กับดักในตำหนักใน

"จอกสุรานี้... สนมเอกซูเป็นผู้เมตตาพระราชทานให้หมอหญิงเซี่ยด้วยตนเอง เหตุใดเจ้าจึงกล้าปฏิเสธความหวังดีเล่า" น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่เคลือบไว้ด้วยยาพิษดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของตำหนักใน กลิ่นหอมหวานของสุราดอกท้อลอยกรุ่นอบอวลชวนให้มึนเมา ทว่ากลับทำให้เซี่ยจื่อเวยรู้สึกคลื่นไส้จนอยากอาเจียนออกมาเสียให้ได้ นางปรายตามองจอกหยกขาวในมือของนางกำนัลด้วยแววตาราวกับมองซากศพ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากอย่างไม่นึกเกรงกลัวอำนาจใด เซี่ยจื่อเวยแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "หม่อมฉันฝีมือตื้นเขิน เกรงว่าคงรับบุญคุณอันล้นพ้นนี้ไม่ไหวเพคะ สนมเอกซูโปรดเก็บน้ำใจนี้ไว้ดื่มเองยามค่ำคืนเถิด เผื่อว่าจะช่วยให้ฝันดี... หรือฝันร้าย จนไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีก" "บังجาญ!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว สนมเอกซูหน้าถอดสีด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาทอดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความอาฆาตมาดร้าย นางส่งสัญญาณมือเพียงนิดเดียว นางกำนัลร่างกำยำสองคนก็ก้าวเข้ามาประกบซ้ายขวา หมายจะบังคับกรอกสุราพิษลงคอเซี่ยจื่อเวยให้จงได้ ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วหยาบกระด้างจะทันได้แตะต้องชายเสื้อของหมอสาว ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรเงินก็ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างคนทั้งสองราวกับภูผา หลี่จวินเหยาไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับลดฮวบลงจนติดลบ ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วตำหนักจนข้าราชบริพารต่างพากันตัวสั่นเทาเข่าอ่อน แม่ทัพหนุ่มปรายตามองจอกสุราในมือด้วยแววตาดูแคลน ก่อนจะปัดมันร่วงลงพื้นแตกกระจายอย่างไม่ไว้หน้าผู้เป็นสนมแม้แต่น้อย "ท่านแม่ทัพ!" สนมเอกซูหวีดร้องเสียงหลง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความแค้นเคือง "นี่เป็นสุราที่เปิ่นกง... ที่หม่อมฉันนำมาแสดงความไมตรี ท่านกล้าดียังไงถึงทำลายมันต่อหน้าพระพักตร์!" "ไมตรีหรือพ่ะย่ะค่ะ?" หลี่จวินเหยาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังกลับเยียบเย็นจนน่าขนลุก "กระหม่อมเข้าใจมาตลอดว่าตำหนักในแห่งนี้เต็มไปด้วยความงามและความเมตตา แต่ดูเหมือนกระหม่อมจะเข้าใจผิดถนัด... ที่แท้ก็ยังคงเป็นสถานที่สกปรกโสมมที่ใช้ไม้เล่ห์ร้อยเล่มเกวียนรังแกสตรีตัวคนเดียว" เซี่ยจื่อเวยชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองแผ่นหลังกว้างที่ยืนตระหง่านปกป้องนางไว้อย่างไม่เกรงกลัวผู้ใด หัวใจที่เคยแข็งกระด้างและระแวดระวังภัยมาตลอดกลับกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างแล่นพล่านขึ้นมาในอก ชวนให้รู้สึกอุ่นวาบและ... หมั่นไส้ในความเผด็จการของเขานัก "หลี่จวินเหยา เจ้าอย่าได้ใจให้มันมากนักนะ! เขาเป็นแค่แม่ทัพชายแดน กล้าดียังไงมาหยามเกียรติสนมเอกอย่างข้า!" สนมเอกซูชี้หน้าเขาด้วยความโกรธจนตัวสั่น "กระหม่อมเป็นแค่แม่ทัพที่ถือตราประทับพยัคฆ์ในมือ... พระสนมตรัสถูกแล้วพ่ะย่ะค่ะ" หลี่จวินเหยาค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาช้าๆ แรงกดดันมหาศาลจากสนามรบถูกปลดปล่อยออกมาจนสนมเอกต้องถอยหลังกรูด "แต่ต่อให้กระหม่อมจะต้องแลกด้วยตำแหน่งหรือศีรษะบนบ่า คนผู้นี้... พระองค์ก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องแม้แต่ปลายเส้นผม" สิ้นคำพูดนั้น เขาก็เอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวของเซี่ยจื่อเวยทันที แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่กุมไว้แน่นราชาผูกพันธนาการไม่ยอมให้หนีไปไหน จื่อเวยขมวดคิ้วมุ่น ปัดมือเขาออกเบาๆ พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้ด้วยความหมั่นไส้ "ปล่อยนะเพคะ ท่านแม่ทัพ... ข้าเดินเองได้ ไม่ต้องมาทำเป็นฮีโร่แถวนี้หรอก" นางกระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความหมั่นไส้ "หุบปากน่า เจ้าตัวแสบ" หลี่จวินเหยากระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่เจือความระอาแกมเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด "ถ้าข้าไม่มา เจ้าคงได้เอาเข็มพิษไปจิ้มคอสนมเอกจนโดนประหารเก้าชั่วโคตรไปแล้วกระมัง" "ก็ดีกว่าต้องมาทนฟังคนโง่พูดจาเพ้อเจ้อก็แล้วกัน" นางเชิดหน้าขึ้นเถียงทันควัน เคมีที่พุ่งปะทะกันระหว่างความเย็นชาของเขาและความพยศของนาง ทำเอาข้าราชบริพารรอบด้านต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทว่า ในจังหวะที่หลี่จวินเหยากำลังจะลากตัวหมอสาวจอมดื้อออกจากตำหนักอันน่าอึดอัดนี้ เสียงปรบมือเบาๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลังม่านมุก "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... ความรักความหลงใหลจนยอมเอาชีวิตเข้าแลกนี่ ช่างงดงามราวกับในบทละครไม่มีผิด" ร่างโปร่งขององค์ชายสามก้าวออกมาจากเงาสลัว พระพักตร์ประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่เคลือบยาพิษ ดวงตาคู่นคมกริบจ้องมองมือที่ประสานกันของทั้งคู่ด้วยแววตาส่อประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก หลี่จวินเหยาหยุดชะงักฝีเท้า ดวงตาคมกราบหรี่ลงเล็กน้อย ร่างกายแผ่รังสีอำมหิตออกมาทันทีเมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจที่ชักใยอยู่เบื้องหลังทั้งหมด "องค์ชายสาม... ทรงว่างงานถึงขนาดมาแอบดูละครลิงในตำหนักในเชียวหรือพ่ะย่ะค่ะ" เซี่ยจื่อเวยยิ้มหยัน เอ่ยปากสวนกลับทันทีโดยไม่มีความเกรงกลัวต่อองค์ชายผู้ทรงอิทธิพลแม้แต่น้อย "ละครลิงหรือ?" องค์ชายสามหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว "หมอหญิงเซี่ย... เจ้าอาจจะคิดว่าเจ้ากำชัยชนะไว้ในมือ แต่บางที... ของขวัญที่ข้าเตรียมไว้ต้อนรับพวกเจ้าในงานเลี้ยงคืนนี้ อาจจะทำให้พวกเจ้าไม่มีโอกาสได้ยืนเถียงกันอีกต่อไป" สิ้นเสียงขององค์ชายสาม ประตูตำหนักด้านนอกก็ถูกปิดตายลงอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักอึ้งนับร้อยที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาล้อมรอบตำหนักแห่งนี้ไว้ทุกด้าน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความฟินและความแสบสันไปด้วยกันในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ!