พายุลูกแรกพัดเข้าหา

เสียงตบโต๊ะทำงานดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงชั่วคราวของไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง จนเหล่าวิศวกรและคนงานที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานกันอย่างขันแข็ง ถึงกับต้องสะดุ้งเฮือกแล้วหันขวับมามองต้นตอของเสียงเป็นตาเดียว มีนาราในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงระยับ กำลังยืนจังก้าด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาคู่คมที่กรีดอายไลเนอร์มาอย่างเฉียบคมจ้องมองตรงไปยังร่างโปร่งของสถาปนิกหนุ่มที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะเขียนแบบด้วยท่าทีสบายๆ ชวนหมั่นไส้ "คุณคิดว่าคุณเป็นใคร ถึงกล้าดีมากำหนดยกเลิกโครงการร่วมทุนของตระกูลเรา!" เสียงแหลมสูงตวัดกรีดแทงบรรยากาศตึงเครียดให้เฉียบขาดยิ่งขึ้น "กันต์ธีร์! คุณมันก็แค่สถาปนิกรับจ้างกินเงินเดือน อย่าคิดนะว่าเกาะพี่ชายฉันแล้วจะทำตัวกร่างเหิมเกริมใส่ฉันได้!" กันต์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะดุ้งสะเทือน รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากระบายขึ้นอย่างเยือกเย็น ชวนให้คนที่กำลังเดือดดาลยิ่งหัวเสียหนักกว่าเก่า ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทันและเหนือกว่าอย่างปิดไม่มิด "คุณมีนารากล่าวหาผมเกินไปหรือเปล่าครับ" กันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าราบเรียบจนน่าหมั่นไส้ "เรื่องสัญญาร่วมทุนนั่น เป็นการตัดสินใจของคณะกรรมการบริหาร และเหนือสิ่งอื่นใด... คุณคณาธิปเป็นคนเซ็นอนุมัติเองทุกตัวอักษร ถ้าคุณจะไม่พอใจ ผมแนะนำให้ไปโวยวายกับ 'คู่หมั้น' ของคุณเองบนเพนต์เฮาส์โน่น จะมาแหกปากโวยวายกลางฝุ่นปูนซีเมนต์แบบนี้ มันเสียภาพลักษณ์คุณหนูตระกูลดังหมดนะครับ" "แก...!" มีนาราพุ่งตัวเข้าหาด้วยความบันดาลโทสะ มือเรียวเง้าง้างขึ้นหมายจะตบลงบนใบหน้าเนียนใสของอีกฝ่ายให้หายแค้น หมับ! ทว่ามือเรียวยังไม่ทันกระทบผิวแก้ว ข้อมือบางกลับถูกคว้าเอาไว้กลางอากาศด้วยมือหนาของใครบางคนที่มีแรงบีบมหาศาลจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด กันต์กะพริบตาปริบๆ เมื่อจู่ๆ ร่างสูงใหญ่คุ้นเคยของคณาธิปที่ควรจะประชุมอยู่บริษัทใหญ่ กลับมายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ใบหน้าคมคายบึ้งตึงดั่งพายุฤดูร้อน ดวงตาคมกริบกวาดมองมีนาราด้วยแววตาเย็นชาจนติดลบ บรรยากาศรอบตัวแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนทุกคนในรัศมีสิบเมตรต้องถอยกรูด "ทำอะไรของคุณ มีนารา" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาอย่างน่ากลัว "กรณ์!" มีนารารีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นออดออเซาะทันที ดวงตาคลอหน่วยด้วยน้ำตาอย่างน่าสงสาร "ผู้ชายคนนี้มันหยามมีนาราค่ะกรณ์ มันพูดจาดูถูกตระกูลเราแถมยัง... อุ๊ย!" "หยุดตรรกะป่วยๆ ของคุณไว้แค่นั้นเถอะ" คณาธิปสะบัดข้อมือของเธอออกอย่างไร้เยื่อใยราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ ร่างสูงก้าวขยับเข้ามาบังร่างโปร่งของกันต์ไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังอดีตคู่หมั้นสาว "ผมเป็นคนสั่งระงับสัญญาเองทั้งหมด เพราะฉะนั้น ถ้าคุณอยากหาคนลงโทษ ก็เชิญมาลงที่ผม... แต่อย่าได้แตะต้องคนของผมแม้แต่ปลายเล็บ" คำว่า 'คนของผม' หลุดออกมาจากปากท่านประธานจอมซึน ทำเอาหัวใจของคนที่ยืนอยู่ด้านหลังกระตุกวูบอย่างแรง กันต์เม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู ทั้งที่พยายามจะตีสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดแล้วแท้ๆ มีนาราหน้าซีดเผือก เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือดเมื่อตระหนักชัดเจนว่าผู้ชายตรงหน้าไม่มีเยื่อใยเหลือให้เธออีกต่อไปแล้ว เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังรัวถอยหลังด้วยความคับแค้นใจ ก่อนเธอจะหันหลังขวับแล้ววิ่งหนีออกไปจากไซต์งานท่ามกลางสายตาของคนนับสิบ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงลมหายใจและฝุ่นผงที่ลอยวนในอากาศ คณาธิปยังคงยืนนิ่ง ไม่ยอมหันกลับมามองคนด้านหลังทันที