เดือนวิศวะปะทะประธานนิติ

“วางแผนบ้าบออะไรของนาย! นายคิดว่าสภาเป็นสนามเด็กเล่นให้พวกวิศวะมาวิ่งเล่นหรือไงธาวิน!” กรณิศตบโต๊ะทำงานตัวใหญ่จนแฟ้มเอกสารบนโต๊ะไหวระริก นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์จ้องมองร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงกรอบประตูห้องสภาด้วยท่าทางสบายจนน่าหมั่นไส้ ธาวินไม่ได้มีทีท่าสะทกสะท้านเลยสักนิด เขายกมือขึ้นเกาหลังคอพลางยิ้มกวนประสาทที่มุมปาก ซึ่งเป็นยิ้มที่กรณิศอยากจะเอาแฟ้มฟาดหน้าเขาสักทีสองที “ใจเย็นน่าคุณประธาน... สวยๆ แบบนี้ถ้าโกรธบ่อยเดี๋ยวหน้าแก่เร็วนะครับ อ้อ... ขอโทษที ลืมไปว่าที่นี่ไม่มีกฎห้ามยิ้ม” ธาวินก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ สายตาของเขากวาดมองไปรอบห้องสภาที่ดูเนี๊ยบจนน่าอึดอัด ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาว “มีน! ดูสิ ดูสิ่งที่เพื่อนรักนายทำ!” กรณิศหันไปหาเลขาฯ คู่ใจที่นั่งกุมขมับอยู่มุมห้อง มีนถอนหายใจยาว พลางส่งสายตาเชิง ‘ช่วยไม่ได้จริงๆ’ มาให้ “ใจเย็นก่อนนะกรณ์ คือทางวิศวะเขายืนยันว่างานกิจกรรมที่จะถึงนี้ ถ้าไม่ได้พี่วินมาช่วยคุมทีมงานฝ่ายเทคนิค กิจกรรมวันเปิดบ้านคณะเราล่มแน่ๆ” “ล่มก็ดีกว่าให้คนอย่างนายมาทำพัง!” กรณิศสวนกลับทันควัน ธาวินหัวเราะหึในลำคอ เขาเดินเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของประธานสาวจนเธอต้องเอนตัวหนี “แล้วถ้าผมทำให้มันออกมาปังกว่าเดิมล่ะ? คุณจะว่ายังไง? หรือว่าจริงๆ แล้วที่ประธานคนสวยไม่ยอมให้ผมเข้าสภา เพราะกลัวจะทนเสน่ห์ของเดือนวิศวะคนนี้ไม่ไหวกันแน่?” “หลงตัวเอง!” กรณิศขยับแว่นสายตาให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่จู่โจมหัวใจ “ฉันแค่เกลียดความไร้ระเบียบ และนาย... คือนิยามของความโกลาหลธาวิน!” “ว้าว... จำชื่อผมได้แม่นเชียวนะ” ธาวินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวซีตรัสที่ให้ความรู้สึกสดชื่นปนเซ็กซี่ของเขากำลังทำให้สมองของกรณิศประมวลผลผิดพลาด “ไอ้วิน! มึงจะจีบหรือจะไปประชุม!” เสียงตะโกนแหวกอากาศเข้ามาจากภายนอก เป็นภีมที่โผล่หน้าเข้ามาทางช่องประตู แววตาเจ้าเล่ห์ของเขาไม่ได้เกรงกลัวอำนาจประธานสภาเลยสักนิด “คุณประธานครับ อย่าไปถือสาไอ้เพื่อนผมเลย มันบ้ามาตั้งแต่อนุบาลแล้ว ถ้าคุณยอมรับให้มันเข้าสภา ผมรับรองว่างานคุณจะสนุกขึ้นอีกร้อยเท่า แต่ถ้าไม่ยอม... ผมก็ไม่รับประกันนะว่าป้ายหน้าสภาจะยังอยู่ดีในวันพรุ่งนี้” “นี่พวกนายขู่ฉันเหรอ!” กรณิศหน้ามืดตามัวด้วยความโกรธ “ไม่ได้ขู่ครับ แค่บอกเฉยๆ ว่าความอดทนของพวกวิศวะมันมีจำกัด” ธาวินหยิบปากกาบนโต๊ะของกรณิศขึ้นมาหมุนเล่นด้วยท่าทางคล่องแคล่ว “ตกลงครับประธาน... ผมจะยอมทำตามกฎทุกอย่างของสภา จะไม่กวน จะไม่ดื้อ จะไม่ทำให้คุณปวดหัวเกินวันละสามครั้ง... ดีลไหม?” กรณิศกัดริมฝีปากแน่น เธอกำลังพยายามตัดสินใจว่าความร่วมมือนี้คุ้มค่ากับความสงบสุขที่จะหายไปหรือไม่ แต่ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนแชตในกลุ่มไลน์สภาก็ดังขึ้นรัวๆ จนเธอกดเปิดดู [กลุ่ม: สภาสีชมพู (ที่ไม่มีสีชมพู)] มีน: กรณ์... รับๆ ไปเถอะ งานมันด่วนมากจริงๆ มีน: อีกอย่าง... วินมันฝากบอกมาว่า มันยอมทำทุกอย่าง ‘รวมถึงยอมให้ประธานจีบด้วย’ กรณ์: ไอ้นี่มันเอาอะไรพูด! ฉันไม่ได้จะจีบมัน! มีน: (ส่งสติกเกอร์คนขำจนตัวงอ) กรณิศเงยหน้าขึ้นมองธาวินที่ยืนยิ้มแป้นแล้นรอคำตอบอยู่ ใบหน้าของเขาดูไร้พิษภัย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับประกายความซุกซนที่สั่นคลอนความมั่นคงในใจเธออย่างประหลาด “ตกลง...” เธอเค้นเสียง “แต่นายต้องอยู่ในโอวาท ถ้าทำผิดกฎแม้แต่ข้อเดียว ฉันจะเตะนายออกทันที!” ธาวินยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เขาส่งยิ้มกว้างที่ทำให้ห้องสภาดูสว่างขึ้นผิดตา “รับทราบครับ... ท่านประธาน” เขากำลังจะหันหลังเดินออกไปพร้อมกับภีม แต่แล้วเขาก็หยุดชะงักที่หน้าประตู ก่อนจะหันกลับมามองกรณิศด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากตอนแรก มันดูมีความหมายลึกซึ้งขึ้นอย่างกะทันหัน “แล้วก็นะกรณ์... ที่พูดว่าจะไม่ทำให้ปวดหัวเกินวันละสามครั้งน่ะ ผมโกหกนะ” “หมายความว่าไง?” กรณิศขมวดคิ้ว ธาวินก้าวถอยหลังมาหนึ่งก้าวแล้วก้มลงมากระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาต่ำพร่าจนใจของเธอเต้นผิดจังหวะ “เพราะนับจากวินาทีนี้ไป... ผมจะทำให้คุณ ‘ใจสั่น’ จนหัวใจทำงานหนักเกินวันละสามครั้งต่างหากล่ะครับ” คำพูดนั้นทิ้งให้ห้องสภาเงียบกริบไปชั่วขณะ มีนที่แอบดูอยู่ถึงกับทำปากกาหลุดมือ ส่วนภีมที่ยืนรออยู่หน้าประตูก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจ ในขณะที่กรณิศยืนแข็งทื่อราวกับโดนสาป ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากด่าเขากลับไปให้สมกับความหน้าด้านของเขา ประตูด้านหลังของห้องสภาก็ถูกเปิดผลักเข้ามาแรงๆ พร้อมกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี—คนที่เป็นอดีตประธานสภาและเป็นศัตรูตัวฉกาจของเธอ—เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “คุยอะไรกันสนุกจังเลยนะคะ... รุ่นน้องที่รัก” กรณิศชะงัก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อสบตากับคนมาใหม่ ธาวินหุบยิ้มกวนๆ ลงทันที แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและดุดันขึ้นอย่างเห็นได้ชัด—บรรยากาศที่เคยสดใสในห้องสภากลับกลายเป็นความตึงเครียดที่แทบจะมองเห็นเป็นรูปธรรมในพริบตาเดียว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความป่วนในครั้งนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อนะคะว่าการปรากฏตัวของเธอคนนี้จะทำให้ชีวิตของประธานสภากับเดือนวิศวะต้องวุ่นวายไปถึงไหนกันค่ะ!