ยาขมกับคนปากแข็ง

ถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดในมือเซี่ยหว่านหนิงสั่นน้อย ๆ ตามแรงสะท้อนของไอความร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมา กลิ่นฉุนกึกของสมุนไพรจีนสูตรพิเศษลอยตลบอบอวลจนแสบจมูก มันไม่ใช่กลิ่นหอมชวนรื่นรมย์ หากแต่เป็นกลิ่นอายแห่งความขื่นขมที่ต่อให้คนป่วยต่อให้สติเลอะเลือนแค่ไหน ได้กลิ่นเข้าไปก็คงสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความหวาดผวา ทว่าบุรุษที่นอนอยู่บนเตียงไม้แกะสลัก กลับทำราวกับกลิ่นนั้นเป็นเพียงลมผ่าน "ข้าบอกว่าไม่ดื่ม" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นแหบพร่าเล็กน้อยเนื่องจากพิษไข้ แต่ความเยียบเย็นและดื้อรั้นยังคงเส้นคงวา สวี่ถิงเฉินปรือเปลือกตาขึ้นช้า ๆ นัยน์ตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองถ้วยยาในมือของนางด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "ท่านแม่ทัพสวี่เจ้าคะ" หว่านหนิงแย้มยิ้มหวานหยด ยิ้มชนิดที่หากคนสนิทของนางมาเห็นเข้าคงรู้ทันทีว่ากำลังจะมีภัยพิบัติ "นี่คือโอสถบรรเทาพิษโลหิตมังกรที่ข้าเคี่ยวกรองด้วยหยาดเหงื่อทั้งคืน เพื่อรักษาชีวิตสุนัข... อภัยด้วย เจ้าค่ะ ปากข้าพลั้งไป เพื่อรักษาชีวิตอันสูงส่งของท่านผู้บัญชาการทหารสูงสุดต่างหากเล่า" "ถ้าเจ้าอยากให้ข้าตายเร็วกว่าเดิม ยานี่ก็นับว่าใช้ได้" ถิงเฉินแค่นเสียงฮึในลำคอ ใบหน้าคมคายบึ้งตึงขึ้นอีกหลายส่วนยามเมื่อกวาดตามองสีดำสนิทของน้ำยา "รสชาติของมันคงไม่ต่างจากการเคี้ย2หนอนพิษตากแห้ง" "โอ๊ะ ท่านนี่ช่างจินตนาการเป็นเลิศ" หว่านหนิงก้าวเข้าไปประชิดขอบเตียงอย่างไม่เกรงกลัว ร่างระหงโน้มตัวลงต่ำจนกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวนางปะทะเข้ากับนาสิกของคนเจ็บ "แต่เสียดายที่ข้าไม่ได้ใส่หนอนพิษ... ข้าใส่ดีหมีกับรากบัวอัคคีต่างหากเล่า ยาดีมักขมปาก ท่านเป็นถึงแม่ทัพผู้เกรียงไกร กลัวแม้กระทั่งยาถ้วยเดียวอย่างนั้นหรือคะ" ดวงตาคู่คมของสวี่ถิงเฉินหรี่แคบลงเมื่อถูกท้าทาย ร่างสูงพยายามจะขยับตัวลุกขึ้นเพื่อถอยหนี แต่ทว่าพิษที่ยังคงตกค้างในเส้น M2เลือดทำให้เรี่ยวแรงของเขาลดถอยลงไปครึ่งต่อครึ่ง กล้ามเนื้อแกร่งใต้ร่มผ้าไหวระริกจากการฝืนเกร็ง หว่านหนิงมองสบโอกาสนั้น มือเรียวยาวดั่งลำหยกวางลงบนลาดไหล่กว้างอย่างถือวิสาสะ ออกแรงกดเบา ๆ เพียงนิดเดียวก็ตรึงร่างของท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ให้นอนราบลงไปกับหมอนได้ตามเดิม "อย่าขยับตัวตามอำเภอใจค่ะ แผลที่อกของท่านยังไม่สมานดี หากเลือดออกซอยอีกรอบ ข้าคงต้องมานั่งเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ท่านจนถึงเช้า ซึ่งบอกตามตรง... ข้าเหนื่อย และไม่อยากเปลืองแรงกับท่านมากนัก" คำพูดของนางทิ่มแทงความรู้สึกของคนฟังจนคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันยุ่ง สวี่ถิงเฉินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เคมีระหว่างคนทั้งคู่พุ่งพล่านจนบรรยากาศรอบเตียงร้อนระอุขึ้นมาอย่างประหลาด ความใกล้ชิดที่มากเกินงามทำให้ลมหายใจของทั้งสองฝ่ายเริ่มติดขัด หว่านหนิงไม่ได้ถอยห่าง นางกลับจ้องมองใบหน้าครึ่งหลับครึ่งตื่นที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นนั้นด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ระคนเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก ผู้ชายอะไร... ปากแข็งยิ่งกว่าหินผา ต่อให้พิษจะเล่นงานจนเจียนตาย