ฝนตก รถเสีย และห้องพักห้องเดียว

เสียงฟ้าร้องคำรามสนั่นจนกระจกบานใหญ่สั่นสะเทือนตามแรงลมพายุภูเขาที่โหมกระหน่ำยามค่ำคืน ไม่ใช่เรื่องโรแมนติกเลยสักนิดสำหรับกันต์ธีร์ในวินาทีนี้ เมื่อรถยนต์เอสยูวีคันหรูของท่านประธานหนุ่มเกิดดับสนิทกลางทางเปลี่ยว ห่างจากรีสอร์ตเป้าหมายอีกร่วมห้ากิโลเมตร ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด "เพราะคุณขับรถประชดใครมาหรือเปล่าครับ ถึงได้พาเรามาตายรังอยู่กลางป่าเขาแบบนี้" กันต์ธีร์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบในห้องโดยสารที่มืดสลัว แสงไฟกะพริบจากแผงหน้าปัดรถส่องให้เห็นใบหน้าคมคายของคณาธิปที่กำลังขบกรามแน่นจนสันนูนชัดเจน ดวงตาคมกริบหันมามองคนข้าง ๆ ด้วยความหงุดหงิดระคนกรุ่นโกรธ "ถ้าผมไม่หงุดหงิดจนเสียสมาธิ เพราะเห็นคุณนั่งยิ้มระรื่นให้ไอ้ปกรณ์ทางโทรศัพท์เมื่อตอนบ่าย รถคงไม่พังกลางทางแบบนี้หรอกครับ คุณกันต์" คณาธิปสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนแต่ไม่เคยเนียนเลยสักครั้ง "หึงก็บอกว่าหึงสครับเฮียกรณ์ ไม่เห็นต้องพาลใส่รถคันแพงเลย" สถาปนิกหนุ่มลอยหน้าลอยตาตอบ ยักไหล่เล็กน้อยอย่างไม่ยี่ระต่อรังสีความน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากร่างสูง ทว่าในใจกลับเต้นรำด้วยจังหวะแปลกประหลาดทุกครั้งที่ได้ปะทะคารมกับอีกฝ่าย ความดื้อรั้นของกันต์ธีร์ทำให้คณาธิปอยากจะเอื้อมมือไปบีบปลายจางรั้นนั้นให้หายหมั่นไส้ แต่สถานการณ์รอบตัวกลับไม่เป็นใจ เมื่อความมืดและสายฝนบีบให้ทั้งคู่ต้องวิ่งฝ่าสายฝนเข้ามาหลบยังล็อบบี้ของรีสอร์ตสไตล์โมเดิร์นลอฟท์แห่งสุดท้ายที่ยังเปิดไฟต้อนรับ แต่โชคชะตาดูเหมือนจะเล่นตลกกับคนปากแข็งทั้งสอง "ขออภัยด้วยจริง ๆ ครับคุณคณาธิป ช่วงนี้เป็นเทศกาลท่องเที่ยว ทางเราเหลือห้องพักห้องสุดท้ายจริง ๆ ครับ เป็นห้องเตียงเดี่ยวขนาดใหญ่พิเศษ... รบกวนแชร์กันสักคืนนะครับ" พนักงานต้อนรับกล่าวด้วยสีหน้าสำนึกผิด พร้อมยื่นคีย์การ์ดห้องพักหมายเลข 404 ให้ คณาธิปนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดมองคีย์การ์ดในมือสลับกับใบหน้าของกันต์ธีร์ที่นิ่งอึ้งไปเช่นกัน ภายในห้องพักหมายเลข 404 กลิ่นอายความอึดอัดลอยอบอวลทันทีที่ประตูห้องปิดลง เสียงฝนด้านนอกยังคงกระหน่ำซัดสาดเข้ากับกระจกหน้าต่าง ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศภายในห้องที่กว้างขวางดูแคบลงไปถนัดตาเมื่อมีผู้ชายตัวโตถึงสองคนยืนประจันหน้ากัน "คุณนอนบนเตียงเดี๋ยวผมจัดการโซฟาเองครับ" คณาธิปเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ถอดเสื้อสูทเนื้อดีพาดไว้ที่พนักเก้าอี้ เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกชื้นแนบเนื้อจากละอองฝน "ไม่ต้องหรอกครับ เฮียตัวใหญ่กว่าผม นอนโซฟาคงปวดหลังแย่ เดี๋ยวผมนอนโซฟาเองครับ" กันต์ธีร์ปฏิเสธเสียงเรียบ แม้ลึก ๆ จะหวั่นไหวกับภาพตรงหน้าไม่น้อย ประธานหนุ่มเวลาเสื้อผ้าเปียกน้ำจนเห็นโครงสร้างร่างกายนี่มันอันตรายต่อหัวใจคนมองเสียจริง "บอกให้นอนบนเตียงก็คือนอนครับ อย่าดื้อกับผมให้มากนักเลยคุณกันต์" คณาธิปสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ความสูงและแรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้กันต์ธีร์ต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ดวงตาทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและความอบอุ่นจากร่างกายของคณาธิปแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท หัวใจของกันต์ธีร์กระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่าเสียงฝนด้านนอก มือหนาของประธานหนุ่มยกขึ้นกั้นขอบผนังไว้ทั้งสองข้าง กักขังร่างเพรียวบางให้อยู่ในอาณัติโดยสมบูรณ์ "ปากเก่งนักนะ... เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น แต่พออยู่กันสองคนทำไมถึงเงียบไปล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนสถาปนิกหนุ่มขนลุกซู่ "ผมไม่ได้... อื้อ..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคณาธิปฉวยโอกาสก้มลงปิดริมฝีปากนุ่มของคนอวดดีทันที สัมผัสแรกเต็มไปด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ แต่ไม่นานนักก็แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่ร้อนแรงจนแทบละลายสติของคนฟังให้หลุดลอย กันต์ธีร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชั่วพริบตาเดียวที่เผลอไผล มือเรียวก็เผลอขยุ้มสาบเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว คณาธิปผละริมฝีปากออก1นิด ปล่อยให้อีกฝ่ายหอบหายใจโกยอากาศเข้าปอด ทว่าหน้าผากกลับยังคงแนบชิดกัน ลมหายใจร้อนรินรดกันจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร "ถ้ายังดื้อใส่ผมอีก... ผมจะไม่หยุดแค่นี้แน่ครับคุณกันต์" เสียงกระซิบพร่าเบาแต่ทรงพลังทำลายกำแพงความเย่อหยิ่งของกันต์ธีร์ลงราบคาบ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและหัวใจเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอกนั้นเอง... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวยามวิกาลขัดจังหวะความเป็นไปทุกอย่างในห้องพัก คณาธิปขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง ขณะที่กันต์ธีร์อาศัยจังหวะนี้ดันแผ่นอกแกร่งให้ออกจากตัว ประธานหนุ่มเดินไปกระชากประตูเปิดด้วยใบหน้าบึ้งตึงพร้อมระเบิดอารมณ์ใส่ผู้รบกวน ทว่าบุคคลที่ยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าห้อง กลับไม่ใช่พนักงานโรงแรมอย่างที่คิด... "อ้าว เฮียกรณ์! ผมลืมกุญแจสำรองไว้ห้องนี้ ขอเข้ามานอนด้วยคนนะพอดีห้องผมแอร์เสีย" ปกรณ์ส่งยิ้มกวนประสาทเข้ามาในห้อง โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองเพิ่งทำลายวินาทีสำคัญที่สุดในชีวิตรักของท่านประธานไปเสียแล้ว --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนมหายุทธ์ไร้เทียมทานเสมมานะครับ