แผ่นหลังกว้างที่แผ่ไอความหงุดหงิดออกมาทำให้กันต์อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปสะกิดเบาๆ ที่ข้อศอก "เป็นอะไรครับท่านประธาน... หึงผมเหรอ ถึงได้รีบพุ่งตัวมาปกป้องขนาดนี้" เสียงใสเอ่ยแซوกลั้วหัวเราะเบาๆ เพื่อทำลายบรรยากาศตึงเครียด คณาธิปหันขวับกลับมามองทันที ดวงตาคมดุจ้องเขม็งร่างโปร่งตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม ปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ "ใครหึงคุณ ทุรילกันต์!" ประธานหนุ่มสวนกลับทันควันด้วยน้ำเสียงห้วนจัด หูสองข้างแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัดแม้จะพยายามกลบเกลื่อน "ผมแค่กลัวว่าถ้าคุณโดนยัยนั่นตบขึ้นมา งานชะงักแล้วใครจะรับผิดชอบแบบแปลนที่แก้มาเป็นสบรอบกันล่ะ ห้ะ!" "อ๋อ... กลัวงานชะงักนี่เอง" กันต์ลากเสียงยาวอย่างรู้ทัน ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "งั้นที่ตะโกนบอกว่า 'คนของผม' เมื่อกี้ ก็คงหมายถึง 'ทาส In-house สถาปนิกผู้โชคร้าย' สินะครับ" คณาธิปชะงักกึก พูดไม่ออกไปชั่วขณะเมื่อโดนย้อมแมวคำพูดใส่หน้าตรงๆ ใบหน้าที่ปกติจะเยือกเย็นและเฉียบคม บัดนี้กลับขึ้นสีแดงลามไปจนถึงต้นคอ มือหนายกขึ้นเสยผมตัวเองอย่างหงุดหงิดที่เผลอพูดความในใจออกไปเต็มเปี่ยม "คุณนี่มัน..." คณาธิปกัดฟันกรอด ก้าวประชิดตัวเข้ามาจนกันต์ต้องผถอยหลังไปชนกับโต๊ะทำงานด้านหลัง แผงอกกว้างกั้นขวางทางหนีไว้ทุกด้าน จนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศหายใจ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใส "ปากเก่งนักนะ... อยากโดนลงโทษให้เข็ดขยาดนักหรือไง ถึงได้ชอบยั่วผมนัก ห้ะ?" เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ชิดริมฝีปาก ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ กันต์ชะงักค้าง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เคมีอันตรายที่แผ่ซ่านระหว่างคนทั้งคู่กำลังทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ มือบางที่ตั้งใจจะผลักอกอีกฝ่ายออก กลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทราคาแพงเอาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ทว่า... ในวินาทีที่ใบหน้าของคณาธิปกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกันนั้นเอง กริ๊งงงง! เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคณาธิปก็แผดเสียงดังลั่นลายความเงียบขึ้นมาขัดจังหวะหน้าตาเฉย คณาธิปสบถเบาๆ ในลำคออย่างหัวเสียสุดขีด ดวงตาคมตวัดมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความหงุดหงิด แต่เพียงแค่กวาดสายตาผ่านชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ใบหน้าคมคายที่กำลังเคลิบเคลิ้มเมื่อครู่ก็กลับถอดสีลงทันที ราวกับโดนน้ำเย็นจัดสาดเข้าหน้า กันต์สังเกตเห็นความผิดปกติที่ฉายชัดขึ้นบนใบหน้าของพระเอกหนุ่ม จึงขยับตัวออกห่างเล็กน้อยเพื่อเปิดทางให้ "ใครโทรมาเหรอครับ หน้าถึงได้ซีดเป็นไก่ต้มขนาดนั้น" กันต์ถามด้วยความฉงน คณาธิปนิ่งค้างไปหลายวินาที มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ สายตาที่เคยแข็งกร้าวและมั่นใจในตัวเองเสมอ บัดนี้กลับฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่กันต์ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต "พ...พ่อ..." คณาธิปพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาหวิว ราวกับเสียงกระซิบจากคนใกล้ตาย "พ่อรู้เรื่องที่ไซต์งานแล้ว... และตอนนี้..." ยังไม่ทันที่ประธานหนุ่มจะพูดจบประโยค เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินโถงทางเข้า พร้อมกับร่างของบอดี้การ์ดในชุดสูทดำนับสิบคนที่เดินเรียงแถวเข้ามาตรึงกำลังล้อมรอบพื้นที่ทั้งหมดไว้ในพริบตา และตรงกลางวงล้อมนั้น... ร่างสูงสง่าของประธานกิตติมศักดิ์ผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรธุรกิจอสังหาฯ—บิดาแท้ๆ ของคณาธิป—กำลังก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาดั่งน้ำแข็ง พร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษซึ่งส่งตรงมายังคนทั้งคู่! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ!