ความจริงใจชนะทุกสิ่ง

"ผมไม่ได้มาเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองคู่ควรกับตำแหน่งคู่ค้าทางธุรกิจของคุณป้าหรอกนะครับ... แต่ผมมาเพื่อยืนยันว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา คณาธิปไม่เคยทำงานคนเดียวอย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว" สุ้มเสียงราบเรียบ ทว่ามั่นคงและก้องกังวานในห้องรับรองพิเศษของคฤหาสน์ตระกูลจิรวัฒน์ ทำให้บรรยากาศที่เคยอึมครึมราวก่อนพายุเข้าถึงกับเงียบกริบลงในทันที กันต์ธีร์ในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มยืนหลังตรงอย่างสง่างาม สายตาคมกริบไม่ได้หลบเลี่ยงดวงตาคู่คมของประมุขหญิงแห่งอาณาจักรหมื่นล้านที่กำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาประเมินค่าตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของสถาปนิกหนุ่มไม่ได้บ่งบอกถึงความหวาดกลัว ตรงกันข้าม... มันคือความจริงใจที่บริสุทธิ์จนน่าตกใจ คุณหญิงกัลยา วางถ้วยชาพอร์ซเลนลงบนจานรองเสียงกระทบกันเบา ๆ แต่ก้องกังหันในความรู้สึกของทุกคนในห้อง คณาธิปที่ยืนอยู่ข้างกายของคนรักขยับตัวเล็กน้อย มือหนาแอบเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของกันต์ไว้แน่น สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของท่านประธานหนุ่มส่งผ่านมาเพื่อบอกเป็นนัยว่า *'พอได้แล้ว'* แต่กันต์กลับบีบมือตอบกลับเบา ๆ เป็นเชิงว่า *'ปล่อยให้ผมจัดการเถอะน่า'* "ความจริงใจเหรอคุณกันต์ธีร์?" คุณหญิงกัลยาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทรงอำนาจผ่านวัยแต่ยังคงความเฉียบคม "คนในแวดวงธุรกิจใช้คำนี้มานักต่อนักแล้ว เพื่อซ่อนผลประโยชน์มหาศาลไว้เบื้องหลัง ฉันเห็นมาเยอะ มากกว่าอายุของเธอเสียอีก ทำไมฉันถึงต้องเชื่อว่าเด็กหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาพัวพันกับลูกชายฉันไม่กี่เดือน จะไม่ได้หวังอะไรมากกว่าผลประโยชน์จากโปรเจกต์ใหญ่ครั้งนี้?" เฮียกรณ์ขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันที ปากร้าย ๆ เตรียมจะสวนกลับมารดาเพื่อปกป้องคนรัก "คุณแม่ครับ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับงาน..." "ผมไม่ได้หวังผลประโยชน์จากโปรเจกต์ครับ คุณป้า" กันต์เอ่ยแทรกขึ้นอย่างสุภาพ แต่เด็ดเดี่ยวพอที่จะทำให้คณาธิปต้องชะงักคำพูดไว้ นัยน์ตาส่อแววจริงจังมองตรงไปยังมารดาของคนรัก "ถ้าผมหวังผลประโยชน์ทางธุรกิจจริง ๆ ป่านนี้ผมคงเลือกรับข้อเสนอซื้อหุ้นบริษัทสตาร์ทอัพของผมจากกลุ่มทุนต่างชาติไปนานแล้ว ไม่มานั่งทะเลาะกับลูกชายของคุณป้าเรื่องดีไซน์แปลนตึกจนถึงตีสามทุกวันหรอกครับ" มุมปากของคุณหญิงกัลยา กระตุกขึ้นเล็กน้อย คล้ายจะอมยิ้มแต่ก็ฝืนไว้ทัน "แล้วสิ่งที่เธอทำ... การที่เธอเข้ามาปั่นป่วนชีวิตของคณาธิป จนทำให้เขาเสียสมาธิจากการประชุมสำคัญเมื่อสัปดาห์ก่อนล่ะ เธอจะอธิบายว่ายังไง?" "นั่นเพราะเขามัวแต่หึงผมกับมีนาราต่างหากล่ะครับคุณป้า" กันต์ตอบหน้าตาเฉย กล้าหาญชาญชัยจนปกรณ์ที่แอบยืนลุ้นอยู่หน้าประตูถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความเสียว "เฮียกรณ์เขาน่ะ ปากบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา แต่เวลาเห็นผมคุยกับคนอื่นทีไร เป็นต้องหาเรื่องมาประชดประชันทุกที คนแบบนี้ถ้าไม่คอยดัดนิสัยบ้าง เดี๋ยวอนาคตคงได้เป็นโรคกระเพาะเพราะความซึนกินตับแน่ ๆ ครับ" "กันต์!" คณาธิปเค้นเสียงดุ ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่ถูกแฉกลางวงผู้ใหญ่แบบไร้ฟิลเตอร์ ท่านประธานหนุ่มผู้เยือกเย็นเสมอในสายตาพนักงาน กลับกลายเป็นเด็กหนุ่มหน้าบางขึ้นมาทันทีเมื่อโดนคนรักแฉพฤติกรรมซึนเดะ คุณหญิงกัลยาจ้องมองภาพนั้น นัยตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแววอ่อนลงวูบหนึ่ง รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด ผู้หญิงผ่านโลกมามากอย่างท่านย่อมมองออกว่าแววตาที่คณาธิปใช้มองกันต์นั้นเต็มไปด้วยความรักและความหวงแหนขนาดไหน และที่สำคัญ... ไม่มีร่องรอยของการเสแสร้งเลยแม้แต่น้อย "แกนี่นะคณาธิป..." คุณหญิงถอนหายใจยาว "ปล่อยให้เด็กมันมาแฉกลางบ้านแบบนี้ เสียชื่อประธานบริษัทหมด" "คุณแม่ครับ..." เฮียกรณ์เสียงอ่อนลงโดยอัตโนมัติ "เอาล่ะ" คุณหญิงกัลยาโบกมือปัดเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่าทางสง่างามเดินตรงเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าของกันต์ธีร์ สถาปนิกหนุ่มยังคงยืนนิ่ง ไม่ถอยหนีแม้แต่น้อย ท่านประธานเอื้อมมือมาหมายจะดึงกันต์ไปหลบหลังตัว แต่คุณหญิงกลับยื่นมือไปแตะที่แขนเสื้อของกันต์เสียเอง "ฉันไม่ได้เกลียดคนปากเก่งหรอกนะคุณกันต์ธีร์..." น้ำเสียงของคุณหญิงอ่อนลงกว่าเดิมมาก "เพราะคนส่วนใหญ่ที่เข้ามาหาคณาธิป มักจะมีแต่พวกคอยพยักหน้าและเห็นด้วยกับมันทุกเรื่องจนลูกชายฉันกลายเป็นคนเย่อหยิ่งและโดดเดี่ยว... การที่เธอ กล้าเถียง กล้าขัดคอ และกล้าเอาชนะมันในทุก ๆ เรื่องแบบนี้... อาจจะเป็นสิ่งเดียวที่บริษัทจิรวัฒน์กรุ๊ปขาดหายมาตลอดก็ได้" กันต์กะพริบตาปริบ ๆ คล้ายไม่แน่ใจว่าตนเองหูฝาดไปหรือไม่ รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้าหวานอย่างปิดไม่มิด "แปลว่า... คุณป้าไฟเขียวแล้วใช่ไหมครับ?" "ฉันยังไม่ได้พูดสักคำ!" คุณหญิงแกล้งทำเสียงดุกลบเกลื่อนความเอ็นดู "แค่ยอมรับว่าเธอกล้าหาญดี... ส่วนเรื่องอื่น ๆ ให้มันเป็นเรื่องของพวกเธอไปเคลียร์กันเองก็แล้วกัน ฉันแก่แล้ว ไม่อยากเปลืองแรงมานั่งปวดหัวกับคนซึน ๆ อย่างลูกชายตัวเองหรอก" พูดจบ คุณหญิงกัลยาก็หันหลังเดินกลับขึ้นชั้นบนของคฤหาสน์ ทิ้งให้หนุ่มใหญ่ทั้งสองคนยืนอยู่ท่ามกลางความโล่งอกโล่งใจ ปกรณ์ที่แอบดูอยู่รีบวิ่งเข้ามาตบไหล่เฮียกรณ์ดังป้าบด้วยความหมั่นไส้ "โอโห้เฮีย! รอดตายหวุดหวิดนะมึง เมียเคลียร์ให้แทบไม่ต้องออกแรงเลยนี่หว่า" "แกเงียบไปเลยนะปกรณ์!" คณาธิปถลึงตาใส่เพื่อนสนิท ก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่ยืนยันยิ้มแป้นแล้นอยู่ข้างกาย มือหนาคว้าเอวบางเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วโดยไม่สนสายตาใคร ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างใบหูขาวผ่องด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและอันตราย "เก่งนักนะ... กล้าเอาเรื่องของฉันไปฟ้องคุณแม่เหรอ?" "ก็คนมันเรื่องจริงนี่ครับ ประธานคณาธิปผู้ยิ่งใหญ่" กันต์เอียงคอยิ้มเยาะอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย "หรือว่า... จะให้ผมทบทวนความซึนของคุณให้คุณแม่ฟังอีกรอบดีล่ะครับ?" คณาธิปหัวเราะในลำคออย่างหมั่นเขี้ยว ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสอุ่นร้อนที่ริมฝีปากทำให้กันต์เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "เรื่องนั้นเอาไว้เคลียร์กันบนเตียงที่คอนโดดีกว่าครับ..." กระซิบเสียงทุ้มต่ำชวนใจสั่น "เพราะคืนนี้... ฉันจะเอาคืนเธอให้ทบต้นทบดอกเลยทีเดียว" บรรยากาศกำลังจะหวานซึ้งและฟินจิกหมอนจนทะลุปรอท หากแต่จังหวะที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะทาบทับเข้าหากัน เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคณาธิปก็แผดเสียงดังลั่นลายความเงียบขึ้นมาเสียก่อน เฮียกรณ์ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ควักเครื่องขึ้นมาด้วยความรำคาญใจ แต่เพียงแค่ก้มลงมองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ... สีหน้าของท่านประธานหนุ่มก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมลงในทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ กันต์สังเกตเห็นความผิดปกติจึงชะโงกหน้าไปมองที่หน้าจอโทรศัพท์ด้วยความสงสัย สายเรียกเข้าจาก: **"มีนารา"** และข้อความแจ้งเตือนล่าสุดที่เด้งขึ้นมาพร้อมกันบนหน้าจอล็อกสกรีน ทำเอาเลือดในกายของคณาธิปเย็นเฉียบลงชั่วขณะ— *[คุณกรณ์คะ... รีบมาที่โรงพยาบาลด่วนเลยค่ะ คุณอา (พ่อของกันต์) เกิดอุบัติเหตุระหว่างทางมาที่บริษัท อาการวิกฤตมากค่ะ!]* พบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ - มหายุทธ์ไร้เทียมทาน