เมษาบุกอาละวาด

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกับพื้นหินอ่อนดังเพล้ง! เศษเสี้ยวใสกระจายเกลื่อนกลาด ราวกับหัวใจที่แหลกสลายของรินรดาในวินาทีนั้น... แต่น่าขันเสียจริง ที่เจ้าของผลงานความเสียหายนี้ไม่ใช่เธอ หากแต่เป็นเมษา หญิงสาวผู้ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จด้วยหยดน้ำตาปลอมๆ ที่กลั่นออกมาจากต่อมมารยาได้อย่างแนบเนียน "ริน! ทำไมคุณถึงใจร้ายขนาดนี้คะคุณอคินทร์! เมษาแค่อยากจะเข้ามาทักทายในฐานะเพื่อนร่วมงานเก่า แต่คุณรินกลับ... กลับผลักเมษาล้มลงแถมยังขู่จะตบเมษาด้วยซ้ำ!" เสียงกรีดร้องเจือสะอื้นของเมษาดังระคนความตื่นตระหนกในห้องทำงานกว้างขวางของประธานบริหาร บรรยากาศรอบกายอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก รินรดายืนนิ่งสงบ สองมือประสานกันไว้ที่หน้าท้องแบนราบตามสัญชาตญาณของการปกป้อง ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็นและสมเพชเวทนาอย่างปิดไม่มิด เธอมองหน้าผู้หญิงที่พยายามเล่นละครฉากใหญ่นี้ด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่ายเสียจนเกินกว่าจะเอ่ยคำแก้ตัวใดๆ คำแก้ตัวเหรอคะ? สำหรับคนที่มีอคติฝังรากลึกในใจ ต่อให้เธอเอาเลือดในอกมาสาบาน อคินทร์ก็คงเลือกจะเชื่อภาพลวงตาที่สตรีตรงหน้าบรรจงสร้างขึ้นอยู่ดี รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของใครบางคนอย่างจัง "เล่นละครเก่งนี่คะเมษา น่าเสียดายที่ฮอลลีวูดพลาดรางวัลออสการ์สาขานักแสดงสมทบยอดเยี่ยมยอดแย่ไปเสียได้" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่อาบน้ำผึ้ง "รินรดา!" เสียงทุ้มต่ำที่ทรงอำนาจตวาดกร้าวขึ้น อคินทร์ก้าวพรวดเข้ามาขวางกลางระหว่างผู้หญิงทั้งสองคน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มแผ่รังสีความน่ากลัวออกมาราวกับพายุคราม ดวงตาคมกริบที่เคยมีความลังเลเจืออยู่บ้าง บัดนี้กลับแข็งกร้าวและดุดันจนน่ากลัวเมื่อหันมามองอดีตภรรยา "คุณไม่มีสิทธิ์ไปทำร้ายใครในบริษัทของผม และที่สำคัญ... หยุดใช้วิสัยทัศน์ต่ำๆ มาใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นเสียที!" คำว่า 'คนอื่น' และ 'วิสัยทัศน์ต่ำๆ' ที่หลุดออกมาจากปากของอดีตสามี ช่างคมกริบและบาดลึกเสียจนรินรคารู้สึกชาไปทั้งใจ แต่นั่นไม่ใช่ความเจ็บปวดเจียนตายเหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้ว มันเป็นเพียงความด้านชาและความสมเพชที่เพิ่มพูนขึ้นเป็นทวีคูณ เธอมองผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยรักหมดหัวใจ... ผู้ชายที่ยืนบังผู้หญิงอีกคนอย่างปกป้อง ทั้งที่ความจริงอยู่ทนโท่ตรงหน้า นี่สินะ... ธาตุแท้ของคนที่เรียกว่า 'สามีเก่า' ต่อให้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน สันดานความใจร้ายและหูเบาก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง เมษาซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของอคินทร์ แสร้งทำเป็นตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แต่ซ่อนรอยยิ้มหยันแห่งชัยชนะไว้ที่มุมปากอย่างมิดชิด "คุณอคินทร์คะ... เมษาเจ็บแขนจังเลยค่ะ เมษาแค่กลัวว่าคุณรินจะเข้าใจผิดเรื่องของเรา จนเผลอทำรุนแรงเข้า" อคินทร์ขมวดคิ้วมุ่น ความโกรธเกรี้ยวในอกพุ่งพล่านจนแทบระเบิด เขากวาดสายตาดุร้ายมองรินรดา ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ขอโทษเมษาซะรินรดา! แล้วไสหัวออกไปจากที่นี่ อย่าให้ผมต้องหมดความอดทนกับคุณไปมากกว่านี้" รินรดายังคงยืนหยัดหลังตรง เธอไม่ยอมก้มหัวให้ความอยุติธรรมนี้เป็นอันขาด มุมปากสวยยกยิ้มหยันขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอคินทร์อย่างไร้ความเกรงกลัว "ให้ฉันขอโทษผู้หญิงที่กุเรื่องโกหกขึ้นมาเพื่อเรียกร้องความสนใจเนี่ยนะทท่านประธานอคินทร์? ฝันไปเถอะค่ะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นอย่างไว้ศักดิ์ศรี "ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอ และถ้าคุณฉลาดสักนิด... ใช้สมองไตร่ตรองดูสักหน่อย ไม่ใช่ใช้แต่อารมณ์และความโง่เขลาครอบงำ คุณก็จะรู้ว่าใครกันแน่ที่กำลังปั้นน้ำเป็นตัว!" "รินรดา!" อคินทร์คำรามลั่นด้วยความโกรธจัดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนากำเข้าหากันแน่นจนสั่นเทา เขาไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนต่อปากต่อคำและหยามเกียรติด้วยถ้อยคำเจ็บแสบเช่นนี้มาก่อน โดยเฉพาะจากผู้หญิงที่เขาเคยเขี่ยทิ้งอย่างไร้เยื่อใย บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง เมษารีบเร่งกระพริบตาเรียกน้ำตาเพื่อเสริมบทบาทให้แนบเนียนยิ่งขึ้น ทว่าในวินาทีที่อคินทร์กำลังจะก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาเพื่อบังคับให้เธอยอมจำนนต่อหน้าความจริงจอมปลอมนั้นเอง "ป๊ะป๋าขา! อย่าดุคุณแม่คนสวยนะฮะ!" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายตัวน้อยดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกด้วยมือเล็กๆ ป้อม ร่างปุกปุยของ 'น้องมินท์' ในชุดเอี๊ยมเด็กน่ารักวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาโดยมีพี่เลี้ยงวิ่งตามแทบไม่ทัน เด็กน้อยพุ่งตรงเข้ามาควชายกางเกงสูทของอคินทร์ไว้แน่น ดวงตากลมโตใสแป๋วช้อนมองบิดาด้วยแววตาตัดพ้อระคนน้อยใจ อคินทร์ชะงักกึก ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระบาล ความโกรธเกรี้ยวที่สุมอกเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในอกอย่างรุนแรง ใบหน้านั้น... ดวงตากลมโตคู่นั้น... และรอยหยักตรงมุมปากเวลาโกรธ... ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้ถอดแบบพิมพ์มาDจากตัวเขาในวัยเด็กราวกับแกะ?! รินรดาสะดุ้งเฮือก รีบก้าวเข้าไปอุ้มลูกชายมาแนบอกทันที หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดกำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดเช่นนี้หรือ?! อคินทร์หันขวับกลับมามองเด็กน้อยในอ้อมแขนของรินรดา ลมหายใจของเขาติดขัด ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปยังโครงหน้าของเด็กชายสลับกับใบซีดเผือดของอดีตภรรยา สมองอันชาญฉลาดประมวลผลย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาต่างๆ อย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด และในวินาทีนั้นเอง... ภาพใบตรวจครรภ์เก่าๆ ที่เขาเคยทำลายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ก็ผุดวาบขึ้นมาในหัว พร้อมกับความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังจะกระชากวิญญาณของเขาให้ดิ่งลงสู่นรกอเวจี! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!