เสียงกระซิบจากในวัง

ม้วนราชโองการสีทองอร่ามที่ถูกสะบัดออกกลางโถงรับรองไม่ได้ให้ความรู้สึกงดงามแม้แต่น้อย ในสายตาของเซี่ยจื่อเวย มันเป็นดั่งประกาศิตจากขุมนรกที่จงใจลากนางเข้าไปสู่วังวนแห่งการแย่งชิงอำนาจโดยแท้ "ราชโองการด่วนที่สุดจากฮ่องเต้ เรียกตัวแม่ทัพหลี่จวินเหยาและหมอพิษเซี่ยจื่อเวยเข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์ ณ ตำหนักใน..." ขันทีเฒ่าเอื้อiนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหลมสูงราวกับกรีดแทะประสาท ขณะที่สายตาตวัดมองคนทั้งสองด้วยความระแวดระวัง จื่อเวยแค่น יםในลำคอเบาๆ นางตวัดชายแขนเสื้อซ่อนขวดกระเบื้องเคลือบสำนักพิษไว้มั่น ปากบางเฉียบเหยียดยิ้มเยาะ "ฮ่องเต้ทรงปรีชาสามารถยิ่งนัก ยามบ้านเมืองสงบไม่เคยเรียกหา แต่พอยาถอนพิษในมือข้าเป็นที่ต้องการของพวกสุนัขรับใช้ในวัง... กลับรีบส่งราชโองการมาเร็วยิ่งกว่าหมาไล่เนื้อเสียอีก" "ระวังปากของเจ้าหน่อย เซี่ยจื่อเวย" เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดังขึ้นจากด้านข้าง หลี่จวินเหยาปรายตามองนางด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่ามุมปากกลับกระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างคนอารมณ์ดี "ที่นี่ไม่ใช่ห้องปรุงยาเถื่อนของเจ้า อยากจะด่าใครก็ด่าได้ตามใจชอบ" "ท่านแม่ทัพหลี่! หากท่านร้อนรนอยากเอาคอไปพาดแท่นประหารนัก ก็เชิญเดินนำหน้าไปก่อนได้เลยนะคะ ข้าไม่ได้ห้าม" จื่อเวยหันขวับไปตอกกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความท้าทาย นางเกลียดนักไอ้ท่าทีสุขุมเยือกเย็นราวกับไม่สะทกสะท้านต่อสิ่งใดของเขา ยิ่งอีกฝ่ายทำตัวนิ่งสงบเท่าไหร่ นางก็ยิ่งอยากจะเข้าไปสะกิดให้ความนิ่งนั้นมันพังทลายลงเสียเหลือเกิน หลี่จวินเหยาไม่โต้ตอบ เขาขยับกายเข้าไปใกล้ร่างบางจนกลิ่นอายบุรุษจางๆ และกลิ่นสนเย็นเป็นเอกลักษณ์โชว์เข้าจมูกนาง ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมหูของหมอพิษสาว กระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "กลัวหรือไร หมอพิษตัวแสบ... หรือกลัวว่ายามอยู่ในวังหลวง เจ้าจะต้องแอบมาซุกอภิรมย์อยู่ข้างกายข้าเพื่อความปลอดภัยกันแน่" จื่อเวยสะดุ้งสุดตัว ขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นร้อนจากลมหายใจของเขาที่ปัดผ่านใบหูต่างหาก นางรีบถอยหลังกูดหนึ่งก้าว ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความโกรธปนเขินอายที่ถูกจี้จุด นางเงื้อมือขึ้นเตรียมจะซัดผงคันเจ็ดราตรีใส่หน้าหล่อๆ ของคนฉวยโอกาส แต่รอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเอ็นดูระคนเจ้าเล่ห์ของแม่ทัพหนุ่มก็ทำให้ชะงักมือไป "เก็บแรงของเจ้าไว้ไปรับมือกับองค์ชายสามในวังเถอะ" หลี่จวินเหยาคว้าข้อมือนิ่มเอาไว้ รั้งไม่ให้นางได้อาละวาด "ตาแก่จิ้งจอกพวกนั้นคงไม่ปล่อยให้สูตรยาในมือเจ้าหลุดรอดไปง่ายๆ แน่ และข้าก็ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเจ้าในเขตพระราชฐานด้วยเช่นกัน" น้ำเสียงที่เจือความจริงจังและเด็ดเดี่ยวในประโยคสุดท้าย ทำให้หัวใจของจื่อเวยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ นางเงยหน้าสบกับดวงตาคมกริบที่ลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรคู่นั้น ความซึนเดระที่เคยพ좌ห่อหุ้มจิตใจพลنสั่นคลอน นางเม้มริมฝีปากแน่น พยายามดึงมือออกจากการกอบกุมของเขา "ใครต้องการให้ท่านมาปกป้อง... ห่วงตัวเองก่อนเถอะ ท่านแม่ทัพผู้เยือกเย็น" แม้ปากจะเอ่ยปฏิเสธ แต่นางกลับไม่สามารถปฏิเสธจังหวะหัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่งในอกได้เลย เกี้ยวรับเสจ็จเคลื่อนตัวผ่านประตูวังหลวงชั้นใน บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบจนน่าอึดอัด กลิ่นอายความตายและเล่ห์เหลี่ยมการเมืองลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ทุกย่างก้าวที่เดินตามขันทีนำทางเข้าสู่ตำหนักรับรอง แฝงไว้ด้วยสายตาจับจ้องจากเงาดำนับร้อยที่ซ่อนอยู่ตามมุมมืด ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ขันทีผู้นำทางก็ถอยร่นออกไปพร้อมกับปิดประตูลงกลอนเสียงดังสนั่น *กริ๊ก!* ความมืดสลัวภายในตำหนักถูกขับให้ดูน่ากลัวยิ่งขึ้นด้วยควันธูปหอมประหลาดที่ลอยวนเวียนอยู่กลางห้อง บนตั่งมังกรไม้แกะสลักล้ำค่า ร่างในชุดคลุมปักลายหงส์และมังกรกำลังนั่งไขว่ห้างรออยู่ รอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากขององค์ชายสามทำให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนติดลบ "ยินดีต้อนรับสู่วังหลวง... ท่านแม่ทัพ และหมอพิษเซี่ย" องค์ชายสามเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าขนลุก สายตาพินิจพิเคราะห์กวาดมองคนทั้งสองราวกับเหยื่อในกรงเล็บ "ข้ารอคอยการมาเยือนของพวกท่านมานานเหลือเกิน... โดยเฉพาะเจ้า หมอเซี่ย สูตรยาถอนพิษขนานนั้น อยู่ที่ไหนกันล่ะ?" จื่อเวยแค่นยิ้มเยาะ นางก้าวขึ้นไปยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับหลี่จวินเหยาอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวล้วงเข้าไปในอกเสื้อเตรียมชักเข็มพิษเคลือบยาตายทันที ทว่า ก่อนที่นางจะได้ขยับตัว ประตูอีกด้านของตำหนักก็เปิดผางออกพร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังสะท้อนก้องกังวาน "ช้าก่อน... น้องสาม ดูเหมือนว่าเจ้าจะใจร้อนเกินไปหน่อยกระมัง" เงาร่างสูงโปร่งก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มอันตรายที่ทำให้เลือดในกายของหลี่จวินเหยาและเซี่ยจื่อเวยเย็นเฉียบลงในพริบตาเดียว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟินจิกหมอนไปกับความซึนของท่านแม่ทัพและหมอพิษสาวของเราในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