ตลาดนัดแห่งการหลอกลวง

"ถ้าท่านยังเดินเกาะติดข้าเหมือนเงาตามตัวเช่นนี้ เกรงว่าแผงขายปิ่นปักผมร้านหน้าคงเข้าใจผิดคิดว่าเราเป็นสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันที่ออกมาเดินตลาดซื้อของเข้าเรือนกันแล้วกระมัง ท่านแม่ทัพ!" เสียงหวานใสแต่แฝงแววประชดประชันดังขึ้นท่ามกลางความจอแจของตลาดหลวง เซี่ยจื่อเวยหยุดฝีเท้าลงกะทันหันจนร่างสูงของบุรุษที่เดินตามหลังมาแทบชนเข้ากับแผ่นหลังของนาง นางหันขวับกลับไปเผชิญหน้า ดวงตากลมโตฉายแววหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ ขณะที่หลี่จวินเหยา—ท่านแม่ทัพผู้เย็นชาจนขึ้นชื่อในค่ายทหาร กลับปั้นหน้าตายสนิท ดวงตาคมกริบลึกล้ำดุจห้วงน้ำวนมองนางนิ่งเฉย ราวกับคำตัดพ้อเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงลมพัดผ่าน "เจ้าคิดไปเอง หรือแท้จริงแล้วกำลังคาดหวังสิ่งนั้นอยู่กันแน่ หมอพิษเซี่ย" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบเรียบเรื่อย แต่กลับเต็มไปด้วยความกวนประสาทที่ทำเอาเส้นเลือดขมับของจื่อเวยกระตุกวูบ หลี่จวินเหยาไม่ได้ถอยหนี กลับก้าวเท้าเข้ามาประชิดอีกนิดจนกลิ่นอายบุรุษอบอวลเจือกลิ่นจางๆ ของสนป่าโอบล้อมร่างนางไว้ในพื้นที่แคบๆ นี่น่ะหรือคือแผนการที่เขาบอกว่าจะ ‘คุ้มกันความปลอดภัย’ ระหว่างนางออกมาหาซื้อสมุนไพรหายากเพื่อใช้แก้พิษในตำรับใหม่! ภายนอกบอกว่าอารักขา แต่การกระทำกลับเหมือนบุรุษเจ้าเล่ห์ที่จงใจลากนางออกมาเดินเบียดเสียดท่ามกลางผู้คน เพื่อให้ร่างกายนบแนบชิดกันโดยอ้างความแออัดของตลาดนัดเสียมากกว่า "ข้าจะคาดหวังบุรุษหน้าตาย ไร้หัวใจ และชอบฉวยโอกาสเช่นท่านได้ลงคอเชียวหรือ? หลีกไปนะ ข้าจะไปร้านขายสมุนไพรตระกูลหลินแล้ว" จื่อเวยเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี นางพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่ท่านแม่ทัพกลับขยับกายตามมาขวางทางไว้อย่างรู้ทัน "ร้านตระกูลหลินวันนี้คนเยอะ เกรงว่าเจ้าจะโดนเบียดเสียดจนกระดูกกระเดี้ยวหักเสียก่อน ข้าเป็นห่วง... ความปลอดภัยของพยานปากสำคัญต่างหาก" เขาเอ่ยแก้ตัวหน้าตาย ทั้งที่แววตาพราวระยับด้วยประกายความขบขันอย่างปิดไม่มิด จื่อเวยแค่น ‘หึ’ ในลำคอ ปากคอเราะร้ายของนางกำลังจะพ่นคำด่าทอที่แสบสันที่สุดออกมาตอกหน้าคนหน้าหนา ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นแผงขายหน้ากากกระดาษที่ตั้งอยู่ข้างทางพอดี ความคิดซุกซนบางอย่างจึงผุดขึ้นมาในหัวสมองอย่างรวดเร็ว นางเปลี่ยนท่าทีจากการเกรี้ยวกราดเป็นยิ้มหวานหยาดเยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้หลี่จวินเหยาถึงกับหรี่ตาลงด้วยความระแวงในสัญชาตญาณ "ท่านแม่ทัพพูดมีเหตุผล... เช่นนั้น เพื่อแสดงความขอบคุณที่ท่านเสียสละเวลาอันมีค่ามาเดินเป็นเพื่อนข้า