กลิ่นเลือดและวาจาเชือดเฉือน

"หากท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรสิ้นชื่อลงบนเตียงรักษาของข้า เพียงเพราะข้าลงเข็มพลาดไปซมเดียว ชื่อเสียงของโรงหมอสกุลเซี่ยคงพังพินาศป่นปี้... ท่านว่าคุ้มกันดีหรือไม่เล่า เจ้าค่ะ?" น้ำเสียงติดจะเยาะหยันเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วกระโจมใหญ่ประจำค่ายทหารทักษิณ เซี่ยหว่านหนิงปรายตามองบุรุษร่างสูงใหญ่ที่นอนกัดฟันแน่นอยู่บนเตียงไม้เบื้องหน้า ใบหน้าคมคายนั้นอาบหยาดเหงื่อกาฬจนเส้นผมชื้นเปียกแนบแก้มสาก แม้บาดแผลฉกรรจ์ที่สีข้างจะน่ากลัวปานใด แต่แววตาที่เขาส่งกลับมายังคงดุดันและเยียบเย็นราวกับภูเขาน้ำแข็งขั้วโลกไม่เปลี่ยน สวี่ถิงเฉินขบกรามจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน แม้ลมหายใจจะติดขัดและร่างกายจะร้าวรานไปทุกอณูจากพิษธนูอาบยาที่เพิ่งถูกควักออกไปหมาดๆ แต่ทิฐิและศักดิ์ศรีของแม่ทัพใหญ่ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด ก็ยังทำให้เขาเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาได้อย่างน่าหมั่นไส้ "วาจาสามหาว... สตรีเช่นเจ้า กล้าต่อปากต่อคำกับแม่ทัพในสนามรบอย่างนั้นหรือ? หากไม่ใช่เพราะฮ่องเต้มีรับสั่ง ข้าคงไม่ยอมเอาชีวิตมาฝากไว้ในมือหมอหญิงปากกล้าไร้ยางอายเช่นเจ้าเป็นแน่" "โอ้? ไร้ยางอาย?" หว่านหนิงแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววท้าทาย นางก้าวเข้าไปประชิดขอบเตียงอย่างไม่เกรงกลัว ปลายเรียวนิ้วเรียวสวยคีบเข็มเงินยาววาววับสะท้อนกับแสงตะเกียง "ถ้าเช่นนั้น ข้าผู้ไร้ยางอายผู้นี้คงต้องแสดงฝีมือให้ท่านแม่ทัพผู้สูงส่งได้เห็นเสียหน่อย ว่าฝ่ามือของ 'หมอหญิง' คนนี้ สามารถช่วยชีวิตท่าน หรือจะส่งท่านไปยมโลกด้วยความทรมานยิ่งกว่าเดิมกันแน่!" สิ้นคำพูด นางก็จ้วงแทงเข็มเงินลงบนจุดชีพจรสำคัญข้างบาดแผลอย่างรวดเร็วและแม่นยำไร้ที่ติ โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าแม้แต่ครึ่งคำ! "อึก...!" สวี่ถิงเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างเจ็บปวด กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งกระุกขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจระคนเจ็บแปลบ ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาตื่นตะลึงยิ่งกว่าความเจ็บปวดก็คือ กลิ่นอายหอมละมุนจางๆ ที่ลอยมาจากตัวนาง ยามที่ใบหน้าหวานล้ำโน้มเข้ามาใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคู่คมที่เคยดุดันเผลอชะงักไปชั่วขณะ ยามเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความถือดีและประกายความฉลาดเฉลียวอย่างท้าทาย บรรยากาศในกระโจมทหารที่เคยคุกรุ่นด้วยความตึงเครียด กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสความร้อนระอุบางอย่างที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อาจนิยามได้ หว่านหนิงชะงักมือเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าตนเองเข้าใกล้บุรุษตรงหน้ามากเกินไปแล้ว กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นเลือดและสนิมเหล็กจางๆ ให้ความรู้สึกแปลกประหลาด นางรีบผละถอยหลังออกมาก้าวหนึ่งอย่างสงบสติอารมณ์ ก่อนจะเชิดคางขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "พิษในตัวท่านถูกขับออกมาได้เจ็ดส่วนแล้ว ที่เหลือคือการพักผ่อนและกินยาตามเวลา... แต่ดูจากท่าทางดื้อรั้นไม่เข้าเรื่องของท่านแล้ว เกรงว่าพรุ่งนี้แผลคงปริจนเลือดอาบใหม่อีกรอบเป็นแน่" "เจ้า...!" สวี่ถิงเฉินกัดฟันกรอด ยามที่ถูกสตรีตัวเล็กกว่าย้อนเข้าให้จนมุม เขาพยายามจะยันกายลุกขึ้นนั่งเพื่อเอาคืน แต่ความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาทำให้ต้องทรุดตัวลงนอนตามเดิมอย่างเสียหน้า ได้แต่ส่งสายคาดโทษมาให้ "นอนนิ่งๆ ไปเสียเถอะท่านแม่ทัพ ข้าไม่อยากเปลืองแรงมาเย็บแผลให้ท่านรอบที่สองหรอกนะเพคะ" หว่านหนิงเก็บอุปกรณ์การแพทย์ลงห่อผ้าอย่างคล่องแคล่ว นางหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากกระโจมเพื่อไปต้มยาเทียบต่อไป ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนม่านผ้าทางเข้ากระโจม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเสียงประกาศก้องที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงทันตา "องค์ชายสามเสด็จ...!" ร่างสูงโปรสง่างามในอาภรณ์ปักดิ้นทองหรูหราก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่เคลือบยาพิษ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจภายในกระโจมช้าๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของเซี่ยหว่านหนิงด้วยประกายตาวาววับที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้มิดชิด "ไม่นึกเลยว่า หมอหญิงเซี่ยผู้เลื่องชื่อ จะมาอยู่ที่นี่จริงๆ..." องค์ชายสามแย้มสรวลบางเบາ ก้าวเข้ามาใกล้จนเกือบจะประชิดตัวนาง "เสด็จพ่อทรงเป็นห่วงอาการของท่านแม่ทัพยิ่งนัก... แต่ดูท่าทางแล้ว อาการของท่านแม่ทัพคงจะทุเลาลงมาก เพราะได้ 'หมอคนเก่ง' มาคอยดูแลอย่างใกล้ชิดถึงเพียงนี้นี่เอง" สวี่ถิงเฉินที่นอนอยู่บนเตียงหรี่ตาลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างของแม่ทัพหนุ่มอย่างปิดไม่มิด มือหนากำหมัดแน่นอยู่ใต้ผ้าห่ม ยามเมื่อมองเห็นท่าทีสนอกสนใจเกินงามที่องค์ชายสามมีต่อสตรีตรงหน้า เซี่ยหว่านหนิงขมวดคิ้วมุ่น นางถอยหลังเว้นระยะห่างทันที รอยยิ้มเสแสร้งขององค์ชายสามผู้นี้มีแต่กลิ่นอายของภัยอันตรายที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี... และดูเหมือนว่าการเข้ามาเหยียบในค่ายทหารครั้งนี้ จะไม่ใช่แค่การมารักษาคนไข้ธรรมดาเสียแล้วกระมัง --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความแสบสันและเคมีร้อนแรงนี้ด้วยกันนะคะ!