รอยแผลที่ซ่อนไว้

"ถอยไป!" น้ำเสียงทรงอำนาจที่แฝงความเย่อหยิ่งและคุ้นหูอย่างยิ่งดังแหวกลั่นผ่านม่านมุกหน้าเรือนพักของท่านแม่ทัพ ทำเอาเซี่ยหว่านหนิงที่กำลังก้มตัวตรวจสอบบาดแผลบนแผงอกของบุรุษใต้ร่างถึงกับชะงักกึก นางตวัดสายตากลับไปมองทางประตูวูบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงสบประสานกับนัยน์ตาดำขลับที่บัดนี้กลับมาคมกริบและเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งเช่นเดิม ไม่มีร่องรอยของความเจ็บปวดหรือความอ่อนแอหลงเหลืออยู่เลยสักนิด มีเพียงประกายความท้าทายระยิบระยับที่ซ่อนอยู่ลึกก้นบึ้ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของสวี่ถิงเฉินทันทีที่รู้ว่าผู้ใดมาเยือน บุรุษร่างสูงใหญ่หาได้สะทกสะท้านไม่ แม้ว่าสภาพของตนเองในยามนี้จะเปลือยท่อนบนและถูกแพทย์หญิงตัวแสบคร่อมอยู่บนเตียงก็ตาม เขากลับขยับตัวเล็กน้อยอย่างจงใจจนแผงอกกำยำแนบชิดกับปลายนิ้วเรียวของนางมากยิ่งขึ้น "ดูท่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่คิดนะ แม่นางเซี่ย" สวี่ถิงเฉินเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าเลือน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงของนางจนขนลุกชัน เซี่ยหว่านหนิงนึกอยากจะยกศอกกระแทกซี่โครงเขาสักทีให้รู้แล้วรู้รอด แต่สถานการณ์ภายนอกกลับไม่เอื้ออำนวยเอาเสียเลย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเสียงโวยวายของบ่าวรับจ้างที่พยายามห้ามปราม "องค์ชายสาม! พระองค์เสด็จเข้ามารuร้า... ทรงพระกรุณาด้วย พลับพลานี้เป็นเขตหวงห้ามของท่านแม่ทัพ!" *องค์ชายสาม?* หว่านหนิงขบกรามแน่น สมองหมุนเร็วจี๋ราวกับกงล้อ ข่าวลือที่ว่าองค์ชายสามจ้องจะเล่นงานสวี่ถิงเฉินเพื่อรวบอำนาจทหารในมือช่างเป็นความจริงเสียยิ่งกว่าจริง และการที่อีกฝ่ายบุกมาถึงเรือนพักยามวิกาลเช่นนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน เขาคงสืบทราบมาว่าแม่ทัพใหญ่อาจกำลังบาดเจ็บสาหัสจากการลอบสังหาร จึงต้องการมาดูให้เห็นกับตาเพื่อเหยียบย่ำซ้ำเติม! "ท่านแม่ทัพ! เปิ่นหวางได้ยินข่าวว่าท่านได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการออกตรวจการณ์นอกค่าย เกรงว่าจะเป็นอันตรายถึงชีวิต จึงรีบเร่งรุดมาเยี่ยมเยียนด้วยความห่วงใย เหตุใดคนของท่านจึงไร้มารยาทนัก ถึงกล้าขวางทางเสด็จของเปิ่นหวาง!" เสียงตะโกนก้องด้วยความเย่อหยิ่งดังขึ้นที่ห้องโถงด้านนอก ใกล้เข้ามาทุกทีจนแทบจะได้ยินเสียงเกราะกระทบกัน ในห้องนอนชั้นใน สวี่ถิงเฉินมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายังคงจ้องมองใบหน้าหวานที่บัดนี้ฉายแววเคร่งเครียดของหว่านหนิงด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ มือหนาที่เคยทาบอยู่ข้างลำตัวค่อยๆ ยกขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนจะคว้าจับข้อมือเรียวของแพทย์หญิงที่ยังค้างอยู่บนอกของตนไว้มั่น สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของเขาทำให้นางสะดุ้งเล็กน้อย "ปล่อยนะ ท่านแม่ทัพ! องค์ชายสามกำลังจะพังประตูเข้ามาอยู่แล้ว