วันนี้ข้าจะเป็นคนเลี้ยงน้ำชาและ... ของขวัญชิ้นพิเศษให้ท่านเอง" ว่าแล้ว มือเรียวบางก็คว้าข้อมือหนาของแม่ทัพหนุ่มไว้ทันที แรงดึงมหาศาลจากสตรีที่ขึ้นชื่อเรื่องการปรุงยาทำให้หลี่จวินเหยาเซถลาตามมาอย่างไม่ทันตั้งตัว จื่อเวยลากเขากลืนหายเข้าไปในฝูงชนที่กำลังรุมล้อมแผงขายของเล่นพื้นบ้านอย่างรวดเร็ว เป้าหมายของนางคือหน้ากากอัปลักษณ์รูปอสูรหน้าตาบิดเบี้ยว ดวงตาโตโปนและมีเขี้ยวโง้งน่าเกลียดน่ากลัว "อันนี้น่าสนใจมาก... เหมาะกับท่านที่สุด" จื่อเวยหยิบหน้ากากอสูรขึ้นมาทาบลงบนใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพเซียนของหลี่จวินเหยาโดยไม่รอให้เขาอนุญาต ดวงตาสองข้างพราวระยับด้วยความสะใจ "ดูสิคะ เข้ากันกับจิตใจข้างในของท่านไม่มีผิดเพี้ยนเลย" หลี่จวินเหยาชะงักไปเล็กน้อย เขายอมปล่อยให้นางแกล้งโดยไม่ขัดขืน ปลายนิ้วเรียวแกร่งเอื้อมขึ้นมาจับหน้ากากอันนั้นออกช้าๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านแก้มนวลของนาง "หน้าตาน่าเกลียดเช่นนี้... เกรงว่าจะขู่ได้แต่ชาวบ้านทั่วไป แต่ถ้านำไปใช้ขู่ภรรยาในอนาคต เกรงว่านางอาจจะหัวร่อจนสิ้นสติไปเสียก่อน" น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมหู แววตาคมกริบฉายประกายกรุ้มกริ่มที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยของหมอพิษสาวเต้นรัวผิดจังหวะ จื่อเวยสะดุ้งสุดตัว ถอยหลังกรูดจนสะโพกไปชนเข้ากับแผงไม้ไผ่ของแม่ค้า พวงแก้มใสซับสีเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ นางกัดริมฝีปากแน่น นึกเจ็บใจตัวเองที่มักจะพ่ายแพ้ให้กับลูกหยอดแพรพราวของบุรุษผู้นี้ทุกที "ท่าน... พูดจาเหลวไหลอะไรกัน ใครจะยอมเป็นภรรยา..." หมรืด—! ยังไม่ทันที่จื่อเวยจะเอ่ยจบประโยค บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ฝูงชนที่เคยเดินเบียดเสียดกันไปมาเมื่อครู่กลับแตกตื่นและวิ่งหนีอลหม่านราวกับนัดกันไว้ เสียงกรีดร้องดังระคนความโกลาหลตลบอบอวลไปทั่วบริเวณตลาด หลี่จวินเหยาหุบยิ้มทันที แววตาขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุดันดั่งพญาเหยี่ยว เขาก้าวประชิดตัวจื่อเวยในเสี้ยววินาที รวบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นเพื่อปกป้องจากแรงกระแทกของฝูงชนที่กำลังวิ่งหนีตาย "ระวัง!" เงาดำสายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูง พร้อมกับประกายวาววับของคมดาบที่สะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามบ่าย พุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่โดยไร้ซึ่งการลังเล นักฆ่ามืออาชีพ! และเป้าหมายของมันไม่ใช่ใครที่ไหน... คือตัวของเซี่ยจื่อเวยเอง! หลี่จวินเหยาเบี่ยงกายหลบคมดาบอย่างเฉียดฉิว มือข้างหนึ่งกระชับกระบี่ประจำกายที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า