การเดินทางที่ไม่ธรรมดา

เสียงฝีเท้าหนักอึ้งนับร้อยที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาล้อมรอบตำหนักแห่งนี้ไว้ทุกด้าน ทำให้บรรยากาศภายในห้องโถงดิ่งลึกลงจนแทบไร้รอยต่อของอากาศ เซี่ยจื่อเวยกวาดสายตาคมกริบไปยังบานประตูที่ถูกปิดตายอย่างกะทันหัน ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง แต่มุมปากของนางกลับยกยิ้มหยันขึ้นมาอย่างไม่นึกกลัวเกรง "ดูท่าองค์ชายสามจะต้อนรับพวกเราอบอุ่นเกินไปหน่อยนะคะ ท่านแม่ทัพ" จื่อเวยเอ่ยกระซิบเสียงเบาหวิว ขณะที่ร่างกายแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างของบุรุษด้านหลัง หลี่จวินเหยายังคงมีสีหน้านิ่งสงบดุจผิวน้ำในบึงลึก แม้สถานการณ์ภายนอกจะจวนตัวเพียงใด ดวงตาคมปลาบของแม่ทัพหนุ่มกวาดมองสำรวจรอบห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโน้มใบลงมาใกล้ใบหูของนางจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่ "ถ้าเจ้ายังมัวแต่เหน็บแนมข้า อีกประเดี๋ยวคงได้ถูกหามออกจากที่นี่ในฐานะศพแทนที่จะได้ไปชายแดนนะคะ ฮูหยิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจหยอกเย้าในสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน ทำเอาเซี่ยจื่อเวยอยากจะหันไปหยิกเนื้อเขาสักทีให้หายหมั่นไส้ แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลามาต่อปากต่อคำ นางสะบัดหน้าหนีเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อ ปล่อยผงยาโปร่งแสงบางเบาให้กระจายตัวไปตามกระแสลมที่ลอดผ่านช่องหน้าต่าง "ถอยไป" หลี่จวินเหวาเอ่ยสั้นๆ มือหนาคว้าข้อมือเรียวเล็กของนางไว้มั่น พริบตาเดียวที่ประตูไม้บานใหญ่พังครืนลงมาพร้อมกับเงาร่างของกลุ่มมือสังหารในชุดดำสนิทนับสิบชีวิตที่พุ่งทะยานเข้ามาพร้อมคมดาบวาววับ การปะทะเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือดและรวดเร็ว สมกับเป็นท่านแม่ทัพผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมเกรียมในสนามรบ หลี่จวินเหวาดึงตัวจื่อเวยเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนข้างหนึ่งอย่างปกป้อง ขณะที่มืออีกข้างชักกระบี่ประจำกายออกมารับคมดาบของศัตรูที่พุ่งเข้ามาอย่างแม่นยำ ทุกท่วงท่าและกระบวนท่าล้วนเฉียบขาดและเด็ดเดี่ยว เลือดสีสดสาดกระเซ็นลงบนพื้นพรมราคาแพง แต่ไม่มีผู้ใดส่งเสียงร้องโหยหวน มีเพียงเสียงเหล็กกระทบกันระรัวและเสียงลมหายใจหอบกระชั้น "ระวังข้างหลัง!" จื่อเวยร้องเตือนพร้อมกับดีดเข็มพิษสีเงินออกไปสามเล่ม ปักเข้าที่ลำคอของมือสังหารที่ลอบเข้ามาทางด้านหลังของหลี่จวินเหวาจนล้มตึงลงทันที แม่ทัพหนุ่มเหล่สายตามองสตรีในอ้อมแขนแวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ "ฝีมือไม่เลวเลยนี่ภรรยาข้า ปกป้องสามีเก่งใช้ได้" "เก็บคำชมไร้สาระของท่านไว้พูดตอนรอดออกไปเถอะค่ะ!" นางตอบโต้กลับทันควัน แม้แก้มเนียนจะขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเคอะเขินที่เผลอแสดงความเป็นห่วงเขาออกไปอย่างช่วยไม่ได้ ท่ามกลางความชุลมุน หลี่จวินเหวาอาศัยจังหวะที่มือสังหารกลุ่มใหญ่กำลังระดมโจมตี พานางทะยานร่างหลบหนีออกทางช่องระบายอากาศลับที่เชื่อมต่อกับเส้นทางระบายน้ำใต้ดินของตำหนัก *** สามวันต่อมา... ณ ด่านชายแดนแคว้นอี้ที่ลมหนาวพัดโชยบาดผิวจนแสบเยือก