ยาพิษหรือยาใจ

กลิ่นอายฉุนกึกของสมุนไพรเคี่ยวไฟอ่อนลอยตลบอบอวลไปทั่วห้องปรุงยา แต่สิ่งที่เตะจมูกท่านแม่ทัพผู้เยือกเย็นหาใช่ความหอมหวานของโสมคนทิพย์ไม่ หากแต่เป็นกลิ่นเหม็นเขียวคล้ายซากพืชเน่าผสมยางไม้พิษที่ทำให้คนอยากสำรอกออกมาเสียให้ได้ "ท่านหมอเซี่ย... นี่เจ้าตั้งใจจะรักษาข้า หรือส่งข้าไปยมโลกโดยไม่ต้องผ่านด่านยมบาลกันแน่?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางไอน้ำยาสีม่วงคล้ำที่กำลังเดือดปุดๆ หลี่จวินเหยาปรายตามองถ้วยดินเผาตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสนิท ทว่าริมฝีปากหยักกลับยกยิ้มหยันขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน เขานั่งไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างไม่ยี่หระ ต่อหน้าพิษร้ายที่คนทั่วหลากลัวจนตัวสั่น แม่ทัพหนุ่มกลับทำราวกับมันเป็นเพียงน้ำชาอุ่นๆ ยามบ่าย เซี่ยจื่อเวยวางทัพพีไม้ลงในหม้อดินเสียงดังเคร้ง นางหันขวับมาจ้องหน้าบุรุษผู้มีใบหน้าหล่อเหลาดั่งหยกสลักด้วยสายตาคมกริบราวกับใบมีดโกน "หากท่านแม่ทัพยังไม่อยากตายด้วยพิษกู่ในร่าง ก็จงดื่มน้ำต้มรากอัคคีดำนี่เข้าไปเสียโดยดีนะคะ!" นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตฉายแววท้าทาย ปากคอเราะร้ายเปิดฉากย้อนทันควัน "หรือว่าท่านกลัว? คิดไม่ถึงว่าแม่ทัพผู้เกรียงไกรไร้พ่าย จะขลาดเขลาต่อถ้วยยาขมๆ เพียงถ้วยเดียว" หลี่จวินเหยาแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวนางช้าๆ จนเซี่ยจื่อเวยต้องผถอยหลังไปชนกับโต๊ะวางตำราสมุนไพร กลิ่นอายบุรุษเพศที่แผ่ออกมาจากตัวเขาล้อมกรอบนางไว้อย่างแนบเนียนจนลมหายใจสะดุด "ข้าผ่านสนามรบมาโชกโชน ดื่มเลือดศัตรูมาก็มาก... แต่ดูท่าทาง 'ยาใจ' ของเจ้าถ้วยนี้ จะมีฤทธิ์รุนแรงกว่าคมดาบของพวกกบฏเสียอีกนะ" สายตาคมปลาบของเขาพินิจพิเคราะห์ดวงหน้างามที่แดงก่ำด้วยความโกรธของสตรีตรงหน้า หลี่จวินเหยาจงใจโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นกายหอมละมุนที่จื่อเวยพยายามซ่อนไว้ภายใต้กลิ่นยา เซี่ยจื่อเวยหัวใจเต้นรัวรากับกลองศึก นางเม้มริมฝีปากแน่นพยายามควบคุมสติไม่ให้หลุดอาการพิรุธ มือเรียวแอบคว้าขวดยาพิษชาอิตัวจิ๋วไว้มั่น *ไอ้คนฉวยโอกาส!* นางคิดในใจ "ถอยไปนะเพคะท่านแม่ทัพ!" นางเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามผลักแผงอกกว้างออกห่าง แต่มือหนากลับคว้าข้อมือนางไว้ตรึงกับขอบโต๊ะอย่างรวดเร็ว แรงมหาศาลทำให้นางขยับเขยื้อนไม่ได้ดั่งใจนึก "ถ้าข้าดื่มยาพิษรสชาติอמיןนี่เข้าไป เจ้าต้องมีรางวัลให้ข้าสักหน่อยแล้วกระมัง จื่อเวย..." น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหูของนางอย่างจงใจยั่วเย้า แววตาที่มักจะไร้ความรู้สึกบัดนี้กลับพราวระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "รางวัลบ้าบออะไรกัน! นี่คือยาแก้พิษนะยะ! ถึงรสชาติมันจะเหมือนน้ำล้างเท้าคางคกผสมดีงูเห่าไปหน่อยก็เถอะ..." นางเผลอหลุดปากสารภาพออกมาด้วยความโมโห หลี่จวินเหยาหลุดหัวเราะพรืดออกมาเบาๆ นัยน์ตาดำขลับทอประกายความเอ็นดูระคนขบขัน "ที่แท้เจ้าก็จงใจปรุงมันให้ออกมาพิสดารเพื่อแกล้งข้าสินะ... หมอพิษตัวแสบ เจ้าช่างกล้าหาญนัก" "ข้าเปล่านะ!" นางปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่หลักฐานคาตา ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังยื้อยุดกันด้วยบรรยากาศชวนใจเต้นระทึก สายลมยามอัสดงก็พัดผ่านหน้าต่างเข้ามาหอบใหญ่ พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนพัก ปัง! ประตูไม้ถูกถีบเปิดออกอย่างไร้มารยาท เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมปักลายมังกรห้าเล็บก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก "ดูท่า... ข้าจะมาขัดจังหวะการ 'ป้อนยา' อันแสนหวานของท่านแม่ทัพกับหมอเซี่ยเข้าเสียแล้วกระมัง?" องค์ชายสามเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับกวาดมองคนทั้งสองด้วยความริษยาและระแวงแค้น เซี่ยจื่อเวยหน้าถอดสีทันที นางรีบสะบัดมือหลุดจากการเกาะกุมของหลี่จวินเหยา ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อตระหนักว่าสถานการณ์ในตอนนี้กำลังตกอยู่ในอันตรายยิ่งกว่าเดิม ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกอันหอมหวานและเชือดเฉือนนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!