ดึงมันออกมาตวัดรับการโจมตีระลอกสองได้อย่างแม่นยำและดุดัน ประกายไฟจากการปะทะกันของอาวุธดังสนั่นท่ามกลางความชุลมุน จื่อเวยซบอยู่กับแผงอกกว้างของแม่ทัพหนุ่ม กลิ่นอายสนป่าผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยเข้าจมูก นางกวาดสายตามองผ่านไหล่หนาออกไป เห็นเงาร่างนับสิบชุดดำสนิทกำลังรายล้อมพวกเขาไว้ทุกทิศทาง พร้อมกับสัญลักษณ์รูปบุปผาพิษสีชาดที่ปักอยู่บนปกเสื้อ—สัญลักษณ์ขององค์ชายสาม! ที่แท้... การออกมาซื้อสมุนไพรวันนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญตั้งแต่แรกแล้ว แต่เป็นกับดักที่ถูกวางไว้อย่างแยบยลเพื่อล่อนางออกมาเชือดทิ้งนอกกำแพงจวน หลี่จวินเหยาตวัดกระบี่ฟันเข้าที่แขนของนักฆ่าคนหนึ่งจนเลือดสาดกระเซ็น ก่อนจะก้มลงมองสตรีในอ้อมแขนที่ยังคงมีสีหน้านิ่งสงบ ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย สมกับที่เป็นหมอพิษผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน "รู้ตัวไหมว่ารสนิยมการเลือกเดทของเจ้านี่... อันตรายถึงชีวิตเสียจริง" เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงเจือความระอาแกมเอ็นดูกลั้วเสียงหัวเราะในลำคอ ท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน จื่อเวยเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาดุดันแต่วาววับด้วยความท้าทาย นางเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าท่านกลัวตายนัก ก็ปล่อยข้าแล้วหนีไปคนเดียวสิคะ ท่านแม่ทัพ!" หลี่จวินเหยาหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาลึกล้ำฉายประกายคลั่งรักที่ต่อให้สถานการณ์ตรงหน้าจะนองเลือดสักแค่ไหนก็ไม่อาจกลบเกลื่อนได้ "หนีหรือ? ในพจนานุกรมของหลี่จวินเหยา... ไม่เคยมีคำว่าทิ้งเหยื่ออันโอชะไว้ข้างหลังหรอกนะ" พูดจบท่านแม่ทัพก็กระชับกระบี่ในมือแน่น ร่างสูงสง่าเตรียมพุ่งทะยานเข้าประจันหน้ากับฝูงนักฆ่าที่ดาหน้าเข้ามา ทว่าในวินาทีที่คมดาบกำลังจะปะทะกันนั้นเอง เสียงปรบมือดังสนั่นสามครั้งก็ดังแทรกขึ้นมาจากตรอกซอกซอยมืดทึบเบื้องหน้า "ฝีมือยอดเยี่ยมสมคำร่ำลือ... แม่ทัพหลี่ผู้เกรียงไกร กับหมอพิษผู้กำความลับของแผ่นดิน" น้ำเสียงเยียบเย็นคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปรดของบุรุษในอาภรณ์หรูหราที่ก้าวออกมาจากเงื้อมเงาของตึกแถว ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มพึงใจ แต่แววตากลับไร้ซึ่งความปรานี องค์ชายสามแย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม ขณะที่ปลายกระบี่ในมือของเหล่านักฆ่าเบนเป้าหมายมาล้อมกรอบพวกเขาไว้จนมุมบนถนนสายแคบ — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟินจิกหมอนไปกับความซึนของท่านแม่ทัพและหมอพิษสาวของเราในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ —