ความจริงที่มาพร้อมน้ำตา

“คุณแม่คะ... ทำไมกระดาษแผ่นนี้ถึงมีชื่อของน้องมินท์กับคุณอาคนนี้ล่ะคะ?” เสียงใสแจ๋วของเด็กชายตัวน้อยดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่ราวกับมีใครเอามีดคมกริบมาเชือดเฉือนอากาศจนขาดวิ่น รินรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม รีบพุ่งเข้าไปคว้ากระดาษผลตรวจดีเอ็นเอออกจากมือเล็กๆ ของลูกชายทันที สองมือของเธอสั่นเทาราวกับคนเป็นไข้จับสั่น ความหวาดกลัวที่พยายามซ่อนเร้นมาตลอดพรั่งพรูขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอจนกลืนน้ำลายไม่ลง ทว่า... ยังไม่ทันที่รินรดากดกระดาษแผ่นนั้นแนบอกสำเร็จ เสียงผลักประตูด้านหลังก็ดังปังขึ้นสนั่นหวั่นไหว “คิดว่าจะหนีความจริงพ้นงั้นเหรอ รินรดา!” ร่างสูงโปรดของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในห้องรับรองของโรงแรมหรูด้วยท่าทีคุกคาม เมษากวาดสายตาดุดันมองมาที่หญิงสาว ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะตวัดไปยังร่างสูงใหญ่ของอคินทร์ที่ยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่เบื้องหน้า เธอถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะไว้ในมือแน่น รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ “ในเมื่อคุณอคินทร์ยังโง่เง่าไม่ยอมเปิดตาดูหลักฐานให้ชัดเจน งั้นดิฉันนี่แหละค่ะ จะเป็นคนตาสว่างให้คุณเอง!” เมษาเหวี่ยงแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระดาษปึกใหญ่กระทบผิวโต๊ะดังทึบ แต่มันกลับดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของอคินทร์ ชายหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและมั่นใจในอำนาจของตนเองเสมอมา ค่อยๆ ก้มลงมองเอกสารแผ่นบนสุดที่หลุดร่อนออกมา ชื่อของเขา... อثินทร์ โชติวัฒนากุล ปรากฏหราอยู่บนช่อง ‘บิดา’ และถัดลงมาคือชื่อของเด็กชายตัวน้อยที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่ข้างกายรินรดา... เด็กผู้ชายที่เขาเพิ่งจะปะทะคารมด้วยความรังเกียจ และเด็กผู้ชายคนที่เขาเคยลั่นวาจาอย่างเลือดเย็นด้วยซ้ำว่า เป็นแค่ ‘มารหัวขน’ ของผู้หญิงหน้าเงิน! โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน อคินทร์รู้สึกเหมือนมีค้อนยักษ์มาทุบเข้าที่กลางศีรษะจนมึนงงไปหมด ภาพเหตุการณ์ในอดีตย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำๆ น้ำเสียงเย็นชาที่เขาเคยใช้ขับไล่ไสส่งเธอยามที่เธอตั้งครรภ์อ่อนๆ คำดูถูกเหยียดหยามว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของเขา และหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจของรินรดาในวันที่เธอกำลังจะเซ็นใบหย่า ทุกอย่างพรั่งพรูเข้ามาตอกย้ำความโหดร้ายที่เขาเป็นผู้กระทำด้วยมือของตัวเอง “ไม่... ไม่จริง” อคินทร์พึมพำออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่า ดวงตาคมกริบแดงก่ำ ร่างกายสูงใหญ่เซถอยหลังไปสองก้าวราวกับคนไร้เรี่ยวแรง “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน... เมษา เธอเล่นตลกอะไร!” “ตลกเหรอคะคุณอคินทร์?” เมษาหัวเราะเสียงแหลมสูงอย่างสะใจ เธอกอดอกมองภาพตรงหน้าด้วยความสมเพชเวทนา “คุณต่างหากล่ะคะที่ตลกที่สุดในโลก เป็นคนผลักไสไล่ส่งลูกในไสของตัวเองลงนรกด้วยมือคู่นั้น แล้วยังกล้าเที่ยวไปประจานว่าเขาเป็นผู้หญิงสำส่อน! ดูให้เต็มตาเถอะค่ะว่าเด็กคนนี้หน้าเหมือนใคร หน้าถอดแบบพิมพ์มากับคุณไม่มีผิดเพี้ยน!” อคินทร์หันขวับกลับมามองหน้าเด็กชายตัวน้อยที่ยืนเกาะชายเสื้อรินรดาอยู่ ยามเมื่อแสงไฟในห้องสาดส่องกระทบลงบนใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะรอยยิ้มบางๆ ที่แม้จะเจือความหวาดกลัว... มันคือเงาของเขาเอง เป็นตัวเขาในวัยเด็กอย่างไม่มีผิดเพี้ยน! ความจริงที่กระแทกเข้าตาทำให้ลมหายใจของอคินทร์ติดขัด เขารู้สึกแน่นหน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก หัวใจที่ด้านชามาตลอดหลายปีกลับถูกบีบอัดด้วยความเจ็บปวดทรมานจนแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ ภาพวันที่เขาเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย ภาพวันที่เขาปล่อยให้รินรดาอุ้มท้องโตเดินออกจากคฤหาสน์ไปท่ามกลางสายฝนโดยไม่แม้แต่จะเหลียวแล