นัดพบที่ตึงเครียด

“ฉันไม่คิดว่าบริษัทออกแบบระดับท็อปของประเทศ จะส่งสถาปนิกอิสระที่ไร้ประสบการณ์อย่างคุณมารับผิดชอบโปรเจกต์ระดับพันล้านนี้... รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยเปล่งวาจาขับไลไสส่งและสร้างรอยแผลเป็นในใจให้เธอนับครั้งไม่ถ้วนดังขึ้น ท่าىกลางห้องประชุมกระจกเงาสะท้อนแสงไฟนีออนสีขาวนวล รินรดาที่กำลังก้มหน้าเปิดแฟ้มเอกสารในมือถึงกับชะงัก ปลายนิ้วเรียวที่ถือปากกาหมึกซึมราคาแพงเย็นเฉียบขึ้นมาทันที กลิ่นน้ำหอมผู้ชายกลิ่นโปรดที่เธอเคยคุ้นเคย ลอยวนเวียนปะปนกับกลิ่นกระดาษและกาแฟเข้มข้นในห้องประชุม รินรดาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของประโยคเชือดเฉือนนั้น ใบหน้าคมคายที่กาลเวลาไม่อาจลดทอนความเย่อหยิ่งลงได้เลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอนิ่งสนิท ราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าผู้หญิงที่เขาเคยเซ็นใบหย่าให้และผลักไสออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายปีก่อน จะมายืนสง่าง่าอยู่ตรงหน้าเขาในฐานะ ‘หัวหน้าทีมสถาปนิก’ ผู้กุมชะตากรรมการออกแบบรีสอร์ทหรูโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ของ ‘อคินทร์กรุ๊ป’ อคินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่หลังเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท แววตาของเขาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—ร่องรอยของความตกใจ ความสับสน และความทรงจำเก่าๆ ที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ ปะทุขึ้นมาในอกราวกับถ่านไฟเก่าที่ถูกลมตี “ดิฉันคิดว่าท่านประธานอคินทร์คงอ่านประวัติและผลงานในพอร์ตโฟลิโอของดิฉันมาอย่างละเอียดก่อนจะอนุมัติชื่อนี้แล้วเสียอีกนะคะ” รินรดาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ รอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนเรียวปากสีพีชนั้นไม่ได้สะท้อนความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคือรอยยิ้มของหญิงสาวผู้ผ่านพ้นกองเพลิงแห่งความเจ็บปวดมาแล้ว และลุกขึ้นยืนหยัดได้อย่างสง่างามด้วยลำแข้งของตัวเอง อคินทร์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Muscle นัยน์ตาคมเข้มหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินผู้หญิงตรงหน้า รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ภรรยาตัวน้อยที่เอาแต่ก้มหน้าหลบตาและร้องไห้ในห้องนอนมืดๆ อีกต่อไปแล้ว เธอสวมสูทเข้ารูปสีเทาอ่อนที่ขับผิวให้ดูโดดเด่น เส้นผมยาวสลวยถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีต ท่าทีเยือกเย็นและแววตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งเยื่อใยนั้น... มันบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเขาอย่างประหลาด “ผลงานดี... แต่ไม่คิดว่าจะต่ำต้อยถึงขนาดมารับงานกับบริษัทที่ตัวเองเคยถูกเขี่ยทิ้ง” อคินทร์จงใจใช้ถ้อยคำเชือดเฉือนเพื่อกดขี่ศักดิ์ศรีของเธอ เขายังคงเป็นผู้ชายที่ถือทิฐิและเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีไม่เคยเปลี่ยน ยิ่งเห็นรินรดานิ่งเฉยและไม่สะเทือนกับวาจาดูถูกของเขา หัวใจที่ด้านชาของอคินทร์กลับยิ่งปั่นป่วนจนน่าหงุดหงิด “ถ้าการมารับงานในฐานะมืออาชีพและได้รับค่าตอบแทนสมน้ำสมเนื้อ จะถูกเรียกว่าต่ำต้อยในสายตาของท่านประธาน... ดิฉันเกรงว่ามาตรฐานคำว่า ‘สูงส่ง’ ของคุณ คงคับแคบเกินกว่าที่โลกใบนี้จะจินตนาการได้แล้วล่ะค่ะ” รินรดาย้อนกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่นิ่มคมเหมือนใบมีดอาบน้ำผึ้ง เธอวางเอกสารลงบนโต๊ะประชุมเสียงดังฟังชัด ก่อนจะประสานมือไว้บนตักแล้วสบตาเขาตรงๆ ไม่มีอาการหลบเลี่ยง ไม่มีร่องรอยของความเจ็บช้ำในอดีตเหลืออยู่เลย บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบจะตัดอากาศให้ขาดได้ ทีมงานและผู้บริหารคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่รอบโต๊ะต่างพากันกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแทรกระหว่างอดีตสามีภรรยาคู่นี้ เพราะต่างก็สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตและแรงปะทะทางอารมณ์ที่พวยพุ่งออกมาจากตัวของทั้งสองคน อคินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ เขาไม่ชอบเลย... ไม่ชอบที่เธอไม่เจ็บปวด ไม่ชอบที่เธอไม่แคร์ และที่สำคัญที่สุด... เขาเกลียดสายตาที่เธอมองมาที่เขา มันเป็นสายตาเดียวกับที่เธอมอง ‘คนแปลกหน้า’ “ดี... ในเมื่อคุณมั่นใจในฝีมือตัวเองนัก ก็หวังว่างานออกแบบรีสอร์ทมูลค่าหลายพันล้านนี้ จะไม่ทำให้ผมต้องผิดหวังเหมือนกับ... เรื่องในอดีตของเรา” อคินทร์โน้มตัวไปข้างหน้า มือหนาวางประสานกันบนโต๊ะ สายตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “จำไว้ว่าโปรเจกต์นี้ไม่มีคำว่าอภิสิทธิ์ ไม่มีคำว่าละเว้น ถ้าผลงานของคุณห่วยแตก ผมจะเขี่ยคุณออกไปจากชีวิตผม... เป็นครั้งที่สองอย่างไม่ลังเลแน่” “ท่านประธานไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนั้นหรอค่ะ” รินรดาแย้มยิ้มเย็นเยียบ เธอแกล้งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางผ่อนคลาย “เพราะรินรดาคนเดิมที่เคยรอคอยความเมตตาจากคุณ... ได้ตายไปนานแล้วค่ะ สิ่งเดียวที่เราจะคุยกันในห้องนี้ มีแค่เรื่อง ‘งาน’ เท่านั้น และดิฉันมั่นใจว่าความเป็นมืออาชีพของดิฉัน จะไม่มีวันแปดเปื้อนด้วยเรื่องส่วนตัวที่ไร้สาระเด็ดขาด” คำว่า ‘ตายไปนานแล้ว’ กระแทกเข้ากลางใจของอคินทร์อย่างจัง ราวกับมีใครเอาค้อนหนักๆ มาทุบลงบนหน้าอกจนเขาหายใจไม่ออก ความรู้สึกเจ็บแปลบแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาในอกจนเขาต้องขยับตัวด้วยความกระวนกระวายใจอย่างไม่มีสาเหตุ นี่สินะ... สิ่งที่เขาเคยผลักไส แต่วันนี้ พอมันหลุดลอยมือไปจริงๆ เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียลมหายใจของตัวเองไปตลอดกาล การประชุมดำเนินต่อไปด้วยบรรยากาศที่คุกรุ่น ทุกครั้งที่รินรดาอธิบายแผนผังโครงสร้างสถาปัตยกรรมด้วยน้ำเสียงฉะฉานและมั่นใจ อคินทร์ทำได้เพียงนั่งมองใบหน้านั้นเงียบๆ ความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาตอกย้ำว่าเขาเคยโง่เง่าแค่ไหนที่มองข้ามเพชรเม็ดงามในบ้าน แล้ววิ่งตามภาพลวงตาของผู้หญิงเห็นแก่ตัวอย่างเมษา ทว่า... ในจังหวะที่การประชุมกำลังจะเสร็จสิ้นลง และรินรดากำลังเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเอกสาร เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของอคินทร์ก็แผדเสียงดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อเลขาส่วนตัวที่โทรเข้ามาด้วยความร้อนรน อคินทร์ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจก่อนจะกดรับสาย “มีอะไร... ฉันกำลังประชุมอยู่” [“ท่านประธานคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! คุณเมษาพาเด็กผู้ชายคนหนึ่งบุกเข้ามาที่ห้องทำงานของคุณที่เพพรสเฮ้าส์ แล้วตอนนี้... เด็กคนนั้นกำลังร้องไห้โวยวายอาละวาด บอกว่าอยากเจอ ‘คุณแม่ริน’ และปฏิเสธไม่ยอมฟังใครเลยค่ะ!”] เสียงปลายสายดังลอดออกมาจากเครื่องโทรศัพท์ ท่ามกลางความเงียบในห้องประชุม ทำให้ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจน รินรดาที่กำลังหยิบแท็บเล็ตใส่กระเป๋า ชะงักมือค้างทันที หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อได้ยินคำว่า ‘เด็กผู้ชาย’ และ ‘คุณแม่ริน’ ดวงตากลมโตตวัดมองอคินทร์ด้วยความตื่นตระหนก เช่นเดียวกับอคินทร์ที่หน้าถอดสีลงในพริบตา เขารีบผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นัยน์ตาคมกริบมองสบตากับรินรดาที่มีความตกใจระคนหวาดระแวงฉายชัดอยู่ในนั้น ลูกชายตัวน้อยของเธอ... ‘น้องมินท์’ แอบตามเมษามาที่บริษัทอย่างนั้นหรือ!? แล้วถ้าอคินทร์บังเอิญเห็นหน้าเด็กชายที่มีใบละม้ายคล้ายคลึงกับเขาราวกับแกะล่ะ... ความลับเรื่องที่เธอแอบซ่อนทายาทคนเดียวเอาไว้ จะถูกเปิดเผยในวันนี้อย่างนั้นหรือ!? อคินทร์หันขวับมามองรินรดาที่ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองปฏิกิริยาพิรุธของอดีตภรรยา ก่อนที่สมองอันชาญฉลาดของนักธุรกิจใหญ่จะเริ่มประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดในหัว สมองของเขาหมุนวนด้วยคำถามระรัว... เด็กที่ตามหา ‘แม่ริน’ คนนั้น... คือใครกันแน่!? เมฆหมอกสีชมพู