เกมการเมืองที่แสนน่าเบื่อ

"หากสมองของใต้เท้าเปรียบเสมือนเครื่องเรือนในห้องรับรองนี้ ข้าเกรงว่ามันคงมีค่าไม่เท่าฝุ่นผงที่เกาะอยู่บนขาเก้าอี้ด้วยซ้ำค่ะ" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เชือดเฉือนราวน้ำแข็งละลายบนปลายมีดกรีดแทรกเข้ามากลางห้องโถงใหญ่ของกรมอาญาทันที เซี่ยจื่อเวยก้าวเท้าเข้าไปด้วยจังหวะมั่นคง ปลายชายกระโปรงผ้าไหมปักลายบุปผาพิษสะบัดพลิ้วตามการเคลื่อนไหว ทุกสายตาของขุนนางนับสิบชีวิตที่กำลังรุมล้อมกดดันนางในคดีสมคบคิดกับกบฏต่างพากันชะงักงัน เสนาบดีฝานผู้มีใบหน้าบวมฉุด้วยพิษสุราและอำนาจตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนถ้วยชาสั่นกระเทือน เขาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอด้วยความดูแคลน สตรีตัวเล็กๆ ไร้ยศถาบรรดาศักดิ์แต่กลับกล้าอาจหาญมาต่อปากต่อคำกับขุนนางขั้นหนึ่งเช่นเขา ช่างเป็นกบฏที่อวดดีเสียจริง "สามหาว! เจ้าเป็นเพียงหมอหญิงไร้หัวนอนปลายเท้า กล้าดียังไงมาหยามเกียรติขุนนางผู้ใหญ่ในท้องพระโรง!" เสนาบดีฝานแผדเสียงคำราม ลุกขึ้นยืนจนพุงพลุ้ยสั่นกระเทือน "สูตรยาพิษที่พวกเจ้าซุกซ่อนไว้ทำลายคนบริสุทธิ์ไปเท่าไหร่แล้ว วันนี้ต่อให้เจ้ามีปากเป็นร้อยก็ไม่อาจหลุดพ้นจากข้อหาคบคิดกับองค์ชายสามไปได้!" จื่อเวยมิได้สะดุ้งสะเทือน นางเพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นงดงามแต่กลับเยือกเย็นเสียจนคนมองรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ดวงตากลมโตคู่คมกวาดตามองแผนผังและบัญชีสมุนไพรปลอมแปลงที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างนึกขัน "ใต้เท้าฝานกล่าวหาว่าข้าคบคิดกับองค์ชายสาม... แต่แปลกเสียจริงนะคะ สมุดบัญชีเล็งผลเลิศเล่มนี้กลับใช้ลายมือของบุตรชายท่านในการเบิกจ่ายสมุนไพรต้องห้ามเมื่อสามวันก่อน หรือว่าสมองของใต้เท้าจะเสื่อมถอยลงไปพร้อมกับสติปัญญา จนจำไม่ได้เสียแล้วว่าใครกันแน่ที่เป็นหนี้บุญคุณโรงเตี๊ยมค้าอาวุธใต้ดินขององค์ชายผู้นั้น?" สิ้นคำพูดของนาง ห้องโถงทั้งห้องก็พลันเงียบกริบลงทันที เสียงลมหายใจของขุนนางหลายคนสะดุดกึก ใบหน