ศึกปะทะฝีปาก

"หากท่านแม่ทัพยังเอาแต่จ้องข้าด้วยสายตาหิวกระหายราวกับหป่าป่าพลัดหลงเช่นนี้ เกรงว่าเข็มเงินในมือข้าคงอดใจไม่ไหวฝังลงระหว่างคิ้วของท่านให้หายระคายเคืองเสียทีนะคะ" เซี่ยจื่อเวยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับคมกริบราวกับใบมีดอาบยาพิษ นางไม่ได้แม้แต่จะชายตามองถ้วยชาอุ่นร้อนตรงหน้า นัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นกวาดมองบุรุษผู้ดำรงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ความถือดีฉายชัดผ่านท่าทีการนั่งไขว่ห้างอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจใด หลี่จวินเหยาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความขบขันระคนหมั่นไส้ ดวงตาคมปลาทูคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยอย่างพิจารณา ปลายนิ้วหนาเคาะโต๊ะไม้แกะสลักเป็นจังหวะเชื่องช้า ทว่ากดดันจนคนสนิทที่ยืนอยู่มุมห้องถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ฝังเข็ม? หมอพิษเซี่ย... มือของเจ้ามีไว้ช่วยชีวิตคน หรือมีไว้ลูบไล้บุรุษอื่นกันแน่ เหตุใดเวลาอยู่ต่อหน้าข้า เจ้าจึงมักจะมือไม้อยู่ไม่สุข ชักอาวุธขู่ได้ไม่เว้นแต่ละวัน" หลี่จวินเหยาจงใจโน้มตัวเข้าไปใกล้ ร่างสูงใหญ่กดดันเข้ามาจนกลิ่นอายบุรุษอันตรายแผ่ซ่านอบอวลไปทั่วพื้นที่แคบๆ ระหว่างเขาทั้งสอง "หึ! มือของข้ามีไว้จับคนที่ฉลาดพอจะหุบปากและดื่มยาขมๆ ตามกำหนด ไม่ใช่มีไว้รับมือกับสุนัขบ้าที่ชอบเห่าหอนหาเรื่องชาวบ้านยามดึกดื่นค่ะ" นางสวนกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา ใบหน้างามเชิดขึ้นอย่างถือดี แม้หัวใจในอกจะเต้นรำด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปบ้างจากระยะห่างที่ใกล้จนเกินงามนี้ บรรยากาศในห้องรับรองระอุขึ้นราวกับมีเปลวเพลิงไร้รูปร่างลุกโชน คนสนิททั้งสองฝ่ายที่ยืนรักษาการอยู่ด้านนอกต่างพากันเหงื่อตก ไดอะล็อกเชือดเฉือนของคู่กัดคู่นี้ไม่เคยทำให้ใครผิดหวัง—หากไม่นับว่ามันชวนให้หัวใจวายตายเสียก่อน "ปากเก่งนักนะ" หลี่จวินเหยาพึมพำชิดริมหริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ครั้งจะปรากฏ "แต่ข้าจำได้ว่าเมื่อคืน... เจ้าไม่ได้ใช้ปากพูดเก่งขนาดนี้เสียหน่อย ยามที่พิษกำเริบจนเจ้าต้องซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดข้า เจ้าเอาแต่ร้องครางเรียกชื่อข้าซ้ำๆ มิใช่หรือ?" "หลี่จวินเหยา!" เซี่ยจื่อเวยตบโต๊ะเสียงดังลั่น ใบหน้างามขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธปนความอายที่ถูกจี้จุดตาย นางพยายามจะชักเข็มเงินออกมาสั่งสอนคนหน้าไม่อายผู้นี้ให้หลาบจำ ทว่ารวดเร็วยิ่งกว่าความคิด ปลายนิ้วแกร่งของแม่ทัพหนุ่มกลับคว้าจับข้อมือนางไว้ได้ทันอย่างแม่นยำ สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือเขาแผ่ซ่านทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ เซี่ยจื่อเวยชะงักงัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามที่สบเข้ากับดวงตาคู่คมที่ฉายแววอ่อนโยนลงชั่วขณะอย่างปิดไม่มิด ความซึนเดระของแม่ทัพผู้เย็นชาผู้นี้มักจะแสดงออกมาในรูปแบบที่ทำให้นางตั้งรับไม่ทันอยู่เรื่อย "ปล่อยนะ..." นางเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว พยายามดึงข้อมือกลับแต่ถูกเขาตรึงไว้แน่นหนา "ถ้าปล่อย... เจ้าก็จะหนีหน้าข้าอีก" หลี่จวินเหยาเอ่ยเสียงแผ่วเบa ความดุดันก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเว้าวอนเจือความเอาแต่ใจที่ทำให้หัวใจของหมอพิษสาวกระตุกวูบ "ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อทะเลาะกับเจ้า... แต่อย่างว่า เรื่องสูตรยาขององค์ชายสาม..." ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงันที่กำลังก่อตัวเป็นความหวานชวนฝันอย่างไม่รู้กาลเทศะ ทันใดนั้น ประตูไม้ก็ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอรับอนุญาต ร่างระหงของหญิงสาวในชุดอาภรณ์หรูหราปักลายหงส์เหินก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก "ดูท่า... หมอพิษเซี่ยกับท่านแม่ทัพจะกำลังสนุกสนานกันอยู่สินะคะ ข้าคงมาขัดจังหวะสำคัญเข้าเสียแล้วกระมัง" น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงพิษสงรอบตัวนั้นทำให้เซี่ยจื่อเวยและหลี่จวินเหยาต้องผละออกจากกันทันที ดวงตาคู่สวยของเซี่ยจื่อเวยหรี่ลงเมื่อจำได้ว่าสตรีผู้มาเยือนคือใคร—สายลับคนสนิทขององค์ชายสามที่นางกำลังตามสืบอยู่ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความฟินและเคมีสุดร้อนแรงนี้นะคะ