บรรยากาศหน้าประตูเมืองเนืองแน่นไปด้วยพ่อค้าและชาวบ้านที่ต่อแถวรอการตรวจสอบอย่างเข้มงวด เซี่ยจื่อเวยในชุดภรรยาชาวบ้านเนื้อตัวมอมแมมเล็กน้อยเพื่อตบตาผู้คน นั่งอยู่บนเบาะรถม้าเก่าๆ คลุมศีรษะด้วยผ้าแพรสีหม่นเพื่อหลบสายตา ข้างกายคือนายพรานร่างสูงใหญ่ ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยรอยแผลเป็นปลอมจนดูน่าเกรงขาม แต่นัยน์ตากลับคมปลาบและคุ้นเคยเกินกว่าจะเป็นชาวบ้านธรรมดา หลี่จวินเหวาในคราบสามีขี้โมโหกำลังยืนเท้าสะเอวเถียงกับทหารยามหน้าด่านด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "นี่ท่านทหาร! ข้าพาน้องหญิงเดินทางรอนแรมมาจากแดนไกลเพื่อมาเยี่ยมญาติ เหตุใดจึงตรวจค้นนานนัก นางตั้งครรภ์อยู่ เกิดตกใจจนแท้งลูกขึ้นมาพวกท่านจะรับผิดชอบไหวหรือ!" ทหารยามชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางเกรี้ยวกราดและภรรยาที่นั่งกุมท้องทำหน้าเจ็บปวดอยู่ในรถม้า (ซึ่งจื่อเวยแอบหยิกต้นขาตัวเองเพื่อบีบน้ำตาอย่างสมบทบาท) "เอ้าๆ รีบไปได้! อย่าให้มีปัญหาอีกล่ะ ผ่านไป!" ทหารยามโบกมือไล่อย่างรำคาญใจ หลี่จวินเหวารีบกระโดดขึ้นบังเหียน สะบัดแส้ควบรถม้าพุ่งผ่านประตูเมืองเข้าไปทันที จนกระทั่งมาหลบอยู่ในตรอกซอกซอยลับตาคน แม่ทัพหนุ่มจึงถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะหันมาหัวเราะเบาๆ ในลำคอเมื่อเห็นใบหน้าหงุดหงิดของภรรยาจำเป็น "เจ้าแสดงละครเก่งไม่เบานี่นา ฮูหยิน... เกือบทำให้ข้าเชื่อจริงๆ แล้วว่าเจ้ากำลังตั้งท้องลูกให้ข้า" จื่อเวยถอดผ้าคลุมศีรษะออก โยนใส่หน้าเขาอย่างหมั่นไส้ "หุบปากไปเลยนะคะท่านแม่ทัพ ถ้าไม่ใช่เพราะท่านวางแผนบ้าๆ ให้เราต้องปลอมตัวเป็นชาวบ้านหนีตาย ข้าคงไม่ต้องมานั่งทนอับอายขายหน้าเช่นนี้หรอก" "อ้าว ถือเป็นการฝึกซ้อมใช้ชีวิตคู่ร่วมกันอย่างไรล่ะ" หลี่จวินเหวาหัวเราะร่วน แววตาพราวระยับที่มักจะซ่อนความกวนประสาทไว้เสมอทอดมองนางอย่างลึกซึ้ง บรรยากาศรอบตัวเริ่มเงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจของกันและกัน ความใกล้ชิดในพื้นที่แคบๆ ของรถม้าทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ มือหนายื่นไปหมายจะเกลี่ปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้มเนียนของนางอย่างแผ่วเบา จื่อเวยชะงักไป ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองสบตาเขาโดยไม่หลบเลี่ยง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับมีกลองรัวอยู่ข้างใน ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ค่อยๆ ลดลงทีละน้อย... ทว่า... ในจังหวะที่ริมฝีปากของทั้งสองกำลังจะแนบชิดกัน ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูรถม้าจากภายนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติด พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของบุคคลที่พวกเขานึกไม่ถึงดังแทรกเข้ามา "แม่ทัพหลี่... เดินทางมาไกลถึงชายแดนเช่นนี้ เหตุใดไม่ยอมแจ้งให้ข้าทราบล่วงหน้าเล่า?" รอยยิ้มและแววตาหวานซึ้งของหลี่จวินเหวาแข็งค้างไปในทันที ส่วนเซี่ยจื่อเวยถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ! เสี่ยวเถาฮวาขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความแสบสันของคู่นี้ด้วยกันนะคะ!