็มาตกลงกันตอนนี้เลยสิครับ” คณาธิปขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน “ผมเกลียดความคลุมเครือ และยิ่งเกลียดเวลาที่ต้องเห็นคุณไปยิ้มแย้มหรือให้ความหวังคนอื่น... กันต์ธีร์ คุณฉลาดพอที่จะรู้ว่าผมหมายถึงใครและหมายถึงอะไร” บรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน มีนาราที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของคณาธิปชะงักค้าง มือที่เตรียมจะผลักประตูเข้ามาหยุดกึกเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของชายหนุ่มที่เธอหมายปอง “ถ้าคุณต้องการความชัดเจน... ผมก็จัดให้ได้ครับ” กันต์ธีร์เชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะประหม่าจนมือสั่น แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ “แต่จำไว้ว่าถ้าคุณยังทำตัวเป็นประธานเผด็จการแบบนี้ วันไหนที่ผมเบื่อขึ้นมา ผมก็พร้อมจะทิ้งคุณไปหาคนอื่นที่เขาให้เกียรติผมมากกว่าได้ทุกเมื่อ” คณาธิปชะงัก แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงทันที เขารู้ดีว่ากันต์ธีร์เป็นคนประเภทไหน คนตรงหน้าคือพยัคฆ์ที่ไม่เคยยอมสยบให้ใคร และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เขาหลงจนหัวปักหัวปำ มือแกร่งเลื่อนขึ้นมาเชยคางมนเบาๆ ก่อนจะใช้นิ้วโป้งคลึงริมฝีปากล่างของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เปลี่ยนจากความคุกคามเป็นความโหยหาอย่างกะทันหันทำให้กันต์ธีร์ตาพร่า “งั้นลองดูสิครับ ว่าคุณจะทิ้งผมได้ยังไง ในเมื่อผมฝังรากลึกลงไปในชีวิตคุณขนาดนี้แล้ว” คณาธิปโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหู “เป็นแฟนกับผม... เลิกเอาเวลาไปสนใจคนอื่น แล้วมาสนใจแค่ผมคนเดียว ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด จะไม่ให้ใครหน้าไหนกล้ามาเหยียบย่ำคุณอีก... ตกลงไหมครับ?” กันต์ธีร์นิ่งไป ครู่หนึ่งที่ความเงียบเข้าปกคลุม เขาหลับตาลงเพื่อรวบรวมสติ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาของคนตรงหน้า “ถ้าผมตอบตกลง... คุณต้องสัญญาก่อนว่าเรื่องมีนาราต้องจบลงภายในวันนี้” “จัดการเรียบร้อยแล้วครับ” คณาธิปตอบทันควัน “ผมส่งคนไปแจ้งทางบ้านเธอแล้วว่า เราไม่มีทางบรรลุข้อตกลงทางธุรกิจใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องส่วนตัวของผมเด็ดขาด... ตอนนี้เหลือแค่คุณคนเดียวแล้วกันต์” คำตอบที่หนักแน่นและเด็ดขาดทำให้หัวใจของกันต์ธีร์กระตุกวูบ ความรู้สึกทิฐิที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เขาไม่ได้ต้องการใครที่สมบูรณ์แบบ แค่ต้องการคนที่ปกป้องเขาได้และให้ความสำคัญกับเขาเหนือสิ่งอื่นใด “ถ้างั้น... ก็ตกลงครับ” คำตอบเพียงสั้นๆ ทำเอาคณาธิปถึงกับเผยรอยยิ้มที่หาดูได้ยากออกมา เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะรั้งร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้กันต์ธีร์ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความหวานกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูที่ดังสนั่น ตามด้วยการผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต “พี่กรณ์! นี่มันหมายความว่ายังไงคะ! ที่ทางบ้านบอกว่าคุณปฏิเสธการหมั้นเพื่อไปคบกับสถาปนิกไส้แห้งนั่นน่ะ!” มีนาราเดินดุ่มๆ เข้ามาในห้อง