และภาพวันที่เขาปฏิเสธที่จะฟังคำอธิบายใดๆ จากปากของภรรยา เขา... เป็นคนทำลายลูกและเมียด้วยความโง่เขลาและอคติของตัวเอง! “ริน...” อคินทร์เอ่ยชื่อภรรยาเก่าด้วยน้ำเสียงสั่นเทาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด เขาพยายามก้าวเข้าไปหาเธอ ชายหนุ่มผู้ไม่เคยคุกเข่าให้ใคร กลับทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมตรงหน้ารินรดาอย่างไร้ศักดิ์ศรี มือหนาสั่นเทายื่นไปหมายจะแตะชายกระโปรงของเธอ แต่กลับถูกรินรดาก้าวถอยหลังหลบด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็ง สายตาคู่นั้น... ไม่มีร่องรอยของความรัก ความอาลัย หรือแม้แต่ความโกรธเกลียดหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มันคือความว่างเปล่าที่น่ากลัวที่สุด “อย่าเข้ามานะคะคุณอคินทร์” รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เธอก้มลงโอบกอดร่างเล็กของน้องมินท์เข้าสู่อ้อมอก ปกป้องลูกชายจากปีศาจร้ายที่เคยทำร้ายพวกเขาอย่างเลือดเย็น “คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องตัวลูกของเรา” “รินรดา... พี่ขอโทษ...” คำพูดที่อคินทร์ไม่เคยคิดว่าจะหลุดออกจากปากของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ กลับเอ่ยออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาหยดแรกที่ร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรม “พี่มันโง่... พี่มันเลวเองที่มองไม่เห็นความจริง พี่ขอโอกาส... ให้พี่ได้ชดใช้...” “ชดใช้เหรอคะ?” รินรดายิ้มหยันออกมา หยาดน้ำตาคลอหน่วยในดวงตากลมโต แต่เธอกลั้นมันไว้ไม่ให้ไหลลงมาประจานความอ่อนแอ “สิ่งที่พังไปแล้ว มันประกอบกลับคืนมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้หريكอกค่ะคุณอคินทร์ สิบสองล้านที่คุณเคยยื่นให้ฉันเพื่อซื้ออิสรภาพ ฉันคืนให้คุณครบทุกบาททุกสตางค์แล้ว และตอนนี้... ระหว่างเราไม่มีอะไรติดค้างกันอีก” “ไม่... พี่ไม่หย่า! พี่ไม่ยอมรับใบหย่านั้น!” อคินทร์พุ่งเข้าไปคว้าข้อเท้าของเธอไว้แน่นราวกับคนจมน้ำคว้าฟางเส้นสุดท้าย หยาดน้ำตาไหลพรั่งพรูลงมาอาบสองแก้มสากอย่างไม่อายฟ้าดิน ความเย่อหยิ่งทนงตนถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี “เราเริ่มต้นกันใหม่นะริน... เพื่อลูก ลูกต้องการพ่อ...” “ลูกต้องการพ่อเหรอคะ?” รินรดาก้มลงมองอดี สามีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช “วันที่คุณเตะฉันตกบันไดจนเกือบแท้งลูก คุณเคยคิดถึงคำว่าพ่อไหมคะ? วันที่คุณไล่เราสองคนแม่ลูกออกนอกบ้านอย่างไร้เยื่อใย คุณเคยคิดไหมว่าเด็กคนนี้ต้องการพ่อ?” คำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงซ้ำๆ บนแผลใจที่เหวอะหวะของอคินทร์ เขากระอักกระอ่วนจนพูดไม่ออก ได้แต่ก้มหน้าซบลงกับพื้นพรม ร่ำไห้อย่างหมดรูป เมษายืนมองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง เธอไม่คิดว่าเกมจะพลิกผันรุนแรงถึงเพียงนี้ แววตาของหญิงสาวฉายแววริษยาและโกรธแค้นขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนที่เธอจะแอบก้าวถอยหลังเพื่อหาทางชิ่งหนีจากสถานการณ์น่าอับอายนี้ ทว่า... ก่อนที่เมษาจะทันได้หันหลังเดินพ้นประตูห้อง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ตามด้วยการปรากฏตัวของชายร่างสูงในชุดสูทสากลสีดำสนิท ผู้ซึ่งเป็นเลขาคนสนิทของตระกูลโชติวัฒนากุล ในมือของเลขาหนุ่มถือซองเอกสารสีขาวสะอาด และแฟลชไดรฟ์ขนาดเล็กอีกหนึ่งชิ้น “คุณอคินทร์ครับ... ผมเจอหลักฐานชิ้นสำคัญที่อาจจะทำให้คุณต้องช็อกยิ่งกว่าเรื่องผลตรวจดีเอ็นเอครับ” เลขาหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด พร้อมกับยื่นซองเอกสารนั้นให้อคินทร์ที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น อคินทร์เงยหน้าขึ้นจากพื้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวงและร้าวราน เขารับซองเอกสารนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะดึงกระดาษแผ่นสุดท้ายด้านในออกมาอ่าน และเพียงแค่กวาดสายตาผ่านบรรทัดแรก... ร่างทั้งร่างของอคินทร์ก็แข็งค้าง ราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางหัวใจซ้ำเป็นครั้งที่สอง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