ท่านประธานออกโรงปกป้อง

"คิดว่าอำนาจในมือจะทำให้บงการชีวิตใครก็ได้ตามอำเภอใจอย่างนั้นหรือครับ... ท่านประธานกิตติมศักดิ์" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ร่างสูงสง่าของคณาธิปไม่ได้ก้าวถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ยิ่งไปกว่านั้น เขากลับก้าวเข้าไปยืนขนาบข้างร่างโปร่งของกันต์ธีร์ไว้อย่างปกป้อง ไหล่กว้างแผ่ไอความเยือกเย็นที่พร้อมจะชนกับทุกคนบนโลกใบนี้เพื่อคนข้างกาย บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน สายตาคมกริบของประธานผู้พ่อหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ เมื่อบุตรชายแท้ๆ กล้าหักหน้าตนเองกลางวงล้อมของผู้ถือหุ้น "คณาธิป แกกำลังลืมตัวนะ แกกล้าพูดกับพ่อแบบนี้เพื่อคนนอกคนนี้เนี่ยนะ" ท่านประธานอาวุโสเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาดุจเหยี่ยวตวัดมองกันต์ธีร์ด้วยความดูแคลน "สถาปนิกไร้หัวนอนปลายเท้าคนเดียว ถึงกับทำให้ลูกชายฉันเสียมารยาทได้เชียวรึ" กันต์ธีร์ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์อย่างไม่เกรงกลัว แม้เบื้องหน้าจะเป็นมหาเศรษฐีผู้มีอิทธิพลคับฟ้า แต่เขาก็ไม่ใช่กระดาษทิชชúที่ใครจะขยำขยี้ได้ตามใจชอบ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเตรียมจะสวนกลับด้วยวาจาเชือดเฉือนตามสไตล์ ทว่า... หมับ! มือหนาของคณาธิปเอื้อมมากุมข้อมือเรียวของกันต์ธีร์ไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงแต่หนักแน่นพอที่จะส่งผ่านความอบอุ่นและความปกป้องมาให้ กันต์ธีร์ชะงัก เงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างที่ยืนบังลมฝนให้อย่างไม่คาดคิด หัวใจที่เต้นระรัวด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับเต้นผิดจังหวะด้วยเหตุผลอื่นแทน "คนนอกเหรอครับ?" คณาธิปแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบจ้องตรงไปยังบิดาโดยไม่หลบสายตา "คนๆ นี้ไม่ใช่คนนอก... และผมกำลังจะพูดให้ชัดเจนตรงนี้เลยว่า กันต์ธีร์คือคนที่สำคัญที่สุดคนหนึ่งในชีวิตผม ใครก็ตามที่คิดจะใช้เกมธุรกิจมาเหยียบย่ำเขา... ต้องเดินข้ามศพผมไปก่อน" เพล้ง! เหมือนมีเสียงกระจกแตกกระจายในความรู้สึกของทุกคนในห้อง มีนาราที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่มุมห้องถึงกับเข่าอ่อนจนต้องเกาะพนักเก้าอี้ไว้แน่น เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือดด้วยความแค้นเคือง ส่วนปกรณ์ที่แอบยืนดูเหตุการณ์อยู่ตรงประตูถึงกับยกมือขึ้นตบหน้าผากเบาๆ กับความคลั่งรักแบบไม่สนสี่สนแปดของเพื่อนสนิท ท่านประธานอาวุโสหน้าชาดล หน้าคมเข้มขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกบุตรชายหักหาญน้ำใจต่อหน้าธารกำนัล "แก... แกกล้าประกาศตัวปกป้องมันขนาดนี้เลยเรอะ!" "ผมพูดความจริงครับ" คณาธิปตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดไร้ช่องว่าง "โครงการนี้ตัดสินด้วยฝีมือ ไม่ใช่เส้นสาย และถ้าพ่อยังใช้5วิธีสกปรกแบบนี้อีก... ผมนี่แหละที่จะถอนตัวจากตระกูลและบริษัทนี้ด้วยตัวเอง" คำประกาศิตนั้นเด็ดเดี่ยวจนไม่มีใครกล้าหายใจแรง กันต์ธีร์มองแผ่นหลังของคนตรงด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ความอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาถึงขอบตา คนปากร้ายที่ชอบทำหน้าบึ้งตึงใส่เขาทุกวัน คนที่เขาเคยคิดว่าเย่อหยิ่งและเย็นชา... ในยามวิกฤตกลับยืนหยัดปกป้องเขาด้วยชีวิต ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ท่านประธานอาวุโสจะสะบัดหน้าพรืดด้วยความโมโหสุดขีด แล้วเดินกระแทกเท้าออกนอกห้องไปอย่างไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ มีนารารีบวิ่งตามออกไปแทบไม่ทัน ทิ้งให้บรรยากาศในห้องเหลือเพียงความโล่งอกและแรงดึงดูดประหลาดระหว่างคนทั้งสอง เมื่อประตูปิดลง คณาธิปถึงได้ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด เขาหันกลับมามองสถาปนิกหนุ่ม สำรวจร่องรอยความเครียดบนใบหน้าสวยด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความดุดันเป็นความห่วงใยในเสี้ยววินาที "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" เสียงทุ้มเอถามเบาๆ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่กลับเจือความอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด กันต์ธีร์กระพริบตาปริบๆ หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เขารีบดึงข้อมือตัวเองกลับเบาๆ แม้จะไม่อยากปล่อยให้หลุดมือ "คุณ... บ้าหรือเปล่า ไปประกาศกร้าวแบบนั้นใส่พ่อตัวเอง เดี๋ยวก็ได้เรื่องหรอก" "ก็คนมันโมโห ใครกล้ามาทำร้ายคนของผม... ผมก็ไม่เอาไว้ทั้งนั้นแหละ" คณาธิปสวนกลับทันควัน ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยด้วยความเขินที่พยายามกลบเกลื่อน "แล้วก็นะ... เลิกทำหน้าดื้อใส่ผมสักที รู้ไหมว่าผมใจหายแค่ไหนตอนเห็นพ่อผมยืนอยู่ตรงนั้น" ประโยคบอกเลิกซึนที่หลุดออกมาจากปากประธานหนุ่ม ทำเอาสถาปนิกฝีปากกล้าถึงกับพูดไม่ออก สองคนยืนสบตากันในระยะประชิด เคมีที่คุกรุ่นด้วยความฟินแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องดูจะสูงขึ้นอย่างผิดปกติ กันต์ธีร์กำลังจะอ้าปากแซวเพื่อแก้เขิน แต่ทว่า... ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของเลขานุการสาวที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ราวกับโลกกำลังจะแตก "คุณคณาธิปคะ... คุณกันต์ธีร์... แย่แล้วค่ะ! ตอนนี้ข่าวเรื่องที่คุณประธานประกาศถอนทุนและภาพที่คุณปกป้องคุณกันต์หลุดออกไปถึงสำนักข่าวเศรษฐกิจแล้วค่ะ แถมตอนนี้... มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังบุกเข้ามาที่ล็อบบี้บริษัทเพื่อทวงถามเรื่องนี้โดยตรงแล้วค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