ใบหน้าสวยจัดบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ดวงตาคู่สวยตวัดมามองกันต์ธีร์ด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะหยุดกึกเมื่อเห็นคณาธิปที่ยืนโอบกอดกันต์ธีร์ไว้ไม่ห่าง คณาธิปไม่ได้สะทกสะท้าน เขายังคงกอดกันต์ธีร์ไว้แน่น สายตาเย็นชาเหลือบมองผู้หญิงที่กำลังอาละวาดอย่างรำคาญใจ “คุณมีนารา... ผมคิดว่าผมพูดชัดเจนไปแล้วผ่านเลขาฯ ของผม” คณาธิปเอ่ยเสียงเรียบ “แล้วก็ช่วยให้เกียรติคนรักของผมด้วย ถ้าคุณยังไม่หยุดพฤติกรรมระรานแบบนี้ ผมคงต้องเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยให้เชิญคุณออกไปจากบริษัทของผมครับ” “พี่กรณ์! พี่จะเลือกมันจริงๆ เหรอคะ? พี่ลืมไปแล้วหรือไงว่าครอบครัวเรา...” “ครอบครัวผมไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียกับหัวใจของผมครับ” คณาธิปขัดขึ้น ก่อนจะก้มลงมองกันต์ธีร์ที่ยืนนิ่งอยู่ในอ้อมกอด “และสำหรับผม... กันต์สำคัญกว่าผลประโยชน์มหาศาลที่คุณพยายามเอามาล่อใจตั้งแต่วันแรก” มีนาราสะอึก มือที่กำแน่นสั่นเทา เธอหันขวับมามองกันต์ธีร์ที่ยืนนิ่งเหมือนผู้ชนะ ก่อนจะกรีดร้องออกมาด้วยความแค้นใจ “ได้! ในเมื่อพี่เลือกแบบนี้... ก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือน! พี่คิดว่าพี่หนีพ้นเหรอคณาธิป? ข่าวฉาวของคนรักพี่ที่ฉันถืออยู่ในมือเนี่ย... ถ้าหลุดออกไป พี่ว่าบริษัทพี่จะยังคงภาพลักษณ์ท่านประธานผู้แสนดีไว้ได้อีกนานแค่ไหน!” กันต์ธีร์เบิกตากว้าง ข่าวฉาว? เขาแทบไม่เคยมีข่าวเสียหายอะไรเลย แล้วผู้หญิงคนนี้กำลังพูดเรื่องอะไร? คณาธิปหรี่ตาลง แววตาดุจพยัคฆ์ทวีความน่าเกรงขามขึ้นอีกหลายเท่าตัว เขาปล่อยมือจากกันต์ธีร์แล้วก้าวเข้าไปหามีนาราเพียงไม่กี่ก้าว ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนคนในห้องรู้สึกหายใจไม่ออก “เอาเลยครับ” คณาธิปกล่าวเสียงเหี้ยม “ถ้าคุณคิดว่าภาพลักษณ์ของผมสำคัญกว่าชีวิตของคุณ... ก็ลองปล่อยข่าวออกไปสิ ผมจะให้เวลาคุณแค่หนึ่งชั่วโมง ถ้าข่าวของกันต์ออกไปแม้แต่บรรทัดเดียว ผมจะทำให้บริษัทของคุณล้มละลายภายในวันพรุ่งนี้!” มีนาราหน้าซีดเผือด เธอไม่คิดว่าคณาธิปจะยอมแลกทุกอย่างเพื่อคนๆ เดียวขนาดนี้ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นจนถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์ของกันต์ธีร์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น... หน้าจอโชว์ชื่อของ ‘พ่อ’ ที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานหลายปี พร้อมกับข้อความที่เด้งขึ้นมาเตือนว่า: *“ถ้าอยากให้ความลับเรื่องแม่ของแกปลอดภัย... อย่าดึงคนนอกเข้ามาเกี่ยว!”* กันต์ธีร์หน้าถอดสีทันที! คณาธิปหันกลับมามองคนรักด้วยสายตาสงสัย แต่ก่อนที่เขาจะเอ่ยถาม เสียงประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้งโดยปกรณ์ที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา “เฮีย! แย่แล้ว! มีคนปล่อยคลิปแอบถ่ายของกันต์ตอนที่ไปโรงพยาบาลเมื่อสามปีก่อนออกไปแล้ว... ตอนนี้โซเชียลกำลังขุดเรื่องนี้กันให้แซด!” คณาธิปและกันต์ธีร์สบตากันด้วยความตกตะลึง ในขณะที่รอยยิ้มเย้ยหยันค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าของมีนารา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 32 ด้วยกันนะครับ หวังว่าความเข้มข้นในตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับความรักของเฮียกรณ์และกันต์ธีร์จนวางไม่ลงครับ!