แผนซ้อนแผน

"ท่านแม่ทัพ หากท่านตายตอนนี้ ข้าคงต้องเสียเงินซื้อโลงศพให้ท่านเพิ่มอีกใบ ซึ่งข้าขอยืนยันตรงนี้เลยว่า... ข้าไม่จ่าย" เซี่ยจื่อเวยวางเข็มเงินลงบนถาดหินอ่อน เสียงกระทบกันของโลหะดังกังวานในความเงียบงันของห้องโถงพิธี ใบหน้าของนางเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับจับจ้องไปยังบุรุษร่างยักษ์ที่นอนพาดอยู่บนเตียงไม้จันทน์หอม หลี่จวินเหยาหลับตาพริ้ม ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอเกินไป... สำหรับคนที่เพิ่งบอกว่าถูกพิษร้ายแรงจนเลือดแทบจะไหลย้อนกลับ "เจ้าใจร้ายเกินไปแล้วจื่อเวย..." หลี่จวินเหยาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แต่ไม่ยอมลืมตา "ข้าอุตส่าห์เอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องความลับของเจ้าจากสายลับองค์ชายสาม แทบจะสิ้นลมอยู่รอมร่อ แต่สิ่งที่เจ้าคิดถึงกลับเป็นค่าโลงศพงั้นหรือ?" จื่อเวยเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นข้างหนึ่ง นางขยับกายเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นไม้สนจางๆ จากตัวเขา ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามแนวสันกรามที่คมกริบของบุรุษตรงหน้า ก่อนจะกดแรงลงบนจุดชีพจรที่คอของเขาอย่างแรงจนอีกฝ่ายสะดุ้งสุดตัว "ถ้าท่านสิ้นลมจริง ชีพจรท่านคงไม่เต้นเป็นจังหวะ 'สนุกสนาน' แบบนี้หรอกค่ะ" นางกระซิบชิดใบหู "บาดแผลที่หัวไหล่นั่น เลือดหยุดไหลไปตั้งแต่นาทีที่สามแล้ว ท่านแม่ทัพ... ท่านจะเล่นละครตบตาข้าไปถึงไหน?" หลี่จวินเหยาลืมตาขึ้น ดวงตาดำขลับคู่นั้นกวาดมองใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับเอื้อมมือคว้าข้อมือนางไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่เบา แต่ก็ไม่ได้ทำให้นางเจ็บ กลับกัน มันเป็นแรงดึงดูดที่ทำให้จื่อเวยเสียหลักโน้มตัวลงไปจนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น "ข้าแค่ต้องรู้..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป มันทุ้มต่ำและจริงจังจนหัวใจของจื่อเวยกระตุกวูบ "ในยามที่ข้าทำทีว่าใกล้ตาย เจ้าจะเสียใจสักนิดหรือไม่ หรือต่อให้ข้าดับสูญไปจริงๆ เจ้าก็จะแค่เดินจากไปพร้อมกับสูตรยาพวกนั้น เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น" "นั่นคือเหตุผลที่ท่านล่อลวงให้ข้ามาที่นี่? เพื่อทดสอบใจคน?" จื่อเวยเค้นยิ้ม สายตาดูแคลนระคนสมเพช "ท่านแม่ทัพผู้เก่งกาจ จิตใจท่านมันคับแคบกว่าปลายเข็มของข้าเสียอีกนะคะ" "ถ้าไม่ใช่วิธีนี้ แล้วเมื่อไหร่เจ้าจะยอมเปิดเผยความในใจที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากเย็นชานั่นสักที" หลี่จวินเหยาพลิกตัวขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอน กักขังนางไว้ใต้ร่างแกร่งของเขา แววตาสั่นไหวด้วยความปรารถนาที่ยากจะปิดบัง "เจ้าเหลือเวลาอีกแค่สามวัน เลือดในกายเจ้ากำลังเปลี่ยนสี แต่เจ้ายังมัวแต่ห่วงคนอื่น ห่วงชื่อเสียง ห่วงความลับ... แล้วเจ้าไม่ห่วงตัวเองบ้างหรือ?" "ข้าห่วงตัวเองเสมอค่ะ" จื่อเวยตอบกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา "ข้าถึงต้องกำจัดพิษนี้ออกไป ไม่ใช่เพื่อไปแต่งงานกับท่าน หรือไปทำหน้าที่ภรรยาที่ดีหรอกนะคะ แต่เพื่อที่ข้าจะได้มีชีวิตอยู่ดูวันที่ท่านพ่ายแพ้และสูญเสียทุกอย่างต่างหาก" คำพูดแสบสันของนางทำให้หลี่จวินเหยาหัวเราะออกมาอย่างเหลืออด เขาเชยคางนางขึ้น บังคับให้รับสัมผัสจากสายตาที่ร้อนแรงดุจเปลวเพลิงของเขา "ปากเก่งให้ได้ตลอดรอดฝั่งเถอะแม่นางน้อย เพราะถ้าข้าจะตายจริงๆ คนแรกที่จะต้องตายไปพร้อมกับข้า... ก็คือเจ้า" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นความอึดอัดที่แฝงไปด้วยความรัญจวน จื่อเวยรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของคนตรงหน้า นางรู้ดีว่านี่คือการแสดง แต่ทำไมสัมผัสที่ปลายนิ้วเขาลากผ่านพวงแก้มถึงได้ร้อนผ่าวราวกับจะหลอมละลายทุกกำแพงที่นางสร้างไว้ ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบเข้าครอบงำจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ประตูด้านนอกก็ถูกกระชากออกอย่างแรงจนบานพับแทบหักกระเด็น! "ท่านแม่ทัพ! องค์ชายสามนำกองกำลังล้อมจวนเอาไว้แล้ว! เขาบอกว่าได้รับรายงานว่าท่านถูกลอบสังหารจนถึงแก่ชีวิต และเขาจะเข้ามาจัดการ 'เก็บกวาด' หลักฐานเอง!" เสียงตะโกนขององครักษ์เงาทำลายห้วงอารมณ์ทั้งหมดทิ้งจนแตกกระเจิง จื่อเวยผละออกจากร่างของหลี่จวินเหยาทันที นางมองสบตาเขา แววตาของแม่ทัพผู้เย็นชาเปลี่ยนกลับมาเป็นความคมกริบดุจอาวุธร้ายในชั่วพริบตา เขาลุกขึ้นยืน รอยแผลที่ไหล่ดูราวกับไม่มีวันเกิดขึ้นมาก่อน "แผนซ้อนแผนที่เจ้าว่า... ดูเหมือนฝ่ายนั้นจะเดินหมากผิดตาไปหน่อยนะจื่อเวย" หลี่จวินเหยาเดินตรงไปที่โต๊ะ หยิบกระบี่คู่กายขึ้นมาแล้วหันกลับมามองนาง แววตาที่เขามองนางในวินาทีนั้นไม่ใช่การหยอกล้อ แต่เป็นการประกาศศักดา "อยู่หลังข้า อย่าได้ขยับไปไหนจนกว่าข้าจะสั่ง... เพราะหลังจากนี้ จะมีคนต้องหลั่งเลือดอีกมาก ไม่ใช่แค่เจ้า... แต่เป็นพวกมันทุกคนที่บังอาจแตะต้องสิ่งที่ข้าหมายตาไว้" ยังไม่ทันที่จื่อเวยจะได้ตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองทหารนับร้อยก็กระหึ่มเข้ามาใกล้ถึงหน้าประตูเรือนพัก หลี่จวินเหยาสะบัดชายเสื้อคลุมอย่างมั่นคง พร้อมกับที่แสงจันทร์ยามค่ำคืนสะท้อนลงบนคมกระบี่ที่เพิ่งชักออกมา... และที่มุมห้องนั้นเอง จื่อเวยสังเกตเห็นบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจของนางสะดุดลง เงาร่างหนึ่งพุ่งวูบผ่านหน้าต่างห้องด้านหลัง มันไม่ใช่ทหารขององค์ชายสาม แต่มันคือ 'เงา' ที่นางคุ้นเคยดีกว่าใคร... คนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ห้าปีก่อน ขอบพระคุณที่ติดตามร่วมเป็นกำลังใจให้เสี่ยวเถาฮวานะคะ!