จื่อเวยกับความทรงจำที่หายไป

ไอความเย็นจากร่างสูงที่เพิ่งก้าวออกไปเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย ความเงียบงันในห้องหนังสือก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่วนกลับเข้ามาอีกครั้ง เซี่ยจื่อเวยยังไม่ทันได้หันไปตอกกลับวาจาเชือดเฉือนใด ๆ ร่างหนาก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวราวกับพายุหมุน ฝ่ามือใหญ่คว้าเข้าที่ข้อแขนเรียวของนางด้วยแรงพอเหมาะ ไม่เจ็บจนระคายผิว แต่เด็ดขาดพอที่จะตรึงให้นางขยับไปไหนไม่ได้ "ท่านแม่ทัพ... เสียสติไปแล้วหรือไร ปล่อยข้านะ!" จื่อเวยตวัดสายตาดุจคมมีดมองหน้าชายหนุ่ม ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ หลี่จวินเหยาไม่ตอบ เขากลับกวาดสายตาคมกริบสำรวจใบหน้าหวานที่ฉายแววพะว้าพะวังอย่างพินิจพิเคราะห์ แววตาคู่คมที่มักจะนิ่งสงบดุจผิวน้ำในบึงลึกยามนี้กลับไหววูบคล้ายมีเปลวไฟบางอย่างลุกโชนขึ้นมา "เจ้าเคยสงสัยหรือไม่... ว่าเหตุใดข้าจึงต้องตามล้างตามเช็ดพิษงูอัคคีในกายเจ้าด้วยวิธีน่ารำคาญใจเช่นนี้" สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำเอานางสะท้านเฮือก "เพราะท่านกลัวว่าข้าตายแล้วจะไม่มีคนคอยปรุงยาถอนพิษให้กองทัพของท่านน่ะสิ จะมีเหตุผลอื่นใดอีก" นางแค่นAเสียงหัวเราะในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่ทำเอาหัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะ "คนแล้งน้ำใจเช่นเจ้านี่นะ... ช่างต่อเก่งเสียจริง" แม่ทัพหนุ่มมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มร้ายกาจที่นานทีปีหนจะปรากฏบนใบหน้าเย็นชาทำให้เขาดูอันตรายถึงชีวิต "หากเป็นคนอื่น ป่านนี้ข้าคงปล่อยให้กระอักเลือดตายคาเตียงไปนานแล้ว แต่กับเจ้า... ข้ากลับจำต้องยอมให้เจ้ามาปีนเกลียวอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน" "ท่าน..." จื่อเวยโกรจนقวบหน้าแดงก่ำ นางอ้าปากจะด่าทอความถือดีของเขา แต่ทว่าปลายนิ้วแข็งแกร่งกลับแตะลงบนริมฝีปากของนางแผ่วเบา สกัดกั้นทุกถ้อยคำต่อว่าต่อขานให้กลืนหายลงคอ "เงียบเสีย แล้วฟังให้ดี... เรื่องของเจ้ากับข้า มันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ก่อนที่เจ้าจะลืมตาตื่นขึ้นมาในจวนนี้เสียอีก" บรรยากาศรอบกายพลันเงียบสงบลง หลี่จวินเหยาคลายแรงบีบที่แขนเปลี่ยนเป็นกุมมือเรียวบางของนางไว้แน่น ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับดาบไล้ไปตามแนวข้อมือของนาวแผ่วเบา แววตาของแม่ทัพผู้เกรียงไกรทอประกายความเจ็บปวดลึกล้ำที่จื่อเวยไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต "ห้าปีก่อน ณ หุบเขาไร้รัก... เจ้าจำได้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น" คำถามนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ เซี่ยจื่อเวยชะงักงัน สมองส่วนลึกปวดแปล๊บขึ้นมาอย่างกะทันหัน ภาพความทรงจำที่เคยเลือนรางราวกับกลุ่มหมอกควันเริ่มก่อตัว ภาพโลหิตสีแดงฉานกลิ่นคาวคละคลุ้ง เสียงกรีดร้อง และความหนาวเหน็บที่กัดกินขั้วหัวใจพรั่งพรูเข้ามาในหัวจนนางต้องยกมือขึ้นกุมขมับ "อึก... ปวดหัว..." นางครางแผ่ว ร่างกายทรุดฮวบลง แต่หลี่จวินเหยาไวรัสคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน ร่างของนางแนบชิดติดกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม "จื่อเวย... มองหน้าข้า" เสียงทุ้มต่ำเจือความเวทนาอย่างหาได้ยากยิ่งเอ่ยเรียก "ในคืนที่ตระกูลเซี่ยถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ ในคืนที่เจ้าเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดบนหน้าผานั้น... เป็นข้าเองที่คว้าตัวเจ้าไว้ไม่ให้ร่วงหล่นลงไป" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างตกตะลึง ความทรงจำที่ขาดหายเริ่มต่อติดกันทีละนิด ภาพเงาร่างของบุรุษชุดเกราะโลหิตที่โอบกอดนางไว้ท่ามกลางสายฝนโปรดปราย ภาพแผ่นหลังกว้างที่ยอมรับคมดาบแทนร่างของนาง... บุรุษผู้นั้น คือหลี่จวินเหยาคนนี้นี่เอง! "ทะ... ท่าน... ทำไมท่านถึง..." "ทำไมข้าจึงต้องช่วยศัตรูของแผ่นดินงั้นหรือ?" แม่ทัพหนุ่มแค่นยิ้มหยันให้กับโชคชะตา ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากมนของนางอย่างทะนุถนอม "เพราะหัวใจดวงนี้ของข้า มันทรยศต่อราชAสำนักตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นหมอพิษปากร้ายเช่นเจ้าเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องเด็กน้อยพวกนั้นแล้ว" หัวใจของเซี่ยจื่อเวยเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บของความทรงจำในอดีต นางมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของชายหนุ่ม ไร้ซึ่งความเยەาหยัน ไร้ซึ่งความเย็นชา มีเพียงความจริงใจและคำสารภาพที่หนักแน่นยิ่งกว่าขุนเขา ทว่า... ในวินาทีที่ความหวานล้ำกำลังละลายกำแพงในใจของทั้งสองลงอย่างช้า ๆ *ปัง!* ประตูด้านนอกห้องหนังสือก็ถูกถีบกระเด็นเปิดออกด้วยพลังลมปราณรุนแรง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่คุ้นเคยดังแทรกเข้ามาท่ามกลางความตกใจ "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง ท่านแม่ทัพหลี่... ที่แท้ท่านก็แอบซ่อนนางกบฏไว้ลูบคลำเล่นนี่เอง!" ร่างสูงโปรดขององค์ชายสามก้าวเข้ามาพร้อมกับองครักษ์เงาจำนวนนับไม่ถ้วนที่ปิดล้อมเรือนพักไว้จนหมดสิ้น ปลายกระบี่ในมือเปล่งประกายวาววับรับกับแสงจันทร์สาดส่อง และก่อนที่หลี่จวินเหยาจะทันได้ขยับตัว องค์ชายสามก็ยกหน้าไม้กลเล็งตรงมาที่ร่างของเซี่ยจื่อเวยด้วยรอยยิ้มอำมหิต พร้อมลั่นไกสังหารได้ทุกเมื่อ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนเสี่ยวเถาฮวามาโดยตลอดนะคะ