แต่ฟอร์มจัดไม่มีตกจริง ๆ "ถ้าเจ้ากล้าบังคับข้า..." ถิงเฉินเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของนาง ราวกับต้องการใช้ความดุดันนั้นกดดันให้นางถอยหนี ทว่าเซี่ยหว่านหนิงไม่ใช่สตรีอ่อนแอขี้ขลาดตาขาว นางกลับยิ้มพราย ยื่นถ้วยยาเข้าไปใกล้ริมฝีปากหยักได้รูปที่เม้มแน่นสนิท "ถ้าข้ากล้าแล้วท่านจะทำไมคะ? จะสั่งประหารข้าข้อหาล่วงเกินท่านแม่ทัพ หรือจะฟ้องฮ่องเต้ว่าหมอหญิงตัวเล็ก ๆ รังแกท่านดีล่ะคะ?" นางเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "แต่ก่อนจะไปถึงวันนั้น... ดื่มยานี่ซะ!" เมื่อเห็นว่าพูดดี ๆ คงไม่ยอมอ้าปาก หว่านหนิงจึงตัดสินใจใช้มาตรการเด็ดขาด มือข้างหนึ่งบีบเข้าที่คางแกร่งของเขาอย่างรวดเร็วและแม่นยำจนถิงเฉินเผลออ้าปากอุทานด้วยความตกใจ และในจังหวะนั้นเอง นางก็เทน้ำยาสมุนไพรขมจัดรสชาติบาดคอลงไปในลำปากของเขาทันที! "อึก...!" ถิงเฉินสำลักเล็กน้อยด้วยความไม่ทันตั้งตัว รสชาติขมปร่าแผ่ซ่านไปทั่วโคนลิ้นจนใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ ความขมระดับสะท้านภพนี้ทำเอาแม่ทัพผู้ไม่เคยกลัวตายในในสนามรบถึงกับหน้าเขียวคล้ำ เขาพยายามจะคายมันทิ้ง แต่มือเรียวบางของหว่านหนิงกลับเลื่อนขึ้นมาปิดริมฝีปากของเขาไว้แน่นสนิท ปลายนิ้วเรียวสัมผัสโดนริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาเต็ม ๆ ส่งผลให้กระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วร่างของคนทั้งคู่ ดวงตาของถิงเฉินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลและกลิ่นกายหอมกรุ่นที่โอบล้อมเขาไว้ หว่านหนิงเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าท่าทางของนางในตอนนี้มันล่อแหลมและแนบชิดเกินกว่าคำว่า "หมอกับคนไข้" ไปไกลโข ร่างกายของนางแทบจะทาบทับลงไปบนแผ่นอกกว้างของเขาอยู่แล้ว ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดกันอยู่ทำให้หัวใจดวงน้อยที่ควรจะนิ่งสงบกลับเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล "กลืนลงไปค่ะ... ห้ามคายออกมาเด็ดขาดนะ ไม่งั้นข้าจะถือว่าท่านไร้ความรับผิดชอบต่อชีวิตตัวเอง" หว่านหนิงกระซิบเสียงพร่า พยายามบังคับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดอย่างควบคุมไม่ได้ ถิงเฉินมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววหวั่นไหวอย่างปิดไม่มิด ความเย็นชาที่เคยสร้างเป็นกำแพงหนาเตอะรอบตัว พังทลายลงมาทีละน้อยภายใต้ไออุ่นและความดื้อรั้นของสตรีตรงหน้า ริมฝีปากที่ถูกปิดไว้ขยับเล็กน้อยคล้ายอยากจะเอ่ยบางอย่าง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดคำใดออกมา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงโวยวายก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพัก "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ข้ารู้ว่าแม่ทัพสวี่พักอยู่ข้างใน! องค์ชายสามทรงมีรับสั่งให้ตรวจสอบอาการของท่านแม่ทัพ ห้ามผู้ใดขัดขวาง!" เสียงตะโกนก้องด้วยความเย่อหยิ่งและคุ้นเคยดีทำเอาหว่านหนิงชะงักกึก นางหันไปมองทางประตูก่อนจะก้มลงมองบุรุษใต้ร่างที่บัดนี้แววตากลับมาคมกริบและเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งเช่นเดิม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของสวี่ถิงเฉินทันทีที่รู้ว่าเป็นใครมาเยือน -------------------------------------------------- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เสี่ยวเถาฮวา" มาโดยตลอดนะคะ!