แม่ทัพผู้ปกป้อง

คมดาบพาดผ่านความมืดด้วยความเร็วระดับพรากวิญญาณ ในเสี้ยววินาทีที่รอยยิ้มของพวกเขายังค้างอยู่บนใบหน้า เซี่ยจื่อเวยไม่แม้แต่จะมีเวลาให้ตกใจ เสียงแหวกอากาศของลูกธนูอาบยาพิษที่พุ่งแหวกความเงียบงันมายังจุดตายทำให้นางต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณแห่งหมอผู้เจนจัดสนามรบ แต่ทว่า... เป้าหมายที่แท้จริงหาใช่นางไม่! ร่างสูงใหญ่ของหลี่จวินเหยาเคลื่อนไหวเร็วกว่าความคิด เขาโอบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังของนางแนบชิดกับอกแกร่ง ก่อนจะพลิกกายตวัดร่างของนางให้หลุดพ้นจากวิถีมรณะอย่างเฉียดฉิว *ฉึก!* เสียงเนื้อกระทบคมโลหะและโลหิตที่สาดกระเซ็นลงบนพื้นหญ้าดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด "ท่านแม่ทัพ!" เซี่ยจื่อเวยอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามเมื่อสัมผัสได้ถึงหยาดเลือดอุ่นร้อนที่หยดลงบน1ข้างแก้มของนาง หลี่จวินเหยาไม่ได้เอ่ยคำใด ใบหล่อเหลาที่เคยนิ่งสงบดุจน้ำแข็งบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด คมดาบที่ซัดมาจากมุมมืดเมื่อครู่ฝังลึกเข้าที่หัวไหล่ขวาของเขาแทนที่จะเป็นร่างของนาง เลือดสีเข้มไหลซึมผ่านชุดผ้าแพรสีเข้มจนเปียกชุ่ม แต่แขนแกร่งที่โอบกอดนางไว้กลับไม่มีทีท่าว่าจะคลายลงแม้แต่น้อย ราวกับว่าต่อให้โลกใบนี้สลายหายไป เขาก็จะไม่มีวันยอมปล่อยให้นางเป็นอันตรายเด็ดขาด "ท่านบ้าไปแล้วหรือไร!" จื่อเวยตวาดเสียงสั่น นางกัดริมฝีปากแน่นด้วยความโกรธปนหวาดหวั่น มือเรียวรีบควานหายาห้ามเลือดและเข็มเงินในแขนเสื้ออย่างลนลานจนน่าขันสำหรับคนอื่น แต่นางในยามนี้กลับขำไม่ออกเลยสักนิด หัวใจในอกเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก "เจ้า... ปลอดภัยก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ" หลี่จวินเหยากลบเกลื่อนความเจ็บปวดด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความกวนประสาทตามนิสัยเดิม แม้ใบหน้าจะซีดเผือดจนน่ากลัว "หากเจ้าต้องเสียโฉมเพราะรับธนูแทนข้า วันหน้าใครเล่าจะมาคอยบ่นว่าข้าเป็นคนน่ารำคาญทุกวันกันล่ะ" "ยังมีแก่ใจมาเล่นลิ้นอีกนะ! บาดแผลลึกถึงกระดูกและเคลือบด้วยพิษสลายวิญญาณ หากท่านยังพูดมากเช่นนี้ ข้าจะใช้เข็มพิษปิดปากท่านเสียเดี๋ยวนี้แหละ!" จื่อเวยขู่เสียงเขียว ดวงตาคู่คมเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใสที่นางพยายามกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาขณะกดลงบนจุดชีพจรเพื่อสกัดกั้นพิษร้ายไม่ให้ลุกลามเข้าสู่หัวใจ สัมผัสใกล้ชิดระหว่างคนทั้งสองในยามนี้ร้อนรุ่มเสียยิ่งกว่าเปลวเพลิง กลิ่นอายบุรุษปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอบอวลอยู่รอบตัว ความซึนเดระเรย์ของพ่อหนุ่มแม่ทัพผู้เย็นชาที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องนาง ทำให้กำแพงในใจของเซี่ยจื่อเวยพังทลายลงในพริบตา นางไม่เคยคิดเลยว่าบุรุษผู้ชอบกวนประสาทและทำให้นางปวดหัวอยู่เป็นนิจ จะกล้าหาญและบ้าระห่ำถึงเพียงนี้เพื่อแลกกับการปกป้องนางจากเงื้อมมือมัจจุราช "เจ้าเป็นห่วงข้าหรือ... จื่อเวย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บริเวณต้นคอระหง แม้จะบาดเจ็บสาหัสเพียงใด แต่ดวงตาคมกริบของเขากลับพราวระยับด้วยประกายความรักใคร่ที่ปิดไม่มิด "ห่วงผีสิงท่านน่ะสิ! ข้าแค่เสียดายฝีมือการปรุงยาถอนพิษที่ต้องมาเปลืองกับคนโง่เช่นท่านต่างหาก!" นางเชิดหน้าปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่ใบงดงามกลับแดงก่ำลามไปถึงใบหูอย่างปิดไม่มิด ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำปนเคืองระคนกันนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นรอบทิศทาง พร้อมกับเงาร่างของนักฆ่าชุดดำที่ปรากฏตัวปิดล้อมพวกเขาทั้งสองไว้จนมุม และก่อนที่เซี่ยจื่อเวยจะได้ตวัดเข็มเงินในมือเข้าสู้ ร่างของบุรุษผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้นางต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง..." น้ำเสียงคุ้นเคยเอ่ยขึ้นพร้อมเสียงปรบมือเบาๆ "ไม่นึกเลยว่าท่านแม่ทัพผู้เย็นชา จะยอมตายเพื่อสตรีผู้หนึ่งได้ถึงเพียงนี้... องค์ชายสาม?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์สุดฟินของคู่นี้เสมอนะคะ