ค่ายกลสะกดดารา

ความกดดันระดับเก้าสวรรค์ไม่ได้เกิดจากน้ำหนักของเมฆหมอก หากแต่เกิดจากกAวเท้าของบุรุษที่ก้าวเหยียบลงบนแผ่นศิลาโบราณเบื้องหน้า "เจ้ามั่นใจหรือว่า เส้นทางนี้ไม่ใช่หลุมศพที่พวกเราขุดรอรับร่างของตนเอง?" เสียงของไป๋หลินเซียนดังกังวานขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวของหุบเขาอัสดง นางยืนสง่างามอยู่เบื้องหลัง อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ต้องสายลมจนพลิ้วไหวราวกับเทพธิดากลางสรวงสวรรค์ ทว่าดวงตาคู่งามกลับฉายแววระแวดระวัง นางไม่เคยหวาดกลัวต่อสิ่งใด ทว่าการก้าวเข้าสู่ 'เขตแดนรกร้างดารา' แห่งนี้ แม้แต่เซียนผู้บรรลุพลังขั้นสูงยังต้องสั่นสะท้าน หลี่เฟยหลงไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขายืนนิ่งราขรูปปั้นหินสลัก ปลายนิ้วเรียวยาวสะบัดออกเบื้องหน้าอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังดีดสายพิณที่ไร้ตัวตน เศษกระดาษยันต์สีชาดสามสแผ่นร่วงหล่นลงตามตำแหน่งค่ายกลธรรมชาติอย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าวของเขามีความหมาย ทุกการขยับปลายนิ้วคือการฝืนลิขิตฟ้าดินทีละน้อย "หลุมศพหรือ...?" หลี่เฟยหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นิ่งสงบแต่ทรงพลังราวกับเสียงระฆังสำริดในวัดโบราณ "สำหรับผู้อื่น ที่นี่อาจเป็นสุสานไร้ญาติ แต่สำหรับข้า มันคือกระดานหมากรุกที่ฟ้าดินเป็นผู้เดิน และข้า... คือผู้กำหนดตานั้น" *เปรี้ยง!* พริบตาที่ยันต์แผ่นสุดท้ายสัมผัสพื้นศิลา อักขระสีทองอร่ามก็พรั่งพรูขึ้นจากพื้นดินราวกับรากไม้แห่งอัสนีบาต มันแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ทอประกายระยิบระยับแข่งกับหมู่ดาวบนท้องฟ้าที่เริ่มเลือนราง ค่ายกลสะกดดาราทำงานแล้ว! แรงกดดันมหาศาลที่กดทับร่างของพวกเขาก่อนหน้านี้พลันมลายหายไปราวกับกลุ่มควัน ทว่าแทนที่ด้วยกระแสพลังปราณบริสุทธิ์ที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่งอยู่เบื้องหน้า เปิดทางเดินแคบๆ ทอดตัวยาวผ่านหมอกพิษและค่ายกลลวงตาเข้าไปสู่ใจกลางหุบเขา ไป๋หลินเซียนจ้องมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้นี้ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน นางพบเจอผู้ฝึกตนอวดดีมานับไม่ถ้วน บรรดาอัจฉริยะสำนักใหญ่ต่างพากันยกตนข่มฟ้า ทว่าไม่มีผู้ใดเลย... ไม่มีใครสักคนที่มีความสุขุมลุ่มลึกและมั่นใจในวิถีของตนเองเท่ากับหลี่เฟยหลง เขาไม่ได้ใช้พละกำลังเข้าหักหาญ เขาใช้ 'ปัญญา' และ 'ความเข้าใจ' ในกฎเกณฑ์ของฟ้าดินเพื่อสยบความเกรี้ยวกราดของธรรมชาติ นางก้าวตามเขาไปอย่างเงียบๆ ทว่าในใจกลับเกิดระลอกคลื่นแห่งความหวั่นไหว นางเป็นถึงเซียนผู้สูงส่ง ไร้ซึ่งกิเลสและพันธนาการทางใจ เหตุใดเมื่ออยู่เบื้องหลังเงาร่างที่ดูโดดเดี่ยวแต่มั่นkงนี้ หัวใจที่สงบนิ่งมานับร้อยปีจึงเริ่มสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้? "ตามมาให้ดี อย่าก้าวออกนอกเส้นอักขระสีทองแม้แต่เพียงครึ่งชุ่น" หลี่เฟยหลงกล่าวเตือนเสียงเรียบ ขณะที่สายตากวาดมองไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า ซึ่งซ่อนเร้นไว้ด้วยกลิ่นอายอันตรายที่พร้อมจะกลืนกินทุกชีวิตที่บังอาจล่วงล้ำ เบื้องหน้าของพวกเขาคือประตูหินโบราณขนาดมหึมา สลักลวดลายสัตว์อสูรบรรพกาลที่อ้าปากคำรามอย่างไร้สุ้มเสียง บนบานประตูมีร่องรอยการต่อสู้หลงเหลืออยู่ รอยกระบี่ลึกรากวิญญาณบ่งบอกว่ามีผู้เคยมาเยือนที่นี่ และต้องจบชีวิตลงด้วยความตายอันน่าอนาถ หลี่เฟยหลงหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาชักกระบี่ออกจากฝักช้าๆ เสียงคมเหล็กเสียดสีกับฝักดังขึ้นกังวานราวกับเสียงคำรามของมังกรหลับไหล ประกายแสงสีฟ้าครามสะท้อนเข้ากับใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น ทว่าในวินาทีที่ปลายกระบี่ชี้ตรงไปยังประตูหินนั้นเอง... แผ่นดินใต้ฝ่าเท้าก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับภูเขาไฟใต้พิภพกำลังจะปะทุ! หมอกหนาทึบเบื้องหน้าไม่ได้จางหาย แต่กลับรวมตัวกันกลายเป็นเงาร่างมหึมาของสัตว์อสูรโบราณนับร้อยตัว ดวงตาสีแดงฉานนับคู่จ้องมองมายังพวกเขาจากความมืดมิด พร้อมกับเสียงคำรามที่สะท้านไปถึงจิตวิญญาณ และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ บนยอดประตูหินโบราณนั้น บัดนี้ปรากฏร่างของเงาดำปริศนาผู้หนึ่ง สวมหน้ากากกระดูกสัตว์และถือเคียวขนาดยักษ์ กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วสารทิศ ราวกับยมทูตมารอรับวิญญาณด้วยตนเอง! "ฮ่าๆๆ... ไม่นึกเลยว่าจะมีมดปลวกหลงเข้ามาในดินแดนต้องห้ามแห่งนี้อีก" เสียงแหบพร่าดั่งมาจากขุมนรกดังสะท้อนก้อง "หลี่เฟยหลง... เจ้าคิดว่าค่ายกลกระจอกๆ ของเจ้า จะปกป้องหญิงงามข้างกายเจ้าได้พ้นคืนนี้อย่างนั้นหรือ?" ดวงตาของหลี่เฟยหลงหรี่แคบลงทันที รังสีสังหารพวยพุ่งออกจากร่างราวกับพายุหมุน ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความเย็นชาถึงขั้วหัวใจที่แผ่ออกมาจากวิถีกระบี่ของเขา ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