ทัศนคติที่ต่างกัน

"วิถีกระบี่ที่ปราศจากจิตสังหาร... ก็เป็นเพียงแค่ท่อนไม้ที่ถูกเหลาจนคมเท่านั้น เจ้าใช้กระบวนท่าที่งดงามราวกับภาพวาด ทว่ากลับไร้ซึ่งกระดูกสันหลังแห่งเต๋า" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของหลี่เฟยหลงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงศิลาจารึก ปลายนิ้วเรียวยาวของเขายังคงคีบยันต์อักขระสีชาดเอาไว้ แสงเรืองรองจากอักขระสะท้อนเข้ากับดวงตาคมกริบที่หรี่แคบลงราวกับพยัคฆ์ซุ่มรอเหยื่อ รังสีสังหารที่แผ่ออกมาก่อนหน้านี้ไม่ได้จางหายไปไหน ทว่ามันถูกบีบอัดให้กลายเป็นแรงกดดันทางจิตวิญญาณที่หนักหน่วงจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ตรงหน้าเขา ไป๋หลินเซียนยืนสง่างามดั่งเทพเซียนผู้ลงมาจากสรวงสวรรค์ อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหวแม้ไม่มีสายลมพัดผ่าน กระบี่เซียนอัคคีน้ำแข็งในมือข้างขวาเปล่งประกายแสงสีฟ้าและแดงสลับกันอย่างน่าสะพรึงกลัว ทว่าสิ่งที่คมกริบยิ่งกว่าคมกระบี่ กลับเป็นแววตาคู่สวยที่จ้องมองเขาด้วยความเย็นชาและทระนงตน "เจ้าเด็กอวดดี... เจ้าเข้าใจอะไรเกี่ยวกับวิถีแห่งเซียนกัน?" ไป๋หลินเซียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว ทว่ากลับเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งที่สะสมมานับร้อยปี "การบำเพ็ญเพียรคือการตัดขาดจากกิเลส ตัดสิ้นซึ่งอารมณ์ความรู้สึก เพื่อหลุดพ้นจากวัฏสงสาร การที่เจ้ายังยึดติดอยู่กับค่ายกลกลอุบาย ยึดติดกับเล่ห์เหลี่ยมทางโลก นั่นเป็นเพราะจิตใจของเจ้ายังแปดเปื้อน ทางกระบี่ของเจ้าจึงไม่มีวันก้าวไปถึงจุดสูงสุดของขอบเขตบรรพกาลได้" หลี่เฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันแต่กลับแฝงไว้ด้วยสัจธรรมอันลึกซึ้งที่ทำให้นางเซียนผู้สูงส่งถึงกับคิ้วขมวดมุ่น "ตัดขาดจากกิเลส? ตัดสิ้นซึ่งอารมณ์?" หลี่เฟยหลงก้าวเท้าเข้าไปหาช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดิน พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าปรากฏลวดลายค่ายกลจางๆ ปรากฏขึ้นและดับลงอย่างรวดเร็ว "ถ้าหากการเป็นเซียนหมายถึงการกลายเป็นหุ่นเชิดที่ไร้หัวใจ ไร้ความรู้สึก และมองสรรพชีวิตเป็นเพียงธุลีดิน... เช่นนั้นแล้ว ข้า... หลี่เฟยหลง ผู้นี้ ขอเป็นจอมยุทธ์ผู้แปดเปื้อนไปด้วยกิเลสแต่ยังมีลมหายใจและจิตวิญญาณเสียยังดีกว่า!" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจของไป๋หลินเซียน นางสะท้านเฮือก ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม ภาพเงาสะท้อนของบุรุษหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า หาใช่ศัตรูที่นางต้องกำจัด ทว่ากลับเป็นเงาที่เข้ามาสั่นคลอนรากฐานความเชื่อมั่นที่นางยึดถือมาตลอดชีวิตการบำเพ็ญเพียร "เจ้ากล้าดียังไง..." ไป๋หลินเซียนขบกรามแน่น ปราณเซียนรอบตัวระเบิดออกราวกับคลื่นพายุ อุณหภูมิภายในห้องโถงลดฮวบลงจนหยาดน้ำกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง เคล็ดวิชา 'กระบี่หมื่นวะสันต์' ถูกรวบรวมไว้ที่ปลายกระบี่ นางไม่อาจปล่อยให้คนผู้นี้พูดจาบิ่นเบือนวิถีแห่งเต๋าได้อีกต่อไป "วิถีแห่งกระบี่ของข้า คือกฎเกณฑ์ของฟ้าดิน ผู้ใดขัดขืน... ต้องมอดไหม้!" "กฎเกณฑ์ของฟ้าดินงั้นหรือ?" รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของหลี่เฟยหลง ดวงตาของเขาฉายแววเฉียบคมดั่งคมกระบี่ที่ซ่อนเร้น "ฟ้าดินเคยถามความสมัครใจของมวลมนุษย์หรือไม่? หากฟ้าดินไร้ความเมตตา เหตุใดข้าจึงต้องก้มหัวให้กฎที่บิดเบี้ยวนี้ด้วยเล่า! วันนี้ ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นเอง... ว่าสมองและค่ายกลอักขระของข้า สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้อย่างไร!" พริบตาMนั้น หลี่เฟยหลงสะบัดแขนเสื้อ ยันต์อักขระนับร้อยแผ่นพรั่งพรูออกมาจากแหวนมิติราวกับฝูงผีเสื้อเพลิง อักขระแต่ละตัวส่องแสงเจิดจ้าเชื่อมต่อกันเป็นตาข่ายค่ายกลโบราณ 'ค่ายกลดาราผนบิดเบيلة' ปิดกั้นพื้นที่รอบตัวของทั้งสองคนเอาไว้ในมิติแยกย่อย แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนร่างของไป๋หลินเซียนจนกระบี่ในมือของนางสั่นสะท้าน ไป๋หลินเซียนไม่รอช้า นางตวัดกระบี่ฟาดฟันออกไปอย่างดุดัน คลื่นกระบี่สีขาวบริสุทธิ์ผสานเพลิงอัคคีพุ่งทะยานเข้าผ่าทำลายค่ายกลราวกับจะแหวกสวรรค์ให้ขาดเป็นสองท่อน การปะทะกันระหว่างกระบี่ที่ทรงพลังอำนาจแห่งเซียนกับค่ายกลอักขระที่พลิกแพลงตามวิถีสัจธรรม ทำให้มิติรอบข้างสั่นไหวอย่างรุนแรง เสียงคำรามกึกก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ ทว่า ท่ามกลางประกายไฟจากการปะทะและเศษศิลาที่ปลิวว่อน หลี่เฟยหลงกลับไม่ได้ถอยหนี เขากลับพุ่งเข้าประชิดตัวไป๋หลินเซียนด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย ปลายกระบี่ไม้ไผ่ธรรมดาในมือของเขาจ่อตรงเข้าที่จุดชีพจรสำคัญบริเวณลำคอระหงของนางอย่างแม่นยำ ไร้ซึ่งรังสีสังหาร ทว่าเต็มไปด้วยความเฉียบขาดที่หยุดยั้งทุกการเคลื่อนไหว ลมหายใจของทั้งสองปะทะกันในระยะกระชั้นชิด ไป๋หลินเซียนนิ่งงัน ดวงตาคู่สวยสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อตระหนักว่า หากหลี่เฟยหลงต้องการปลิดชีพนางเมื่อครู่ นางคงไม่มีโอกาสได้แก้กระบวนท่าเสียแล้ว ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันเข้าปกคลุมและชัยชนะอยู่ในกำมือของหลี่เฟยหลงนั้นเอง... จู่ๆ ผนังศิลาเบื้องหลังของห้องโถงก็ปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับแรงกดดันระดับมหาเทพที่ทำให้วิญญาณแทบแตกดับพุ่งทะลักเข้ามา เสียงหัวเราะแหบพร่าและน่าสะพรึงกลัวดังสะท้อนก้องกวาดล้างสติของทุกผู้คน "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นการประลองที่น่าสนุกเสียจริง ไม่นึกเลยว่าทายาทตระกูลหลี่ จะยังหลงเหลือรอดมาถึงดินแดนเซียนแห่งนี้ได้..." ร่างเงาดำทะมึนร่างหนึ่งก้าวเท้าทะลุผ่านมิติเข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายความตายที่แผ่ขยายปกคลุมไปทั่วสารทิศ และเป้าหมายของมัน... คือชีวิตของไป๋หลินเซียน! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของกระผมด้วยดีเสมอมา แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - หมึกทองคำข้ามภพ