ความหวังท่ามกลางเถ้าถ่าน

“สูตรยาในมือเจ้า... บัดนี้ถูกส่งต่อไปให้คนของเราที่แฝงตัวอยู่ในค่ายใหญ่เรียบร้อยแล้ว... และอีกไม่นาน... ทั้งค่ายทหารและแคว้นนี้จะต้องลุกเป็นไฟด้วยมือของพวกเราเอง!” เสียงหัวسระลึกขององค์ชายสามยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทว่าเซี่ยจื่อเวยกลับมิได้มีท่าทีตื่นตระหนกอย่างที่มันคาดหวัง นางเพียงปรายตามองคราบเลือดบนไรฟันของบุรุษเบื้องหน้าด้วยแววตาสمเพชระคนสมน้ำหน้า ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ น้ำเสียงของนางเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำค้างยามค่ำคืน “คนฉลาดเขาไม่เอาไข่ไป ฟาดกับหิน หรอกนะเพคะองค์ชายสาม... แต่ท่านกลับเลือกเอาสมองอันน้อยนิดของตัวเองมาฟาดกับพิษเก้าสวรรค์ของหม่อมฉัน เกรงว่ากว่าค่ายใหญ่จะลุกเป็นไฟ หัวของท่านคงหลุดจากบ่าไปประดับกำแพงเมืองเสียก่อนแล้วกระมัง” จื่อเวยสะบัดชายแขนเสื้อ ปล่อยผงสีครามจาง ๆ ฟุ้งกระจายเข้าใส่ร่างขององค์ชายสามโดยไม่ต้องรอให้เขาได้เอ่ยคำขวา “อ๊าก!” เสียงร้องโหยหวนดังลั่น เมื่อพิษสลายเส้นเอ็นเริ่มกัดกินร่างของกบฏผู้ทะเยอทะยานจนต้องทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นดิน นางหาได้สนใจไยดีสุนัขจนตรอกตัวนั้นอีกต่อไป ร่างบางหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าฝ่าความมืดของค่ายทหารยามวิกาลกลับไปยังกองบัญชาการหลักทันที เวลาไม่ได้รอใคร ทหารนับพันชีวิตที่นอนครวญครางจากพิษประหลาดกำลังรอความช่วยเหลือ สูตรยาที่รั่วไหลอาจเป็นปัญหาใหญ่ แต่นางคือเซี่ยจื่อเวย หมอพิษผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อโชคชะตา! เมื่อนางก้าวพรวดพราดเข้ามาในกระโจมใหญ่ กลิ่นออยยาและคาวเลือดคละคลุ้งจนน่าเวียนหัว ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ หลี่จวินเหยา ท่านแม่ทัพผู้เย็นชาและถือดี บัดนี้กำลังนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องเตียงของพลทหารนายหนึ่ง มือหนาที่เคยจับแต่ดาบยาวกลับกำลังใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้ทหารชั้นผู้น้อยด้วยความทุ่มเท แม้ใบหน้าคมคายจะซีดเซียวจากการตรากตรำทำงานข้ามวันข้ามคืน แต่แววตานั้นยังคงแน่วแน่และดุดันไม่เปลี่ยน “เจ้ากลับมาแล้ว...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทันทีที่เงาร่างของนางทาบทับหน้ากระโจม หลี่จวินเหยาเงยหน้าขึ้นสบตา นางเห็นรอยแผลและคราบเขม่าดินบนใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน “ข้าได้ยินข่าวเรื่องสายลับขององค์ชายสาม... เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” จื่อเวยชะงักไปเล็กน้อย นางเม้มริมฝีปากแน่นโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดแล่นพล่านขึ้นมาในอกอย่างไม่ทันตั้งตัว บุรุษผู้นี้... ในเวลาวิกฤตเช่นนี้ เขากลับไม่ถามถึงสูตรยาที่สูญเสียไป แต่กลับเอ่ยปากถามความปลอดภัยของนางก่อนเป็นคนแรก “ห่วงตัวเองก่อนเถอะค่ะท่านแม่ทัพ หน้าตาตอนนี้เหมือนผีดิบอดนอนมาสามปีไม่มีผิดเพี้ยน” นางเชิดหน้าขึ้น ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเยعยหยันตามความคุ้นเคยเพื่อกลบเกลื่อนความไหววูบในใจ “ส่วนเรื่องสูตรยา... ถึงมันจะหลุดไปถึงมือพวกหนอนบ่อนไส้ แต่มันก็เป็นแค่ ‘สูตรปลอม’ ที่หม่อมฉันจงใจเขียนให้พวกโง่เง่าเอาไปต้มกินเล่นเท่านั้นแหละค่ะ” หลี่จวินเหยาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ รอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก แววตาที่มองนางฉายแววเอ็นดูกลมกลืนไปกับความเหนื่อยล้า “เจ้าเล่ห์นักนะ... เซี่ยจื่อเวย หากวันหนึ่งเจ้าเอาเล่ห์เหลี่ยมเหล่านี้มาใช้กับข้าจริง ๆ เกรงว่าข้าคงต้องยอมจำนนยกทั้งชีวิตให้เจ้าโดยไม่มีข้อแม้” “เพ้อเจ้ออะไรกันคะ! เก็บเรี่ยวแรงเอาไว้หายใจเถอะค่ะท่านแม่ทัพ” จื่อเวยเสมองไปทางอื่น แก้วตาใสร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ นางรีบสลัดความรู้สึกฟุ้งซ่านทิ้งไป แล้วก้าวฉับ ๆ ไปยังโต๊ะวางสมุนไพรตรงกลางกระโจม “ในเมื่อสูตรจริงยังอยู่กับเรา และตอนนี้ข้าก็ได้ส่วนผสมสำคัญครบแล้ว... ได้เวลาลงมือรักษาทหารนับพันเหล่านี้เสียที!” บรรยากาศภายในกระโจมพลันเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดและจริงจัง เซี่ยจื่อเวยในยามนี้ไม่มีท่าทีเล่นสนุก นางตวัดเข็มเงินในมือด้วยความรวดเร็วและแม่นยำราวกับร่ายรำ วิชาพิษที่คนหวาดกลัวถูกพลิกแพลงมาเป็นวิชาแพทย์เพื่อช่วยชีวิต ทุกย่างก้าวของการรักษาเต็มไปด้วยความเด็ดขาด เลือดพิษสีดำคล้ำถูกขับออกจากร่างของเหล่าทหารทีละคน ๆ ท่ามกลางเสียงลมหายใจที่ค่อย ๆ กลับมาสม่ำเสมอ หลี่จวินเหยาไม่ได้ขยับไปไหน เขายืนคุมเชิงอยู่ข้างกาย คอยส่งผ้า ส่งน้ำ และช่วยประคองร่างของทหารที่อ่อนแรงด้วยความเต็มใจ สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของสตรีตรงหน้า ความรู้สึกชื่นชมและลุ่มหลงก่อตัวขึ้นลึกซึ้งจนยากจะถอนตัว ท่ามกลางกองเพลิงแห่งสงครามและความตาย เซี่ยจื่อเวยคือความหวังเดียว... และนางก็สว่างไสวเจิดจ้าเสียจนเขารู้สึกว่าโลกใบนี้ยังมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้ ผ่านไปนานเท่าใดไม่มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งแสงสีทองแห่งรุ่งอรุณเริ่มสาดส่องผ่านรอยแยกของกระโจม ทหารนายสุดท้ายลืมตาขึ้นพร้อมกับลมหายใจที่เต็มอื้น ร่างกายที่เคยแข็งทื่อราวกับท่อนไม้บัดนี้ขยับเขยื้อนได้ตามใจปรารถนา เสียงไชโยโห่ร้องด้วยความดีใจดังระเบิดขึ้นเบา ๆ จากปากของเหล่าทหารที่รอดตาย จื่อเวยทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยอ่อน เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าสวย นางหอบหายใจถี่กระชั้น ทว่าริมฝีปากกลับแย้มยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ งานหนักลุล่วงไปได้ด้วยดี ชีวิตนับพันรอดตายจากเงื้อมมือมัจจุราช... หมับ! จู่ ๆ มือหนาก็วางทับลงบนมือเรียวที่สั่นเทาเล็กน้อยของนาง หลี่จวินเหยาไม่ได้เอ่ยคำใด เขาเพียงแต่หยิบผ้าขนหนูสะอาดมาซับเหงื่อบนหน้าผากให้นางอย่างเบามือที่สุด สัมผัสแผ่วเบานั้นเต็มไปด้วยความทะนุถนอมจนคนปากแข็งอย่างจื่อเวยถึงกับทำตัวไม่ถูก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก “ท่าน...” นางกำลังจะอ้าปากต่อว่าเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นกะทันหันจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตกใจขององครักษ์หน้ากระโจม *“แม่ทัพใหญ่! แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! กองกำลังไม่ทราบฝ่ายนับหมื่นนายบุกประชิดค่ายทางทิศเหนือแล้ว! แถมธงนำทัพที่พวกมันชู... เป็นตราประทับขององค์รัชทายาทแห่งแคว้นศัตรู!”* รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่จวินเหยาและเซี่ยจื่อเวยแข็งค้างในทันที! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บนี้ด้วยกันนะคะ!