เบาะแสปริศนา

"เก็บรอยยิ้มจอมปลอมนั่นแล้วไสหัวออกไปเสีย ก่อนที่เข็มอาบพิษเจ็ดราตรีในมือข้าจะฝังลงไปบนชีพจรของเจ้า!" น้ำเสียงเยียบเย็นดุจน้ำค้างแข็งกลางฤดูเหมันต์ของเซี่ยจื่อเวยดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ สตรีชุดม่วงเข้มปักลายบุปผาพิษหัวเราะคิกคักในลำคอ นางถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างระแวดระวัง ดวงตาคู่คมกวาดมองไปที่แม่ทัพหลี่จวินเหยาที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังร่างบางราวกับภูผาเหล็กกล้า ก่อนจะทิ้งท้ายรอยยิ้มปริศนาไว้แล้วเร้นกายหายไปในความมืดของราตรีราวกับภูตผี บรรยากาศภายในห้องลับยังคงคุกกรุ่นด้วยกลิ่นอายอันตราย เซี่ยจื่อเวยสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ นิ้วเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยยามกำขวดหยกบรรจุผงยาสมุนไพรในมือแน่น นางเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อสถานการณ์ และยิ่งเกลียดสายตาคู่นั้นของบุรุษด้านหลังที่กำลังมองมาด้วยความห่วงใยแกมระaม "รู้ตัวหรือไม่ว่าเมื่อครู่ เจ้าเกือบพลาดท่าให้ความใจร้อนของตัวเอง" หลี่จวินเหยาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววตำหนิเล็กน้อย ทว่าแฝงความอ่อนโยนที่เจ้าตัวมักจะซ่อนไว้ใต้ท่าทีเย็นชาเสมอ จื่อเวยตวัดสายตาดุดันกลับไปทันที มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน "ท่านแม่ทัพหลี่ กรุณาเก็บความหวังดีอันจอมปลอมของท่านไว้ใช้กับสตรีอื่นเถิด เพิ่งจะรอดพ้นจากเงื้อมมือคนขององค์ชายสามมาหมาดๆ สมองท่านคงยังเลอะเลือนจนลืมไปแล้วกระมังว่าข้ากับท่านมิใช่พวกเดียวกัน" "ปากคอเราะร้ายเช่นนี้ ชาตินี้เกรงว่าคงไม่มีบุรุษใดกล้าสู่ขอไปเป็นฮูหยินแน่" จวินเหยาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดร่างบางทีละก้าวอย่างคุกคาม ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังฉายแววตื่นตระหนก "แต่หากเป็นเรื่องฝีปากและการยั่วโมโหข้าแล้ว... เจ้าคืออันดับหนึ่งในใต้หล้าอย่างแท้จริง" "ถอยไปนะ!" จื่อเวยยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างที่ขวางทางอยู่ แต่กลับถูกมือหนาคว้าข้อมือเรียวไว้ได้ทัน แรงปะทะจากกายแกร่งทำให้ลมหายใจของนางสะดุด กลิ่นอายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายจันทร์หอมลอยวนอยู่รอบกายจนหัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป... อันตรายยิ่งกว่าพิษชนิดใดในโลก "ข้าไม่ถอย จนกว่าจะได้คำตอบว่า เจ้าได้อะไรมาจากสตรีผู้นั้น" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง ดวงตาคมเข้มทอดมองลงมาด้วยความลึกล้ำ จื่อเวยเม้มริมฝีปากแน่น นางรู้ดีว่าไม่มีประโยชน์ที่จะปิดบัง จึงสะบัดข้อมือหลุดจากการพันธนาการ ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีคราบควันสีดำหลงเหลืออยู่จากการปะทะเมื่อครู่ บนพื้นห้องมีเศษกระเบื้องเคลือบแตกกระจาย และมีหยดของเหลวสีเขียวมรกตส่งกลิ่นฉุนรุนแรงหยดหนึ่งซึมอยู่บนเนื้อไม้ นางหยิบเข็มเงินเล่มบางขึ้นมาจุ่มลงไปในของเหลวประหลาดนั้นทันที ชั่วพริบตาเดียว ปลายเข็มเงินที่เคยแวววาวกลับกลายเป็นสีดำสนิทราวกับหมึก พร้อมกับกลุ่มควันสีเทาพวยพุ่งขึ้นมาเล็กน้อย กลิ่นหอมหวานประหลาดที่ชวนให้วิงเวียนศีรษะแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ความตกใจฉายชัดผ่านแววตาที่ปกติมักจะนิ่งสงบ "นี่มัน..." จื่อเวยพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว หลี่จวินเหยาขยับเข้ามาใกล้ สังเกตปฏิกิริยาของสตรีตรงหน้า "พิษชนิดใดกัน? ข้าไม่เคยเห็นเจ้ามีสีหน้าตื่นตระหนกเช่นนี้มาก่อน" "ข้าก็ไม่เคยเห็นเช่นกัน" จื่อเวยสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ นิ้วเรียวหยิบแว่นขยายตัวจิ๋วขึ้นมาส่องดูหยดของเหลวนั้นอย่างละเอียด "พิษทั่วไปในยุทธภพไม่ว่าจะเป็นพิษร้อยวันหรือพิษสลายกระดูก ล้วนมีบันทึกอยู่ในตำราพิษของสำนักแพทย์สวรรค์ แต่นี่... โครงสร้างของมันซับซ้อนเกินกว่าจะเรียกว่าพิษธรรมดา" นางใช้มีดผ่าตัดเล่มเล็กเขี่ยหยดของเหลวอย่างระมัดระวัง "มันถูกสังเคราะห์ขึ้นจากยางไม้โบราณที่สูญหายไปจากแผ่นดินจงหยวนนับร้อยปี ผสมกับเลือดของสัตว์อสูรในเขตแดนทางเหนือ และ... มีส่วนผสมของสมุนไพรตระกูลหยางที่ต้องใช้พลังลมปราณหล่อเลี้ยงขณะปรุงแต่ง" จวินเหยาขมวดคิ้วมุ่น "หมายความว่าอย่างไร?" "หมายความว่า คนที่ปรุงพิษนี้ขึ้นมา มิใช่แพทย์สนามหรือมือวางอันดับหนึ่งทั่วไป" จื่อเวยเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาดุดันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเคร่งเครียด "แต่มันคือฝีมือของคนที่มีความรู้ลึกซึ้งทั้งศาสตร์แห่งพิษและวิชาลมปราณขั้นสูง... และคนๆ นั้น น่าจะอยู่ใกล้ตัวพวกเรามากกว่าที่คิด" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทั้งสองคนต่างตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเอง ปมปริศนาที่เคยคิดว่ากระจ่าง กลับขมวดปมแน่นหนายิ่งกว่าเดิม องค์ชายสามเป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้น หรือเบื้องหลังความวุ่นวายทั้งหมดจะมีเงาของคนจากแดนเหนือชักใยอยู่? ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของราตรีก็ดังขึ้นแว่วๆ จากนอกหน้าต่าง พร้อมกับเสียงลมพัดวูบที่ผิดธรรมชาติ จวินเหยาคว้าตัวจื่อเวยเข้าหาตัวในเสี้ยววินาที ร่างบางชนเข้ากับอกแกร่งเต็มแรง เขายกมือขึ้นปิดปากนางไว้พร้อมกับส่งสัญญาณให้เงียบกริบ สายตาดุจเหยี่ยวจ้องมองไปยังบานหน้าต่างไม้ที่ปิดสนิท เงาดำสายหนึ่งทาบทับลงบนกระดาษสาของหน้าต่าง พร้อมกับเสียงเคาะเบาๆ สามครั้ง—เป็นจังหวะที่จื่อเวยจำได้ขึ้นใจ มันคือรหัสลับของสายลับสำนักแพทย์สวรรค์ที่ทรยศ และเป็นกุญแจดอกเดียวที่จะไขความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับพิษประหลาดนี้ จื่อเวยดึงมือของหลี่จวินเหยาออกเบาๆ นางส่งสายตาแน่วแน่มั่นคงให้เขา ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้หน้าต่างทีละน้อย ปลายมือซ่อนเข็มพิษเตรียมพร้อมปลิดชีพผู้มาเยือนหากตลบหลัง นางสูดหายใจเข้าลึก เอื้อมมือไปปลดกลอนหน้าต่างออก แล้วผลักมันให้เปิดผางออกกว้างในคราเดียว ทว่า สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังความมืด กลับไม่ใช่สายลับทรยศอย่างที่คาดคิด... แต่เป็นกล่องไม้สนแกะสลักลวดลายประหลาดที่วางนิ่งอยู่บนขอบหน้าต่าง พร้อมกับจดหมายฉบับหนึ่งที่ยังมีคราบเลือดสดๆ หยดลงมาไม่ขาดสาย! จื่อเวยชะงักค้าง มือที่ถือเข็มสั่นระริกเมื่อก้มลงอ่านตัวอักษรที่เขียนด้วยเลือดบนกระดาษแผ่นนั้น— *‘ผู้ที่ถือครองพิษนี้... คือเหยื่อรายต่อไป และเจ้าเหลือเวลาอีกเพียงสามวันก่อนที่โลหิตในกายจะกลายเป็นสีดำ’* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์สุดแซ่บของท่านแม่ทัพกับหมอพิษคนเก่งในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า รับรองว่าความฟินและความเดือดพุ่งทะยานกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!