หากเขาเห็นสภาพเราในตอนนี้ ท่านคิดว่าชื่อเสียงข้าจะเหลือรอดหรือ?!" หว่านหนิงกระซิบเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตถลึงใส่เขาอย่างเอาเรื่อง "เจ้ากลัวชื่อเสียงเสียหาย... หรือกลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าเจ้ากำลังลูบคลำเรือนร่างของข้าอยู่กันแน่ หืม?" สวี่ถิงเฉินแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แม้ในยามวิกฤต บุรุษผู้นี้ก็ยังไม่วายหาเรื่องกวนประสาทนางได้ลงคอ "ไอ้คนหลงตัวเอง!" หว่านหนิงแยกเขี้ยวใส่ นึกอยากจะควักเข็มพิษออกมาจิ้มปากหยักได้รูปนั่นเสียจริง แต่นางไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับเขาแล้ว เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเงาร่างของคนกลุ่มหนึ่งกำลังทาบทับลงบนประตูบานเลื่อนกระดาษสาด้านนอก ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่นางพยายามจะผละตัวลุกขึ้นจากร่างของเขานั้น สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นความผิดปกติบนแผงอกของสวี่ถิงเฉินที่เพิ่งเปิดเปลือยให้เห็นถนัดตา เดิมทีนางมุ่งความสนใจไปที่บาดแผลฉกรรจ์กลางอกที่เกิดจากคมดาบ ทว่ารอบๆ ปากแผลที่ควรจะเป็นเพียงรอยฟกช้ำหรือรอยเลือดทั่วไป กลับมีเส้นเลือดสีดำคล้ำปูดโปนแผ่ขยายออกเป็นลวดลายประหลาดคล้ายรากไม้พิษ เส้นสายสีนิลเหล่านั้นกำลังเต้นตุบๆ ราวกับมีชีวิต และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น... กลิ่นอายจางๆ ที่โชยออกมาจากรอยแผลนั้น ไม่ใช่กลิ่นคาวเลือดธรรมดา แต่เป็นกลิ่นหอมหวานเย้ายวนคล้ายดอกอวี้หลันพันปี—พฤกษาพิษหายากจากดินแดนทางเหนือที่สูญหายไปนับร้อยปี! *พิษบุปผาน้ำแข็งโลหิต!* สมองของแพทย์หญิงอัจฉริยะประมวลผลทันที พิษชนิดนี้จะค่อยๆ กัดกินอวัยวะภายในของผู้โดนพิษอย่างช้าๆ ทำให้ธาตุไฟแตกซ่านและสิ้นใจภายในเจ็ดวันโดยไม่แสดงอาการภายนอก จนกว่าพิษจะลามเข้าสู่หัวใจ ผู้ที่ปรุงพิษนี้ขึ้นมาต้องเป็นปรมาจารย์ด้านพิษระดับสูงอย่างแน่นอน และคนที่ครอบครองพิษนี้ในแคว้น... มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น! "ท่าน..." หว่านหนิงเบิกตากว้าง ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด นางก้มลงมองรอยแผลนั้นอีกครั้งอย่างพินิจพิเคราะห์ ความลับที่สวี่ถิงเฉินพยายามปิดบังมาตลอด บัดนี้ถูกเปิดเผยต่อหน้านางอย่างไร้ข้อกู้ สวี่ถิงเฉินหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบฉายแววอันตรายวูบหนึ่ง มือหนาที่จับข้อมือนางอยู่บีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างน่าประหลาด "ดูเหมือนว่า... เจ้าจะตาไวเกินไปแล้วนะ แม่นางเซี่ย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แฝงด้วยจิตสังหารที่ทำเอาคนฟังหายใจติดขัด "ท่านถูกพิษ... และรู้ตัวดีอยู่แล้ว" หว่านหนิงกระซิบตอบ เสียงของนางสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น ไม่ใช่เพราะกลัวตาย แต่เป็นเพราะในฐานะหมอ นางพบว่าความท้าทายระดับตำนานกำลังนอนอยู่ตรงหน้า "พิษบุปผาน้ำแข็งโลหิต... ท่านเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือมัจจุราชมาได้อย่างไรตั้งเจ็ดวัน ทั้งที่ธาตุไฟของท่านควรจะเผาผลาญปอดจนแหลกเหลวไปตั้งแต่วันแรกแล้ว!" "ถ้าอยากรู้เรื่องของข้าให้มากกว่านี้ ไว้รอให้เราผ่านคืนนี้ไปได้ก่อนเถอะ..." สวี่ถิงเฉินยังไม่ทันพูดจบ เสียงกระแทกประตูก็ดังโครมใหญ่ พร้อมกับร่างของบุรุษในชุดคลุมปักลายมังกรห้าเล็บที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็น "ท่านแม่ทัพ! ดูท่าอาการของท่านจะหนักหนาสาหัสทีเดียว ถึงขนาดต้องปิดประตูต้อนรับแขกเช่นนี้... เอ๊ะ?" องค์ชายสามชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างทันทีเมื่อกวาดสายตาเข้ามาในห้องนอนส่วนตัว แล้วพบกับภาพอันน่าตกตะลึง—แม่ทัพผู้เยือกเย็นและองอาจกำลังนอนเปลือยท่อนบนอยู่บนเตียง โดยมีแพทย์หญิงเซี่ยหว่านหนิงที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเล็กน้อยจากการยื้อยุดเมื่อครู่... คร่อมอยู่บนร่างของเขาอย่างแนบชิด! ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากขององค์ชายสามจะกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที "ฮ่าๆๆๆ ดี! ดีจริงๆ! ข้าไม่นึกเลยว่าท่านแม่ทัพผู้เคร่งขรึม จะมีรสนิยมซ่อนเร้นและใจกล้าถึงเพียงนี้... ถึงกับกลลวงสตรีเข้ามาเสพสุขในค่ายทหารยามศึกสงคราม!" องค์ชายสามหัวร่อด้วยความสะใจ แววตาคมปลาบกวาดมองหว่านหนิงด้วยสายตาโลมเลียและดูแคลน "ดูท่า... แม่นางเซี่ยผู้นี้คงมิได้มารักษาอาการป่วยกระมัง แต่มา 'ปรนนิบัติ' ท่านแม่ทัพถึงเตียงนอนต่างหากเล่า!" หว่านหนิงหน้าถอดสี นางรีบผุดลุกขึ้นจากร่างของสวี่ถิงเฉินทันที แต่ความซวยคือชายเสื้อกาวน์แพทย์ของนางดันไปเกี่ยวเข้ากับตะขอเงินที่เข็มขัดของสวี่ถิงเฉินเข้าอย่างจัง ทำให้จังหวะที่จะผดุงตัวลอยขึ้นกลายเป็นการล้มทับลงไปซ้ำสองอย่างแนบชิดกว่าเดิม หน้าอกของนางแนบชิดเข้ากับแผงอกแกร่งที่มีพิษร้ายแรงซ่อนอยู่เต็มๆ! สวี่ถิงเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างสะท้านเฮือก กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งกระตุกด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งพิษที่เริ่มกำเริบและกลิ่นกายหอมกรุ่นของสตรีที่ทับอยู่บนร่าง ดวงตาดำขลับตวัดขึ้นมององค์ชายสามด้วยประกายตาดุดั่งพญายมที่พร้อมจะฉีกกระชากผู้บังอาจเป็นชิ้นๆ แต่ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร สวี่ถิงเฉินก็เอื้อมมือขึ้นโอบเอวบางของหว่านหนิงไว้แน่นด้วยพละกำลังมหาศาล ดึงร่างของนางให้ซบลงกับอกของตนเองอย่างรวดเร็วก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับองค์ชายสามด้วยรอยยิ้มเหยียดยันที่เยือกเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำแข็ง "องค์ชายสามเสด็จมาได้จังหวะเสียจริง... รสนิยมส่วนตัวของกระหม่อม จะอวดให้พระองค์ทอดพระเนตรดูสักหน่อย คงไม่ทรงรังเกียจกระมัง?" หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะฟินและอินไปกับความแสบสันของคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!