กฎของเรือนหมอ

"ป้ายกฎเกณฑ์ขนาดเท่าฝาโลงนั่น ท่านแม่ทัพอ่านไม่ออกหรืออย่างไรเพคะ?" น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่กลับเย็นยะเยือกจนติดลบของเซี่ยจื่อเวยดังขึ้น พร้อมกับปลายนิ้วเรียวที่เคาะลงบนแผ่นไม้กระดานสลักตัวอักษรสีชาดสามคำโตๆ ว่า *‘เขตหวงห้าม’* เสียงดัง *ก๊อกๆ* สามครั้งติดกันอย่างจงใจ หลี่จวินเหยา แม่ทัพผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความรู้สึกและกุมอำนาจทหารครึ่งแผ่นดิน กลับทำเพียงแค่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์ตัวโปรดกลางห้องโถงเรือนหมอของนาง สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวพินิจพิเคราะห์ร่างบางในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งขับเน้นให้ใบหน้าหล่อเหลาราวกับสลักจากหยกเนื้อดีนั้นดูน่าหมั่นไส้เป็นทวีคูณ "ข้าอ่านออก... แต่สำนักพิมพ์... อ้อ ไม่ใช่ สำนักแพทย์ของเจ้า หาได้เขียนห้าม 'คนไข้พิเศษ' เช่นข้าไม่" น้ำทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่นั้นทำเอาเส้นเลือดขมับของจื่อเวยกระตุกวูบ นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปากคอเราะร้ายระดับเซียนของนางกำลังจะทำงาน แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยคำใดออกไป ร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเพียงสองก้าวก็ย่นระยะห่างระหว่างเขากับนางจนแทบชิดติดกัน กลิ่นอายบุรุษเพศเจือกลิ่นอายสนและเลือดจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก จื่อเวยผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นวางสมุนไพรจนขวดยาเขย่ากระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง "ท่านแม่ทัพ! ถอยไปเดี๋ยวนี้ ท่านกำลังละเมิดกฎข้อที่หนึ่ง... ห้ามเข้าใกล้ข้าในรัศมีสามก้าว!" นางเอ่ยเสียงเขียว ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนจนแทบคว่ำ "กฎข้อที่หนึ่ง?" หลี่จวินเหยาเลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานที่หาได้ยากยิ่ง "แปลกจริง ข้าจำได้ว่าตอนที่เจ้าลงมือฝังเข็มถอนพิษให้ข้าเมื่อคืน... เราอยู่ใกล้กันยิ่งกว่าสามชiaะอีก ใกล้จนกระทั่งข้าได้ยินเสียงหัวใจของแพทย์หญิงผู้เก่งกาจเต้นรัวเสียด้วยซ้ำ" ให้ตายเถอะ! บุรุษหน้าหนาผู้นี้ช่างสรรหาคำพูดมาเย้าแหย่ให้นางเสียอาการได้ทุกคราสินะ! จื่อเวยรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ นางเม้มริมฝีปากแน่น พยายามดึงความเยือกเย็นของหมอพิษมือหนึ่งกลับมา "นั่นเป็นเรื่องของการรักษา! หาใช่เรื่องส่วนตัวไม่ อีกอย่าง พิษในกายท่านข้าก็ขับออกไปเจ็ดส่วนแล้ว ส่วนที่เหลืออีกสามส่วน... หากท่านไม่อยากพิการขาเดินไม่ได้ไปตลอดชีวิต ก็จงไสหัวกลับค่ายทหารไปซะ!" "ขับออกแค่เจ็ดส่วน?" แม่ทัพหนุ่มทวนคำ สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวบหนึ่ง เขาก้าวเข้าไปอีกก้าว จนหน้าอกกว้างแทบจะแนบชิดกับอาภรณ์ของนาง "แต่หมอเทวดาเซี่ย... ข้ากลับรู้สึกว่าพิษในตัวข้ามันไม่ได้ลดลงเลย กลับกัน ยิ่งเจ้าไล่ให้ข้าไป ไอร้อนในอกข้ามันยิ่งกำเริบหนัก... หรือว่า..." เขาก้มตัวลงมาเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาลอยเด่นอยู่ห่างจากปลายจมูกนางเพียงคืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดราวีอยู่ข้างแก้มจนจื่อเวยขนลุกชันไปทั้งร่าง "หรือว่า... ยาถอนพิษที่แท้จริง หาใช่สมุนไพรในขวดพวกนี้ไม่" น้ำเสียงของเขาพร่าต่ำลง นัยน์ตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันด้วยความขัดเคืองของนางอย่างจงจ้อง "แต่เป็นตัวเจ้าต่างหาก... จื่อเวย" *ตึกลัก... ตึกลัก...* เสียงหัวใจเจรจากบฏกับเจ้าของอีกแล้ว! เซี่ยจื่อเวยอยากจะยกฝ่ามือขึ้นตบหน้าผากตัวเองนัก ไฉนนักพรตหรือเทพเซองค์ไหนถึงส่งปีศาจรูปงามปากเสียตนนี้มาปั่นป่วนชีวิตสงบสุขของนางกันนะ! "ท่านมัน... ไร้ยางอายที่สุด!" นางเค้นเสียงลอดไรฟัน มือเล็กเอื้อมไปหยิบขวดผงยาสีชาดบนชั้นเตรียมจะสาดใส่หน้าเขาให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทว่า... *ปัง!* ประโยคต่อว่าต่อขานถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อบานประตูไม้สักของเรือนถูกถีบเปิดออกอย่างไร้มารยาท แรงกระแทกทำให้ฝุ่นละอองลอยฟุ้งกระจายไปทั่ว บรรยากาศอบอวลความหวานปนความฉุนเฉียวเมื่อครู่ถูกแช่แข็งลงทันทีด้วยไอสังหารที่แผ่พุ่งเข้ามาจากด้านนอก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของหลี่จวินเหยาเลือนหายไปในพริบตา แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเย็นชาดุจใบมีดน้ำแข็ง เขาดึงร่างบางของจื่อเวยให้หลบมาอยู่ด้านหลังของตนเองโดยสัญชาตญาณอย่างรวดเร็ว เงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งปรากฏขึ้นตรงธรณีประตู อาภรณ์ปักดิ้นทองหรูหราสะท้อนกับแสงยามบ่าย รอยยิ้มหยันที่มุมปากและแววตากรุמתเล่ห์เพทุบายทำให้จื่อเวยจำต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "โอ้... ดูเหมือนว่าเปิ่นหวางจะมาขัดจังหวะการ 'รักษา' อันแสนเร่าร้อนของท่านแม่ทัพกับหมอเซี่ยเข้าเสียแล้วกระมัง?" องค์ชายสามแย้มสรวลเหี้ยมเกรียม ขณะที่มือหนากวาดโบกเรียกมือสังหารนับสิบชีวิตในชุดดำสนิทก้าวพรวดพราดเข้ามาปิดล้อมเรือนหมอไว้ทุกด้านในพริบตาเดียว! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาติดกับดักความแซ่บนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!