คืนวสันต์กลางทาง

"ถ้าแม่ทัพหลี่ลุกขึ้นมาถอดเสื้อผ้าต่อหน้าข้าอีกรอบ ข้าจะถือว่าท่านฉวยโอกาสลวนลามผู้มีพระคุณ และเตรียมตัวรับเข็มพิษเจ็ดราตรีฝังกลางกระหม่อมได้เลยนะคะ" น้ำเสียงของเซี่ยจื่อเวยทั้งเยียบเย็นและระคนหงุดหงิด นางกำลังใช้เข็มเงินเล่มยาวจี้ติดอยู่ตรงชีพจรจุดตายบนลำคอแกร่งของบุรุษที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่ทัพผู้เย็นชาแห่งแคว้น ทว่ายามนี้ หลี่จวินเหยา กลับไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย นัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความขบขัน ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์ชุ่มโชกไปด้วยหยาดฝนเบียดชิดนางเข้ากับผนังห้องหับคับแคบของโรงเตี๊ยมร้างกลางป่าลึก ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน ทั้งสองต้องควบม้าหนีการตามล่าของมือสังหารจากองค์ชายสามจนพลัดหลงเข้ามาติดอยู่ในเขตพายุฝนโหมกระหน่ำ โรงเตี๊ยมแห่งนี้เหลือเพียงห้องหับเดียวที่พอจะใช้หลบภัยได้ และที่แย่ยิ่งกว่าคือ มีเตียงนอนไม้เก่าๆ เพียงหลังเดียวเท่านั้น "หมอเซี่ยเข้าใจผิดแล้ว..." หลี่จวินเหยาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ปลายจมูกโด่งรั้นของเขาคลอเคลียอยู่ใกล้ซอกคอหอมกรุ่นของนางจนจื่อเวยต้องกลั้นหายใจ "พิษในกายข้ากำเริบเพราะปกป้องเจ้า หากข้าไม่ถอดเสื้อผ้าเพื่อระบายความร้อน แล้วเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไรเล่า... หรืออยากจะช่วยข้า 'ถอด' ด้วยตัวเองกันแน่" "ท่าน!" จื่อเวยขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความโกรธปนกระดากอาย นางสะบัดหน้าหนีสัมผัสร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านมาจากร่างหนา แต่ยิ่งดิ้นรน อ้อมแขนแข็งแกร่งที่โอบรอบเอวบางกลับยิ่งรัดแน่นราวกับคีมเหล็ก "อย่าดื้อนักเลยน่า..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนลงอย่างกะทันหัน ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่แนบอยู่บนแผ่นหลังของนางส่งผ่านทะลุเนื้อผ้าเปียกชื้น จนหัวใจดวงน้อยของหมอพิษสาวเต้นผิดจังหวะ "ข้างนอกนั่นพวกมันกำลังค้นหาเราอยู่ หากเจ้าส่งเสียงดัง... เราคงต้องนอนกอดกันบนเตียงนี้ไปตลอดคืนจริงๆ เสียแล้วกระมัง" คำขู่เจือความเจ้าเล่ห์ทำให้จื่อเวยต้องยอมสงบปากสงบคำ นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา สถานการณ์ตอนนี้บังคับให้ทั้งคู่ต้องสวมบทบาทเป็น 'คู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน' ที่เดินทางมาหลบฝน ตามแผนการตบตาที่ตกลงกันไว้ หากมีใครบุกเข้ามา เจ้าแม่ทัพจอมกวนประสาทนี่บอกว่าเขารับหน้าที่แสดงเอง ส่วนนางมีหน้าที่แค่ทำหน้าบึ้งตึงตามประสาภรรยาขี้หึงก็พอ *ใครจะอยากเป็นภรรยาเขากันเล่า!* จื่อเวยคิดในใจอย่างฮึดฮัด ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงฝนสาดซัดกระทบหลังคา กระแสลมหนาวเยือกพัดผ่านรอยแตกของหน้าต่างเข้ามา ทำให้ร่างเพรียวบางสั่นสะท้อน หลี่จวินเหยาเหลือบมองอาการของนาง เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะปลดเสื้อคลุมตัวนอกที่แห้งกว่าของตนมาคลุมไหล่ให้นางอย่างเบามือ สัมผัสอ่อนโยนที่ขัดกับภาพลักษณ์แม่ทัพผู้เหี้ยมโหดทำเอาจื่อเวยชะงักไป ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเสี้ยวหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่คืบ "มองขนาดนี้... คิดว่าสามีคนนี้รูปงามจนเกินห้ามใจแล้วหรือไง" หลี่จวินเหยาเลิกคิ้วเย้าแหย่ มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจ "หลงตัวเองที่สุด..." จื่อเวยพึมพำเบี่ยงสายตาหนี แต่หัวใจกลับเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความใกล้ชิดในพื้นที่จำกัดนี้กำลังทำลายกำแพงความเย็นชาที่นางสร้างขึ้นทีละน้อย เคมีร้อนระอุระหว่างคนทั้งคู่ระเบิดออกในความมืดสลัวราวกับเปลวเพลิงที่ถูกสุมด้วยเชื้อไฟชั้นดี ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกะทันหัน ขัดจังหวะบรรยากาศหวานอมเปรี้ยวในห้องลงทันที! ทั้งคู่สบตากันโดยอัตโนมัติ รอยยิ้มขี้เล่นของหลี่จวินเหยาเลือนหายไปในพริบตา แววตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุจใบมีด มือหนาเอื้อมไปควบกุมด้ามกระบี่ข้างกายอย่างเงียบเชียบ ขณะที่เซี่ยจื่อเวยซ่อนเข็มพิษเคลือบยาชาไว้ระหว่างนิ้วเรียว พร้อมรับมือกับสถานการณ์ไม่คาดฝัน "เรียนนายท่าน มีคนพบร่องรอย... อยู่ในห้องนี้ขอรับ!" เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านช่องประตูเข้ามา พร้อมกับแรงกระแทกจากด้านนอกที่พยายามจะพังกลอนประตูผุๆ เข้ามา! หลี่จวินเหยาดึงร่างของจื่อเวยเข้าหาตัวจนแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างใบหูนาง พร้อมกับกระซิบเสียงพร่าด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจและเยnเยือกจนน่าขนลุก "ดูเหมือนแขกไม่速之客 (ไม่ได้รับเชิญ) จะมาเร็วกว่าที่คิด... ทีนี้แหละ หมอเซี่ย... เจ้าคงต้องแสดงบท 'ภรรยาผู้ขี้ตกใจ' ให้แนบเนียนที่สุดแล้วล่ะนะ" เสี่ยวเถาฮวาขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความแสบสันของคู่นี้ด้วยกันนะคะ!